Πάντα υπάρχει ένας Λάκοβιτς
Δεν παίξαμε διαφορετικά, δεν είχαμε τύχη. Να πούμε το πρώτο και μοναδικό παράπονο για την Εθνική, μετά τον αγώνα με την Γερμανία σαν κάποιος να γύρισε το διακόπτη και να πήγε τον χρόνο στο 2007. Ο Τάσος Μαγουλάς σχολιάζει. Το contra.gr στο Κατοβίτσε, ο Νίκος Παπαϊωάννου μεταδίδει.
Σύμφωνοι οι αντίπαλοι έγιναν πιο δύσκολοι αλλά οι 20 πόντοι λιγότεροι ανά αγώνα, θέτουν μία συζήτηση όταν όλα τελειώσουν.
Επί του παρόντος είδαμε κόντρα στην Ισπανία εκλάμψεις καλού μπάσκετ με τις οποίες καλύπταμε κάπως την διαφορά αλλά τελικά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κανένα παράπονο έστω και αν θέλαμε να δούμε κάτι διαφορετικό κυρίως σε μπάσκετ. Η επίθεση μας δεν λειτούργησε καθόλου κάτι που παραλίγο να μας κόστιζε και κόντρα στην Τουρκία. Αυτά τα παιδιά πάντως δεν άφησαν λεπτό του αγώνα να μην προσπαθούν αφήνοντας όσο το δυνατόν τη σφραγίδα τους. Τα υπόλοιπα μετά.
Άλλωστε έχουμε το ραντεβού με το χάλκινο μετάλλιο. Δεν είναι αυτοσκοπός αλλά αφού φτάσαμε εδώ, ε είναι κρίμα να το κάνουμε δώρο στους Σλοβένους.Συμπαθέστατοι αλλά πρέπει να τιμωρηθούν επειδή πάλι έμειναν με τον Λάκοβιτς στο κουμάντο και βεβαίως ο γνωστός…Γιάκα τους οδήγησε με ασφάλεια στον μικρό τελικό. Πέραν της πλάκας ή της εμπάθειας προς τον Σλοβένο πλέι μέικερ ή την αδυναμία του να προσφέρει το ελάχιστο σε μεγάλα παιχνίδια, θα είναι πάλι μόνος του για 40 λεπτά, η ομάδα του έχασε μία ιστορική ευκαιρία να παίξει τελικό οπότε…
Είναι καλή ομάδα οι Σλοβένοι, πιθανώς λίγο πιο έμπειροι από εμάς και σίγουρα δύσκολα να τους κρατήσουμε κάτω από τους 65 πόντους. Να τους πάμε στους 80 πόντους κι εκεί έχουμε τις περισσότερες πιθανότητες να νικήσουμε. Επειδή όμως κι εμείς είμαστε κουρασμένοι είναι καιρός να δούμε λίγο περισσότερο τον Κουφό, τον Καϊμακόγλου και τον Καλάθη όχι για το θεαθήναι αλλά διότι αν μη τι άλλο μπάσκετ ξέρουν.
