Ποιος άγχωσε αυτή την ομάδα;
Για πολλές καταστάσεις υπάρχει εξήγηση ή τουλάχιστον μας φαίνεται σαφής. Στην ιστορία του φετινού αποκλεισμού του Παναθηναϊκού από την Ευρωλίγκα, υπάρχουν μόνο ερωτηματικά χωρίς συγκεκριμένη απάντηση κάτι το οποίο οφείλεται στην κακή εικόνα των, τέως πια, πρωταθλητών Ευρώπης.
Πώς έρχονταιαυτοί οι 66 πόντοι (όπως και στοκύπελλο) ανά αγώνα οι οποίοι τελικά καταδικάζουν μία σπουδαία ομάδα σε ήττες; Αστοχία. ΟΚ. Συμβαίνει. Μία, δύο, τρεις, αλλά τέσσερις και πέντε; ΟΠαναθηναϊκός που μπορούσε να βάλει όλα τα μεγάλα σουτ, τώρα αδυνατεί να τελειώσει δικά του παιχνίδια ή δεν ολοκληρώνει τις ανατροπές του.
Διότι κόντρα στην Μπαρτσελόνα ο κακός επιθετικά Παναθηναϊκός, έδωσε τα πάντα, ουσιαστικά πανικόβαλε τους Καταλανούς για μεγάλο διάστημα, τους έδειξε ποιος θα είναι το αφεντικό με σκληρή άμυνα, πάθος και κυνήγι κάθε χαμένης μπάλας. Ξαφνικά όταν πρέπει να τελειώσει την Μπάτσα δεν μπορεί να βάλει έστω κι ένα καλάθι. Απλές επιθέσεις που στο ξεκίνημα της χρονιάς εκτελούνταν στην εντέλεια, τώρα γίνονται… εξισώσεις.Το τελευταίο πεντάλεπτο οι “πράσινοι” έμοιαζαν να φοβούνται την ήττα. Μέχρι τώρα οι αντίπαλοί τους όσο μεγάλη διαφορά και αν είχαν έτρεμαν στην ιδέα πως το θηρίο θα ξυπνήσει. Η φανέλα, η αύρα του πρωταθλητή έκαναν την δουλειά τους.
Τώρα όμως φαίνεται, σε δύο τελικούς μέσα σε ένα πενθήμερο, ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι το άγχος. Ο Παναθηναϊκός η κορυφαία ομάδα της ηπείρου μας για μία δεκαετία, μοιάζει να έχει αγχωθεί, να μην αντέχει στην ιδέα της ήττας ή του αποκλεισμού και τελικά την πατάει. Ας μετρήσει κανένας τα σίγουρα χαμένα καλάθια, τα κρίσιμα ριμπάουντ, η διστακτικότητα στις επιθέσεις από μία ομάδα που σε εκτελούσε πριν προλάβεις να προσευχηθείς.
Σύμφωνοι υπάρχουν κενά στο ρόστερ (αυτά θα συζητηθούν στο τέλος της χρονιάς), ο Ομπράντοβιτς ξαφνικά πηγαίνει με επτά ή οκτώ παίκτες, ατυχίες, τραυματισμοί, ντεφορμάρισμα. Όλα είναι στο παιχνίδι και όλα έχουν συμβεί πάλι. Πέρυσι για παράδειγμα, τραυματίστηκε ο Διαμαντίδης στα πλέι οφ της Ευρωλίγκας και η ομάδα όχι απλά στάθηκε, αλλά ήταν καλύτερη για να πάρει τελικά το ευρωπαϊκό.
Τόσο με τον Ολυμπιακό όσο κυρίως με την Μπαρτσελόναδεν βρέθηκε ούτε ένας παίκτης, στα κρίσιμα σημεία, που να πάρει μίαεπίθεση, να κάνει …κάτι. 61-50 έγραφε το ταμπλό στο 34’ και όσα τρελά σουτ αν έβαζε ο Λάκοβιτς, ο αγώνας δεν γυρνούσε αρκεί οι γηπεδούχοι να πετύχαιναν ένα καλάθι. Ουσιαστικά δεν έγιναν καν επιθέσεις πράγμα αδιανόητο. Στην άμυνα, δόθηκαν 10 σερί εύκολοι πόντοι με καρφώματα, λέι απ και σουτάκια προπόνησης. Όσο και αν φώναζε ο Ομπράντοβιτς σε ώτα μη ακουόντων, καθώς ο καθένας προσπαθούσε να βοηθήσει με τον τρόπο του μάταια όμως.
Καταλήγουμε στο αρχικό αξίωμα: Το άγχος. Γιατί όμως; Η ιστορία ξεκινάει στο τέλος της πρώτης φάσης της Ευρωλίγκας, πιθανώς από την εντός έδρας ήττα από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ίσως η εικόνα ενός αντιπάλου με περισσότερες ποιοτικές επιλογές; Η σιγουριά του κόσμου, της διοίκησης και του Τύπου για μία ακόμα θριαμβευτική σεζόν; Η εσωτερική ανάγκη, ο εγωισμός για την διατήρηση των κεκτημένων σε Ελλάδα κι Ευρώπη; Από τον Βεργίνη ως τον Ομπράντοβιτς φαίνεται ότι υπήρχε τεράστια πίεση. Το γιατί δεν γνωρίζουμε.
Ακόμα και το χειροκρότημα του κόσμου, η συγκινητική τουστήριξη, η έμπρακτη αγάπη, δεν βοήθησαν. Η ίδια η ομάδα πνίγηκε στοάγχος.
Την Κυριακή (28/2) δίνεται ο τρίτος τελικός της εβδομάδας. Ο Παναθηναϊκός αγωνιστικά έχει αυτή την περίοδο παίζει σπουδαία άμυνα, αλλά δεν μπορεί να την μετουσιώσει σε επίθεση. Όποιο αποτέλεσμα και αν έρθει, η όλη κατάσταση εμφανίζει ένα θετικό: Υπάρχουν τρεις μήνες μέχρι τους τελικούς της Α1, διάστημα υπεραρκετό για ανάκαμψη. Αρκεί να βρεθεί η πηγή του άγχους και της πίεσης. Θα βρεθεί; Δεν βοηθάμε πολύ, αλλά πιστέψτε μας δεν εξηγούνται όλα σε αυτή την ζωή. Τουλάχιστον όχι επαρκώς.
