Ποια είναι η Σλοβενία

Η Σλοβενία στο δρόμο της Εθνικής πριν από την τελική τετράδα του Ευρωμπάσκετ. Με βάσει την εξέλιξη των αποτελεσμάτων, πρόκειται για
τον κατάλληλο αντίπαλο στην κατάλληλη στιγμή. Δεν γινόμαστε υπερφίαλοι και υπερόπτες. Από όποια, όμως, πλευρά του τετραγώνου κι αν κοιτάξουμε την εν λόγω μάχη, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το συγκρότημα του Άλες Πίπαν είναι ένα επίπεδο
κάτω από τους πρωταθλητές Ευρώπης. Σε ιστορία, διακρίσεις και υλικό δεν τίθεται θέμα μεταξύ τους σύγκρισης.

Σε καμία περίπτωση δεν υποτιμούμε τη δυναμική των Σλοβένων, τις πέντε νίκες στα έξι παιχνίδια (83% επιτυχία), τη δεύτερη θέση στον όμιλο πίσω από την αχτύπητη Λιθουανία και την πιο ώριμη παρουσία τους τα τελευταία χρόνια, απέναντι μάλιστα σε -θεωρητικά- ισχυρότερες και παραδοσιακές δυνάμεις της Ευρώπης. Υπάρχει όμως το άλλα. Το αλλά που συνδυάζεται με τη θεά Τύχη, η οποία τους συντρόφευσε στις νίκες του δευτερολέπτου επί των Ιταλίας και Γαλλίας και οι οποίες έκριναν σε μεγάλο με βαθμό τη μετέπειτα πορεία τους στο τουρνουά.

Η Σλοβενία είναι κλασικό παράγωγο του άλλοτε γιουγκοσλάβικου μπάσκετ. Ως τέτοιο ξεχωρίζει για το ποιοτικό σουτ από την περιφέρεια, για τη δύναμη στα φόργουορντ και για τους αξιόπιστους ψηλούς. Ουδέποτε όμως η Λιουμπλιάνα, του Γιούρι Ζντοβτς εξαιρουμένου, ανέδειξε τόσο σπουδαίους παίκτες όσο το Βελιγράδι, το Ζάγκρεμπ ή το Σπλιτ.

Παρακολουθώντας τα ματς των «πράσινων» γίνεται εύκολα αντιληπτό πως ως βασικό άξονας στο σύνολο του Πίπαν λειτουργεί ο Ματίας Σμόντις. Ένας χαρισματικός φόργουορντ, ίσως ο καλύτερος τούτη τη στιγμή στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Παίκτης πλήρης. Σκοράρει από μακριά με συνέπεια, ενώ δεν στερείται κινήσεων κοντά στο καλάθι. Ολοκληρώνει το πλήθος των επιθετικών συστημάτων, εξ ου και είναι πρώτος σκόρερ της Σλοβενίας στο τουρνουά με 13.7 πόντους. Το ότι ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχασε τον αντίστοιχο παίκτη του, τον Αντώνη Φώτση, δημιουργεί ένα ντεσαβαντάζ. Ωστόσο η ενέργεια του Βασιλόπουλου, η εμπειρία του Κακιούζη και η δύναμη του Ντικούδη είναι στοιχεία ικανά να εμποδίσουν τη δράση του πληθωρικού παίκτη της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ανάλογο είναι του στυλ του Γκόραν Γιαγκόντνικ, μόνο που τα 33 χρόνια που βαραίνουν την πλάτη του δεν του επιτρέπουν να είναι όσο αποτελεσματικός ήταν άλλοτε.

Εκεί που η Σλοβενία πάσχει είναι αναμφίβολα στην περιφέρεια και εν προκειμένω στη θέση του πλέι μέικερ. Μετά από την υποτροπή που υπέστη σε πρότερο τραυματισμό του ο Τσάπιν, ο Γιάκα Λάκοβιτς έμεινε απελπιστικά μόνος προκειμένου να τραβήξει το κουπί στη θέση «1». Ο… μασκορόφος Ντράγκιτς είναι μεν ταλαντούχος και έχει διάθεση να προσφέρει, αλλά άπειρος σε παρόμοιες καταστάσεις, ενώ στον Τσέμπουλαρ ο προπονητής του δεν δείχνει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη. Στο σύνολο των έξι αγώνων έχει αγωνιστεί μόνο σε δύο, έχοντας 2 πόντους. Κοινώς, συμπληρώνει την αποστολή. Η δική μας ποιοτική και πλούσια σε αριθμό περιφερειακή γραμμή φαντάζει προσιτό να αντιμετωπίσει, να κουράσει και να οδηγήσει σε λάθη τον άλλοτε γκαρντ του Παναθηναϊκού, ο οποίος όσο προχωρά το τουρνουά παίρνει περισσότερες πρωτοβουλίες αλλά ταυτόχρονα μένει από δυνάμεις.

Στη ρακέτα τέλος, υπάρχει μια πιο ισορροπημένη κατάσταση, μια και οι μέχρι πέρσι συμπαίκτες στους Τορόντο Ράπτορς Ράσο Νεστέροβιτς και Ούρος Σλόκαρ αλληλοσυμπληρώνονται. Ο πρώτος, ο κατά το ελληνικό Μακρής, είναι η κολώνα στο ζωγραφιστό, υπεύθυνος για την εναέρια κυκλοφορία, ενώ ο δεύτερος, αριστερόχειρας μάλιστα, παίζει περισσότερο με το σουτ από τα 5-6 μέτρα, αφού η σωματοδομή του δεν τον βοηθάει στις κινήσεις κοντά στο καλάθι. Είναι βαρύς και άτσαλος αδυνατώντας να ρολάρει και παίξει με πλάτη. Όσο για τον Έραζεμ Λόρμπεκ, χαρακτηρίζεται από σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή του. Βοηθάει, πάντως, περισσότερο επιθετικά παρά αμυντικά.

Συμπέρασμα: Η Σλοβενία είναι μια ομάδα στα μέτρα της Εθνικής. Προκαλεί μεν σεβασμό, αλλά σε καμία περίπτωση φόβο. Η νίκη στο Ακρόπολις αποτελεί οδηγό για την πρόκριση στα ημιτελικά και τη μάχη για ένα μετάλλιο. Στο χέρι των διεθνών είναι να πιστοποιήσουν πως βρίσκονται σε ανοδική πορεία και πως -όπως σχολίασαν οι Παπαλουκάς και Διαμαντίδης- το τουρνουά γι’ αυτούς τώρα αρχίζει.