Πίσω από τις κάμερες

Το ρολόι δείχνει 21:15. Απομένει μισή ώρα για την έναρξη της μεγάλης μάχης και το ΟΑΚΑ είναι κατάμεστο. Απ’ άκρη σ’ άκρη. Θέση ούτε για δείγμα, οι οπαδοί κρέμονται σαν τα τσαμπιά. Όρθιοι, στριμωγμένοι ακόμη και στους διαδρόμους. Μέγα πλήθος, σε παρουσία και φωνή.

Από το τζάμπολ κιόλας δεν σταματούν να ενισχύουν τους παίκτες του Ομπράντοβιτς και να πικάρουν τον αντίπαλο. Το πράσινο κυριαρχεί, το κυανοκίτρινο της Μακάμπι μοιάζει παράταιρο σε τέτοιο φόντο. Κάνουν καλή δουλειά όμως οι παίκτες του Μπλατ στα πρώτα λεπτά και ελέγχουν την κατάσταση στο παρκέ. Μάλλον τους έκανε καλό το “μάντρωμα” στα αποδυτήρια και η αυτοσυγκέντρωση πριν από την έναρξη, καθώς έκαναν ελάχιστη προθέρμανση.

Ο Σάρας προπονητής…

Το σταθερό προβάδισμα των Ισραηλινών κάνει τον Ομπράντοβιτς να σηκωθεί από καρέκλα του για πρώτη φορά. Αντιλαμβάνεται ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά και ρίχνει στο παρκέ τον Σάρας. Δεν χρειάζεται εντολές ο Λιθουανός. Το “μπες μέσα” με τα χέρια αρκεί. Άμεση αλλαγή τρόπου παιχνιδιού και επιβολή υψηλού ρυθμού. Τον βολεύει τον Παναθηναϊκό που παίρνει τα πάνω του.

Παραφωνία ο Σάτο που διστάζει να σουτάρει από τη γωνία, αν και ολομόναχος, σαν την καλαμιά στον κάμπο ένα πράγμα. Γι’ αυτό ο Ζοτς τον… παρκάρει στον πάγκο. Αφού προηγουμένως τον έχει παρατηρήσει εντόνως για το δισταγμό του. Όχι ότι ο Μπλατ είναι πιο ήρεμος στην αντίπερα όχθη. Με τα χέρια διαρκώς στη μέση, ζει έντονα τις στιγμές. Φαίνεται στο πρόσωπό του. Σε μια αμφισβητούμενη φάση δεν αντέχει και ξεσπά κατά των διαιτητών. Κουνά μια πετσέτα με μανία, φτάνει σχεδόν μέχρι το κέντρο του παρκέ, και δέχεται τεχνική ποινή. Δικαιολογημένα!

Ο κόσμος και οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι…

Άλλο που δεν θέλει ο Παναθηναϊκός, χτίζοντας επίθεση με επίθεση διαφορά. Στο ημίχρονο είναι εννέα πόντοι, αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ούτε στους δώδεκα με το τρίποντο του Διαμαντίδη (46-34). Ο Μπλατ ψάχνει και βρίσκει το κατάλληλο σχήμα, παίρνοντας πόντους πάλι από τον Οχαγιόν. Το παιχνίδι γυρίζει, αλλά ο κόσμος δεν εγκαταλείπει. Το ίδιο o Περπέρογλου ή ο Καϊμακόγλου που παίζει για δύο σε άμυνα και επίθεση, σκοράρει για τρεις και… ζητά από τον Σάρας να του ξαναδώσει τέτοια πάσα.

Ο Βουγιούκας τον “ζηλεύει” και αναλαμβάνει δράση. Το γκολ – φάουλ δεν έρχεται και ο Ομπράντοβιτς απορεί πώς χάθηκε το καλάθι. #Make it Count, όπως το σύνθημα σε μια από τις φωτεινές πινακίδες δίπλα στους πάγκους. Ο Ιτούδης πάλι χειροκροτά γιατί ξέρει ότι ολοκληρώθηκε το σύστημα. Ο Μπλατ θυμάται μετά από ώρα τον Σχορτσανίτη και σιγά – σιγά η διψήφια διαφορά ροκανίζεται πάλι. Η αντίσταση του κόσμου δεν κάμπτεται, όχι όμως και των “πρασίνων”. Με Καλάθη – Λόγκαν στην περιφέρεια, ο Παναθηναϊκός κολλάει, Μάριτς και Καϊμακόγλου χάνουν πέντε βολές και η Μακάμπι πλησιάζει. Τόσο που φτάνει μέχρι το -2. Ο Λάνγκφορντ το πανηγυρίζει. Το ίδιο και οι Ισραηλινοί δημοσιογράφοι πιο κάτω. Έξαλλα μάλιστα. Γνωρίζουν πλέον ότι η ομάδα του λαού έχει μια έσχατη ευκαιρία να κλέψει το ματς.

Ο ανήσυχος Αλβέρτης

Ο Ομπράντοβιτς έχει κρατήσει τα τάιμ άουτ και δίνει οδηγίες. Την ίδια ώρα ο Φραγκίσκος Αλβέρτης αδυνατεί να στεριώσει σε μια θέση. Σε τέτοιες στιγμές, τόσο οριακές και κρίσιμες, θα προτιμούσε να φορά τη φόρμα και όχι το σκουρόχρωμο κοστούμι του.

Η ρητή εντολή “η μπάλα στον Διαμαντίδη” εκτελείται. Οι βολές είναι εύστοχες. Μετά από κάθε ζευγάρι όμως οι Ισραηλινοί σκοράρουν για τρεις. Μία με το Μπλου (γκολ – φάουλ) και μία με τον Πνίνι (βολές). Ο Περπέρογλου αμφισβητεί την απόφαση, το ίδιο ο Ομπράντοβιτς – δεν συζητάμε καν για τον κόσμο. Ο Τσαρτσαρής, από τον πάγκο, μπαίνει στο κλίμα της εξέδρας και όρθιος παρακαλά μια εκ των τριών να βρει σίδερο. Η τελευταία παρ’ ολίγον. Προς απογοήτευσή του καταλήγει με τύχη στο καλάθι και στο 85-85 οι πιθανότητες παράτασης αυξάνονται.

Το παραλήρημα του κόσμου!

Μέχρι το σημείο που ο Διαμαντίδης ξαναπαίρνει την μπάλα. Ο Χέντριξ σωριάζεται στο έδαφος και κάνει φάουλ. Ο Ομπράντοβιτς, με τα χέρια στις τσέπες, κάνει πώς δεν βλέπει. Έχει εμπιστοσύνη στον “κάπτεν”. Μέσα η πρώτη, όχι όμως και η δεύτερη. “Επίτηδες”, ακούστηκε από κάπου “για να κυλήσει ο χρόνος”. Ναι ή όχι δεν έχει σημασία. Στα 5’’ ο Μπουρστάιν θολώνει και ξοδεύει την επίθεση.

Ο Παναθηναϊκός είναι στην Πόλη!!! Ο κόσμος παραληρεί, αρκετοί ανεγκέφαλοι εισβάλλουν στο παρκέ. Το πάρτι καταστρέφεται και οι παίκτες αναγκάζονται να πανηγυρίσουν στα αποδυτήρια. Μαζί με τις οικογένειες και τους οικείους τους. Φωτογραφίες, αυτόγραφα, συνεντεύξεις. Και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος ατραξιόν. Με την καταπράσινη γραβάτα του, που όλο καμάρι επιδεικνύει. “Πεθαίνω για τον Παναθηναϊκό”, δηλώνει και ανανεώνει το ραντεβού για την Κωνσταντινούπολη.

Περίλυπος από την άλλη ο Σιμόν Μιζράχι, ίδια κλάση πάνω κάτω με τον ομόλογό του στον Παναθηναϊκό, βρίσκεται σε μια διαρκή αναζήτηση με τον εαυτό του για το “τι έφταιξε”. Ούτε κουβέντα δεν του παίρνεις. Τον έχει νικήσει ο Θανάσης…