Παπαδόπουλος στo contra.gr: “Μετά τον τελικό κάναμε πάρτι”

Η κολώνα της πρωταθλήτριας Ευρώπης και δευτεραθλήτριας κόσμου Εθνικής ομάδας είναι ο Λάζαρος Παπαδόπουλος. Εκτός από κολώνα, ο «Λάζος» είναι και η ψυχή της παρέας. Εύθυμος τύπος, με πηγαίο χιούμορ που διψάει για πλάκες και χαβαλέ. Όλα αυτά εκτός παρκέ. Γιατί μέσα σε αυτό μετατρέπεται σε έναν εγκεφαλικό σέντερ που σκοράρει και πασάρει με ευχέρεια και κάνει ευτυχισμένους τους συμπαίκτες του.

Με την ευκαιρία της ανασκόπησης του 2006 ξετυλίξαμε μαζί με τον παίκτη της Διναμό Μόσχας το κουβάρι των αναμνήσεων από το έπος της Ιαπωνίας και θυμηθήκαμε καλές αλλά και άσχημες στιγμές. Όπως θα καταλάβετε στις παρακάτω γραμμές όμως ακόμα και οι πιο μεγάλες απογοητεύσεις κρύβουν την αρχή μίας χαράς και μίας νέας εποχής.

Eντοπίσαμε τον Λάζαρο στη Μόσχα λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Ο καιρός ήταν μάλλον ζεστός για τα δεδομένα της ρωσικής πρωτεύουσας γεγονός που ευχαριστούσε τον Ελληνα παίκτη: «Ευτυχώς ο καιρός είναι μία χαρά εδώ. Δεν έχει το συνηθισμένο κρύο. Πολύ καλό αυτό» μας είπε και εν συνεχεία περάσαμε στο προκείμενο.

«Η επιτυχία στην Ιαπωνία ήταν πάρα πολύ μεγάλη και αυτό το συνειδητοποιήσαμε από την πρώτη στιγμή» μας πληροφορεί ο παίκτης της Διναμό και σπεύδει να συμπληρώσει: «πλέον καλούμαστε να συνεχίσουμε με τον ίδιο ρυθμό και να επαναλάβουμε τις καλές πορείες. Αυτό δεν το ορίζω με κατάκτηση μεταλλίων ή συγκεκριμένες διακρίσεις. Εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να παίζουμε καλό μπάσκετ και αυτό είναι όλο».

Αναρωτηθήκαμε αν λείπει από τον Παπαδόπουλο η Εθνική και οι συμπαίκτες του και πήραμε μία αποστομωτική απάντηση: «Δεν βλέπω την ώρα να να αρχίσουμε την προετοιμασία για το Ευρωμπάσκετ. Μου λείπουν πολύ τα παιδιά και οι πλάκες που κάνουμε. Ευτυχώς όμως μιλάμε πολύ συχνά στο τηλέφωνο και στέλνουμε πολλά μηνύματα ο ένας στον άλλο. Ακόμα και με τον Βασίλη τον Σπανούλη που είναι πλέον στην Αμερική έχουμε μία επαφή. Με τον Διαμαντίδη μιλάμε σχεδόν κάθε μέρα. Το ίδιο κάνει και ο Αντώνης Φώτσης».

Η Ιαπωνία και το έπος που έγραψε μαζί με τους υπόλοιπους παίκτες στα γήπεδα της Ιαπωνίας δεν φεύγει από το μυαλό του Λάζαρου. Πώς να ξεχάσει κανείς τέτοιες στιγμές άλλωστε; «Η ήττα στον τελικό μας πλήγωσε, είναι αλήθεια αυτό» ακούμε τον συνομιλητή μας να λέει από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής «όμως μετά τον τελικό για να ξεπεράσουμε τη στενοχώρια μας, μαζευτήκαμε όλοι σε ένα δωμάτιο και κάναμε ένα πολύ ωραίο πάρτι. Ε, αυτή ήταν η καλύτερη στιγμή μας στην Ιαπωνία. Θέλω να ξεχάσω όμως, εκτός από την ήττα από τους Ισπανούς, και τον τραυματισμό του Νίκου του Ζήση. Πολύ άσχημη στιγμή αυτή».

Ο λόγος που η Εθνική ηττήθηκε από την Ισπανία στον τελικό. Μην το αναζητήσετε στον ενθουσιασμό από τη νίκη κόντρα στις ΗΠΑ ή στην έλλειψη αυτοσυγκέντρωσης. Για τον Ελληνα σέντερ τα αίτια ήταν καθαρά μπασκετικά: «Στον τελικό δεν παίξαμε το μπάσκετ που παίξαμε στα προηγούμενα παιχνίδια του τουρνουά. Παίξαμε ένα μπάσκετ διαφορετικό και έτσι χάσαμε. Δεν νομίζω ότι μας έκανε κακό η νίκη επί της Αμερικής. Όπως νικήσαμε τη Λιθουανία, έτσι τα καταφέραμε και κόντρα στις ΗΠΑ. Και άλλες ομάδες θα μπορούσαν να τις νικήσουν. Ετσι και αλλιώς εμείς με τη διαφορά της ώρας δεν είχαμε καταλάβει ότι στην Ελλάδα γινόταν χαμός».

Tελικά ποιο είναι το μεγάλο ατού αυτής της Εθνικής; Οι παίκτες κλάσης, οι προπονητές και η επιστημονική δουλειά τους; Η τίποτα από αυτά; Τίποτα από τα δύο. Ο Λάζαρος Παπαδόπουλος μας αποκαλύπτει τον παράγοντα που κάνει την επίσημη αγαπημένη ασυναγώνιστη: «Το κλίμα μεταξύ μας είναι φανταστικό. Με πολλούς από τους παίκτες παίζουμε από παιδιά μαζί στις μικρές εθνικές ομάδες. Εγώ ήμουν συμπαίκτης με αρκετούς στον Ηρακλή και μετά στον Παναθηναϊκό. Αυτό το δέσιμο δεν το έχει καμία άλλη ομάδα στην Ευρώπη. Επίσης όλοι έχουμε πολύ μέλλον μπροστά μας. Ο μέσος όρος ηλικίας είναι πολύ χαμηλός. Αρα έχουμε ακόμα πράγματα να δώσουμε».

Για το τέλος αφήσαμε την υπόσχεση του Ελληνα σέντερ στους Ελληνες φιλάθλους για το 2007: «Αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε είναι ότι θα μείνουμε ΟΜΑΔΑ και ότι θα προσπαθήσουμε να δώσουμε και πάλι χαρά σε όλους. Θα συνεχίσουμε να ευχαριστιόμαστε αυτό που κάνουμε και να δίνουμε πάντα ότι καλύτερο έχουμε» .