Πολυθρόνα για… πέντε
Η Ευρωλίγκα δεν είναι ακριβώς η "κότα με τα χρυσά αυγά", όπως συμβαίνει με το Τσάμπιονς Λιγκ. Τουλάχιστον με τη σημερινή μορφή της -και όχι αυτή που οραματίζεται το τρελό "αφεντικό" της Τζόρντι Μπερτομέου- απέχει έτη φωτός (και θα καθυστερήσει πολύ πριν πλησιάσει), σε οικονομικά δεδομένα κυρίως, από το αντίστοιχο ποδοσφαιρικό προϊόν που θυμίζουμε πως μοιράζει εκατομμύρια ευρώ.
Μόνο που η συμμετοχή στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση συλλόγων, με τα όσα αρνητικά τη συνοδεύουν, συνεπάγεται δόξα, αίγλη, “κοινωνική καταξίωση”. Στην Ελλάδα των τριών εισιτηρίων αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο… ύπαρξης ομάδων που με τα ισχύοντα δεδομένα είναι πρακτικά αδύνατον να κυνηγήσουν τους Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στην τιτανομαχία του τίτλου.
Στο επικείμενο πρωτάθλημα η θέση που περισσεύει έχει αρκετούς μνηστήρες φουντώνοντας το ενδιαφέρον. Το 1/3 του πρωταθλήματος (πέντε ομάδες) θα μάχεται για να μην πάει στράφι το οικονομικό άνοιγμα του καλοκαιριού. Ουδείς αποκλείεται αυτόματα. Ούτε ο κάτοχος της θέσης Πανιώνιος που χτίστηκε από την αρχή. Ούτε το Μαρούσι που στερείται οπαδικού ερείσματος. Ούτε ο Πανελλήνιος που στην κρίσιμη στιγμή χάνει τον προσανατολισμό του, ούτε ο Άρης και ο ΠΑΟΚ που δεν ακολούθησαν αντίστοιχη πολιτική στις μεταγραφές. Όλοι τους άξιοι διεκδικητές αλλά ταυτόχρονα “θύματα” μιας ψυχθοφόραςδιαδικασίας γιατί θα θεωρηθούν αποτυχημένοι.
Σε ένα πρωτάθλημα τριών ταχυτήτων, σε ένα πρωτάθλημα που στερείται δραστικών πρωτοβουλιών σε επίπεδα οργάνωσης (δύο ημέρες πριν από το τζάμπολ μάθαμε τη 14η ομάδα), το απρόβλεπτο της μάχης για την τρίτη θέση το χρωματίζει έντονα. Το κάνει γευστικά πιο πικάντικο. Οι πέντε “φιναλίστ” αρχίζουν από την ίδια ευθεία. Τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα θα φανούν άμεσα στο παρκέ. Η διάρκεια θα κρίνει το… νικητή. Γιατί όπως έχουν διαμορφωθεί οι ισορροπίες ένας θα είναι ο νικητής. Οι προβλέψεις στους άρρωστους με το στοίχημα. Μπροστά σε τέτοιες μάχες, παύει η λογικά.
