Πλέι οφ: Last, πολύ, last years

Ξεκινάμε με αρνητική διάθεση για όσα είδαμε διότι από εδώ και πέρα, επιτέλους, θα απολαύσουμε μπάσκετ. Απλά δεν υπάρχουν, δεν εμφανίστηκαν ποτέ τα πλέι οφ. Όλη αυτή η ένταση, η αγωνία, η χαρά, η έκπληξη όπως την μάθαμε και τη βλέπουμε στο ΝΒΑ.

Το χειρότερο είναι πως από τούδε και στο εξής, δεν πρόκειται να βλέπουμε τίποτα το αξιόλογο μέχρι τους τελικούς μικρούς και μεγάλους. Δεν πρόκειται να αλλάξει αυτό διότι ουδείς θα κυνηγήσει τους προϋπολογισμούς των δύο μεγάλων. Να μειώσουν τα χρήματα Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός; Δεν μπαίνουμε στην τσέπη κανενός.
Κάτι όμως πρέπει να γίνει ώστε να βρεθούν αντίπαλοι έστω για προπόνηση.

Το Μαρούσι για παράδειγμα, καλύτερο από πέρυσι, πιο πλήρες, έπαιξε μόνο ένα δεκάλεπτο τον Ολυμπιακό στα ίσια στον δεύτερο αγώνα. Οι παίκτες του έμοιαζαν βέβαιοι για τις ήττες ώστε δεν εμφανίστηκαν καν να αγωνιστούν με εξαίρεση ίσως, δύο, τρεις από αυτούς με πείρα από μεγάλες ομάδες. Οι άνθρωποι ξέρουν πως κανείς δεν θα τους ψέξει και προτίμησαν την ξεκούραση ενόψει μικρού τελικού. Συν του γεγονότος ότι το συγκρότημα του Μαρκόπουλου δεν μπορεί να ταμπουρωθεί σε δυνατές άμυνες αλλά από την επίθεση θα βγάλει το παιχνίδι του και είχαμε αυτή την πολύ κακή εικόνα. Στο φινάλε με προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα ποιος παλεύει;

Ο Άρης ήταν άλλη ιστορία. Ο Παναθηναϊκός ξανάγινε…Έλληνας, έχασε τις διαφορές του, προχώρησε όμως και σε πολλές αλλαγές γενικά έμοιαζε να προπονείται πιο πολύ. Ο Άρης λόγω της άμυνάς του, αλλά και της επιλογής των πρωταθλητών Ευρώπης να μην ανοίξουν το σκορ και να αποδεχθούν το πέντε εναντίον πέντε, κατάφερε να είναι εξαιρετικά αξιοπρεπής. Συν τις άλλοις οι παίκτες του τίμησαν το όνομα στη φανέλα και κατάλαβαν πως υπάρχουν διαφορετικοί…τρόποι για να αποκλειστείς. Μπορείς να διαλυθείς (Μαρούσι), μπορείς να είσαι αξιοπρεπής (Άρης).

Κανείς από τους δύο μεγάλους δεν μπορεί να κριθεί ελλείψει αντιπάλου. Ο Ολυμπιακός έδειξε λίγο πιο συγκεντρωμένος, περισσότερο φρέσκος από τον Παναθηναϊκό αυτό όμως οφείλεται και στο στιλ του αντιπάλου.

Επειδή πρώτα ξεκινάει ο μικρός τελικός (Τετάρτη) θα ασχοληθούμε με αυτόν και η λογική λέει πως το Μαρούσι διαθέτει μεγαλύτερη πληρότητα σε όλες τις θέσεις, ιδιαίτερα στη ρακέτα, μοιάζει όμως να μην πολυκαίγεται για μία θέση στα προκριματικά της Ευρωλίγκα. Ο Άρης έχει την αύρα της μεγάλης ομάδας, η έδρα είναι χρήσιμη, αλλά δεν νικάει από μόνο της και μένει να δούμε αν μόνο από την άμυνα μπορεί να τερματίσει τρίτος. Το ερώτημα είναι το ίδιο με τα σκυλιά που κυνηγούν τα αυτοκίνητα: άντε και τα έπιασαν τι θα τα κάνουν;

Συμφωνούμε όλοι πως ο Άρης ανήκει στην Ευρωλίγκα. Τι θα κάνει όμως εκεί από τη στιγμή που δεν υπάρχουν ιδιαίτερα μεγάλα ποσά; Για την δόξα και την τιμή; Και ποιος θα την πληρώσει ωρέ παλικάρια; Αν δεν βρεθούν ποσά πραγματικά που αξίζουν στον Άρη τι να κάνει στην Ευρωλίγκα από όπου δεν υπάρχει κανένα έσοδο (καμία σχέση με το Τσάμπιονς Λιγκ) παρά μόνο τεράστια έξοδα;

Για να τελειώσουμε με τον αρχικό προβληματισμό, η κατάσταση φτάνει στο τέλος. Κινδυνεύουμε αντί να αναδειχθεί το πρωτάθλημά μας μέσω των αιωνίων, μπορεί να τους τραβήξει στον πάτο αφού οι 24 αγώνες της Α1 δεν θα διαδραματίζουν κανένα ρόλο. Μία πρώτη κίνηση θα ήταν να περάσει ο τρίτος Αμερικανός. Ιδέα που υπάρχει και κακώς δεν υλοποιείται. Με 50.000 ευρώ έρχεται παίκτης στυλ Τζάαμπερ, Κίκι Κλαρκ, Μάσεϊ, Κις, Μεχία κλπ από μία έως 101 κλάσεις πάνω από τον κάθε Σερβολιθουανοτουρκογαλλο κοινοτικό ο οποίος κοστίζει και παραπάνω.

Λέμε για τον τρίτο Αμερικανό διότι είναι το …πασάλειμμα στο οποίο είμαστε τόσο ειδικοί. Που να μιλήσουμε για επαγγελματικό πρωτάθλημα, ομάδες με συγκεκριμένο προϋπολογισμό, σάλαρι καπ για όλους, διασφάλιση των πληρωμών των παικτών, άμεσο υποβιβασμό όσων δεν διαθέτουν χρήματα, πρόσκληση ενδιαφέροντος σε πόλεις οι οποίες μπορούν να στηρίξουν σοβαρές ομάδες, προώθηση των Ελλήνων παικτών. Υπάρχει διάθεση για χιούμορ πάντως…