Πώς να… χτίσετε μία αυτοκρατορία
Δεν έχουν άδικο όταν μας τα... χώνουν πολλές φορές οι φίλαθλοι και οι πρωταγωνιστές του μπάσκετ. Μέσα στην υπερβολή μας, και στην προσπάθεια να βγάλουμε είδηση, δεν κάνουμε άσχημα διότι τελικά παίρνουμε την απάντηση.
Εμείς θα γίνουμε κάπως κυνικοί. Μετά από οκτώ χρόνια ο Ολυμπιακός πήρε έναν τίτλο, έναν τίτλο τον οποίο κατέκτησε και το 2002. Και τότε επέστρεφε στα τρόπαια, πέντε χρόνια μετά το τριπλ κράουν του 1997 αλλά δεν ήρθε η συνέχεια. Πολύ σωστά και ώριμα ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος δήλωσαν πως ναι μεν θέλουν δυναστεία, γι’ αυτό παλεύουν, αλλά ένα κύπελλο δεν κτίζει αυτοκρατορίες.
Από την άλλη η Ρώμη δεν κτίστηκε σε μία ημέρα. Ο Ολυμπιακός το παλεύει μία τριετία πολύ αποφασιστικά, επενδύει δυναμικά. Δεν περιμένει να πέσει η αυτοκρατορία ως ώριμο φρούτο. Αυτό άλλωστε δεν μπορεί να συμβεί διότι οι συγκεκριμένοι αυτοκράτορες (οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι) όχι μόνο δεν τα παρατάνε αλλά δίνουν κάθε χρόνο σημαντικές οικονομικές ενέσεις ώστε να μην χαθούν τα σκήπτρα.
Το ερώτημα που τίθεται, το ερώτημα που θέτει ο Ολυμπιακός ο οποίος θέλει να δημιουργήσει δυναστεία, εκθρονίζοντας τον Παναθηναϊκό. Επειδή η ιστορία μας διδάσκει, θα δούμε πώς οικοδομήθηκαν οι αυτοκρατορίες του ελληνικού μπάσκετ από τον Πανελλήνιο μέχρι τον Παναθηναϊκό.
Αυτό το οποίο βλέπουμε, κάτι που φάνηκε στην τελευταία αλλαγή… αυτοκρατορίας είναι ότι κατ’ αρχήν μετράει η «επιθετικότητα» του διεκδικητή αλλά για να οικοδομηθεί μία τέτοια αυτοκρατορία, πρέπει κάποια στιγμή να υποχωρήσει για τον έναν ή τον άλλο λόγο το υπάρχον αφεντικό.
Εν πολλοίς ο Ολυμπιακός, επί παραδείγματι, με τη δική του βελτίωση, την δική του πρόοδο μπορεί να πάρει τα σκήπτρα ωστόσο όλα δείχνουν ότι για να εγκαταστήσει δυναστεία θα πρέπει να κάνει βήμματα πίσω ο Παναθηναϊκός.
Μία ταπεινή άποψη; Καλές οι δυναστείες αλλά ακόμα καλύτερο ένα τρομερό πρωτάθλημα με εναλλαγές στην κορυφή.
