Πλέι οφ: Εδώ που θα λαλούν τα …τζιτζίκια

Δεν γίνεται το πιο σημαντικό κομμάτι της σεζόν ουσιαστικά να εξελίσσεται σε σειρά προπονήσεων για τους μεγάλους. Ούτε καν προπόνηση δεν έκανε ο Παναθηναϊκός απέναντι στον Πανελλήνιο, ο δε ψυχολογικά πιεσμένος Ολυμπιακός απλά χάιδεψε το γκάζι για να νικήσει διά περιπάτου το Μαρούσι στο τέλος.

Δεν είναι μόνο οι πρώτοι ημιτελικοί, όλο αυτό το πανηγύρι με τα 4 2-0 (ο πρώτος γύρος) και τώρα πάμε για δύο 3-0 ώστε να καταλήξουμε εκεί που πρέπει. Στις ματσάρες Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού και στις σπουδαίες κόντρες του Αμαρουσίου με τον Πανελλήνιο.



Αυτή την στιγμή, εδώ και τρία χρόνια δηλαδή, δεν έχουμε πρωτάθλημα αφού όλα καταλήγουν στις δύο τελευταίες σειρές. Ακόμα και αν το Μαρούσι, επί παραδείγματι, πάρει έναν αγώνα, τί θα γίνει; Είναι όπως η ιστορία με τον σκύλο που κυνηγούσε αυτοκίνητο. Άντε και το έπιασε, τί το κάνει;



Παρένθεση, επειδή ετοιμαζόμαστε για τους μεγάλους τελικούς, ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να βρίσκεται στην σούπερ φόρμα του, περιμένει όμως το πρώτο πραγματικά δύσκολο παιχνίδι εδώ και δύο μήνες μετά το τέλος της Ευρωλίγκας.



Ο Ολυμπιακός εμφάνισε τον…εαυτό του. Πολλές λύσεις, στο τέλος έκανε αυτά που έπρεπε για να μην ζοριστεί, επιθετικά πάλι έλλειψη πλάνου.

Μην περιμένετε να αλλάξει κάτι μέχρι το πρώτο τζάμπολ των τελικών.



Το θέμα είναι να αλλάξει επιτέλους κάτι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η συγκυρία της μη εκλογής του Γιώργου Βασιλακόπουλου στην προεδρία της Φίμπα στέλνει ένα καλό μήνυμα στο ελληνικό μπάσκετ: τώρα είναι η ώρα να πάει μπροστά και να φύγει από την σκιά ενός σπουδαίο παράγοντα, ξεπερασμένου όμως μπασκετικά. Για όποιον λόγο ο πρόεδρος της φίμπα γιούροπ ηττήθηκε στις εκλογές(μεταξύ μας είναι επιτυχία ότι υπήρχαν ομοσπονδίες οι οποίες ψήφισαν έναν άνθρωπο ο οποίος στα ευρωμπάσκετ μιλάει ως ο πιο φανατικός φίλαθλος της Ελλάδας, τα βάζει ακόμα και με τους διαιτητές, ενώ υποτίθεται ότι προεδρεύει όλων των ομοσπονδιών), πέραν των μικροσυμφερόντων, όλο και κάτι διαφορετικό ζητά το ευρωπαϊκό μπάσκετ από ένα μόνιμο «όχι».



Είναι άδικο να κτυπήσουμε τώρα τον κορυφαίο παράγοντα στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, από την άλλη το contra.gr δεν εφείσθη κριτικής για τα πεπραγμένα του την τελευταία τριετία. Τυπικά κλείνει επισήμως ένας κύκλος που ουσιαστικά έκλεισε εδώ και πολλά χρόνια.



Ο Γιώργος Βασιλακόπουλος και οι συνεργάτες του-παρέα του διοικούν το μπάσκετ, σε όλα τα επίπεδα 30 χρόνια, με ένα μόνο μικρό διάστημα όπου ο ΕΣΑΚΕ πήρε τα ηνία από το 1993 μέχρι το 1998. Μην περιμένει κανείς ότι θα αποσυρθεί, αντιθέτως θα ασχοληθεί περισσότερο με τα ελληνικά πράγματα.



Εδώ φτάνουμε στην προηγούμενη κουβέντα. Κάτι πρέπει να γίνει στο ελληνικό πρωτάθλημα ώστε να δημιουργηθεί ένας ήσσον ανταγωνισμός. Οφείλουν πρωτίστως οι μεγάλοι να βρουν ένα καινούργιο μοντέλο. Μία πρόταση θα ήταν η δραστική μείωση των ομάδων κι ένα πρωτάθλημα τεσσάρων γύρων ώστε να μην υπάρχει αυτή η διαφορά. Μία ιδέα από τις πολλές που οφείλουν να καταθέσουν οι παράγοντες του ελληνικού μπάσκετ. Διότι αν δεν τις κατεβάσουν, του χρόνου εκτός από την έλλειψη τηλεοπτικού συμβολαίου, δεν θα υπάρχουν και φίλαθλοι να καθίσουν στις εξέδρες.



Μετά και τα φετινά τραγικά αποτυχημένα πλέι οφ, αν δεν δοθεί λύση, συνολικά για το επαγγελματικό μπάσκετ, σε λίγο καιρό οι διαιτητές θα παρακαλούν τους …γρύλους και τα τζιτζίκια να «φωνάζουν» χαμηλόφωνα ώστε να μην τους μπερδεύουν με τα σφυρίγματά τους. Έρχεται και η οικονομική κρίση, η τηλεόραση, πλην της δημόσιας, είναι σαφές ότι θα κλείσει την πόρτα στο μπάσκετ άρα: ή τώρα ή ποτέ. Μάλλον προς το …ποτέ πάμε.