Πίσω από τις κάμερες, το ντέρμπι δίπλα από το παρκέ (vids)

Μόλις εισήλθα στο γήπεδο, αντίκρισα τον
Παύλο Γιαννακόπουλο να περπατά προς τους οργανωμένους του
Παναθηναϊκού. Μπήκα γρήγορα στο κόλπο, η ατμόσφαιρα θύμιζε μπαρούτι και… να, μία κροτίδα εδάφους εδάφους, αφού ο ήχος της έκανε… για ρουκέτα, έσκασε στα δύο μέτρα από το αφεντικό των «πρασίνων». Παρατήρησα σε έναν άνθρωπο της ΚΑΕ Παναθηναϊκός, πως μ’ αυτόν τον τρόπο αδικούν οι οπαδοί την ομάδα,
« απλά επειδή δείχνει να έχει ξεφύγει από τα στενά ελληνικά όρια και στην Ευρώπη, δεν γίνονται τέτοια» . Η απόκριση πραγματικά αποστομωτική:
« Νομίζω πως έχουν παρεισφρήσει στην κερκίδα άτομα που δεν έχουν σχέση με την ομάδα, αλλά με τη συνολική κατάσταση που επικρατεί στην ελληνική κοινωνία».



Ο αγώνας ξεκίνησε και ο
Ολυμπιακός θέτει τους όρους του. Εξαιρετικές κινήσεις, καθαρό μυαλό, ο
Κώστας Παπανικολάου κλείνει το μάτι χαμογελώντας σε κάποιους που τον… τραγουδούν, όλα πρίμα για τους «ερυθρόλευκους». Ο
Μάικ Μπατίστ γίνεται αλλαγή και γυρίζει στους προπονητές του: «
Είναι σαν να βλέπουμε τηλεόραση εκεί έξω, τόσο χαλαρά και χωρίς συγκέντρωση παίζουμε». Μεγάλη αλήθεια από τον big guy.

Ο Βασίλης Σπανούλης παίρνει μπροστά και σκοράρει κατά ριπάς. Λες και φόρεσε πράσινη φανέλα, γύρισε στο σπίτι του; Ποιός τον ξέρει, ο Λαρισαίος χρωστούσε ένα μεγάλο παιχνίδι στον Ολυμπιακό και τον εαυτό του. Στο +6 το ημίχρονο, αλλά πάγκο στο ξεκίνημα του δευτέρου. « Χάνουμε με 6 αλλά δεν παίζουμε καλά. Είχαν ευκαιρία να φύγουν πολύ, αλλά τώρα είναι δικό μας», λέει ένας από τον Παναθηναϊκό. Ο Τεόντοσιτς παίρνει τεχνική ποινή και λέει στο διαιτητή, « ναι, το έκανα, σωστό». Λογικά, θα έδινε στην ομάδα ό, τι και ο Σπανούλης. Λογικά… Ο V – Span, για να θυμηθούμε κι άλλες εποχές, πατά παρκέ και δείχνει άλλος παίκτης. Μια σπρωξιά στον Κώστα Τσαρτσαρή φτάνει για το αντιαθλητικό και μερικά «γαλλικά». Αυτόματα, μου έρχεται η εικόνα να πανηγυρίζουν μαζί επιτυχίες. Στην Εθνική πάνω απ’ όλα. Πού να ήξερα;

Ο αγώνας τελειώνει χωρίς ένταση, πέρα από τον Τεόντοσιτς, ο οποίος παίρνει ένα μπουκάλι με φούξια ισοτονικό και το πετά στα δερμάτινα του ΟΑΚΑ. Άκουσε πολλά πράγματι, κάθε φορά που περνούσε από εκεί τον “έλουζαν”, τυχαίνει όμως, στη τρίτη θέση από το κέντρο να κάθεται μία κυρία που δείχνει ερωτευμένη με το μπάσκετ και τον Παναθηναϊκό. Σε άλλη περίσταση, τη θυμάμαι να τρέχει με… 100 όταν ένας πυρσός από την πράσινη κερκίδα έσκασε στα πόδια της. Παρακολουθούσε, πάντως, όλο τον χτεσινό αγώνα με τα πόδια σταυρωμένα και πάνω στην πολυθρόνα, λες και ήταν σπίτι της μπροστά από το DVD. Πόσες φορές μπορεί δηλαδή να σε έβρισε Μίλος και της πέταξες από 20 μέτρα το γεμάτο μπουκάλι;

Με τη λήξη, κάποια σαΐνια την πέφτουν και πάλι στους δημοσιογράφους. Μαζί την πληρώνει και ο
Νίκος Λινάρδος που έκανε το σχόλιο για τη δημόσια τηλεόραση. O άνθρωπος, δηλαδή, που το 1987 κέρδισε το πρωτάθλημα Ευρώπης και μας έβγαλε μαζί με τους άλλους σπουδαίους στους δρόμους για παρθενική φορά, ένας τύπος με αμέτρητες συμπάθειες στο χώρο. Όταν προσπάθησα να μάθω το λόγο, μου ανέφεραν κάτι για ένα επιθετικό φάουλ, την ανάλυσή του, ακατανόητα πράγματα για λογικούς ανθρώπους. Όχι, απ’ ότι, φαίνεται όμως, και για οπαδούς. Ένας 60χρονος ορμάει και λέει, “
δεν ντρέπεσαι να λες πως τρία λεπτά πριν από τη λήξη και με 10 πόντους διαφορά το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει;». Και να θες ν’ αγιάσεις, δηλαδή…

Στα αποδυτήρια, υπάρχει σχετική ηρεμία, η βόμβα πέφτει όμως όταν ο Γιάννης Μπουρούσης λέει πως δεν θα ξαναπαίξει στην Εθνική. Γιατί; « Επειδή δεν με σέβονται αυτοί που ορίζουν τις τύχες του ελληνικού μπάσκετ». Προσέξτε λοιπόν, τι ακριβώς συμβαίνει. Προσεγγίζω έναν από τους πιο αγαπημένους μου παίκτες και τον καλώ να κατέβει από το λεωφορείο για να εξηγήσει on camera την απόφασή του. « Όχι. Δεν θέλω. Θα δω και την Τετάρτη πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες και θα τοποθετηθώ τότε», λέει ο Καρδιτσιώτης. Πώς; Ρε, Γιάννη! Τέτοιο παιχνίδι στις πλάτες της πιο λατρεμένης ελληνικής ομάδας; Γιατί, για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό; Αν σε σεβαστούν την Τετάρτη θα αλλάξεις άποψη;

Φίλε, το 50-50 δεν υπάρχει πράγματι, πέθανε εδώ και καιρό, να ζούμε να το θυμόμαστε. Μα κι απ’ την άλλη, είναι σίγουρο πως θα καρφώσεις όταν ξαναβρεθείς φάτσα με το αντίπαλο καλάθι.