Ρέντα Ραλίμι:Τα Χριστούγεννα ενός μουσουλμάνου της Α1

Τι σημαίνει «καλά Χριστούγεννα» για έναν μουσουλμάνο; Επειδή, πέραν των ακροτήτων, το ισλάμ είναι ένα ανοικτό θρήσκευμα που τρέφει μεγάλο σεβασμό για τον χριστιανισμό, o μουσουλμάνος περιμένει με τα ίδια συναισθήματα τις ημέρες. Άλλωστε αυτό το διάστημα προσφέρεται για περισσότερη ζεστασιά, οικογενειακή ατμόσφαιρα και ανταλλαγή δώρων.
Τα Χριστούγεννα αποτελούν μία παγκόσμια γιορτή έχοντας, κακώς, ξεφύγει από την θρησκευτική τους διάσταση.

Κάτι περισσότερο , λοιπόν, περίμενε κι ένας από τους ελάχιστους μουσουλμάνους μπασκετμπολίστες στην χώρα μας.

Ο Μαροκινός Ρέντα Ραλίμι ήρθε στην Ελλάδα όντας σίγουρος ότι πατάει στην γη της μπασκετικής επαγγελίας. Μεγάλωσε αθλητικά στις ΗΠΑ, στο πανεπιστήμιο του Σεντ Μέρι στην Καλιφόρνια, αλλά ήξερε ότι το μέλλον του θα είναι στην γειτονική Ευρώπη. «Ενθουσιάστηκα όταν άκουσα ότι μία ελληνική ομάδα με θέλει. Γνωρίζω ότι έχετε ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα μπάσκετ στον κόσμο οπότε ήταν μία ευκαιρία που δεν ήθελα να χάσω», υπογραμμίζει ο παίκτης του Μακεδονικού στο contra.gr.

Ήταν το πρόωρο χριστουγεννιάτικο δώρο, για έναν άνθρωπο που πιστεύει στον προφήτη Μωάμεθ. Έστω και αν δεν γνώριζε λεπτομέρειες, μπήκε στο αεροπλάνο με φούρια για να μην χάσει ούτε λεπτό όπως παραδέχεται: «ονόματα και καταστάσεις δεν γνώριζα. Θαύμασα την εθνική σας στο μουντομπάσκετ. Θυμόμουν έναν παλιό μεγάλο σκόρερ στην δεκαετία του 80(σ.σ τον ένα και μοναδικό Νίκο Γκάλη) Νικ τον έλεγαν νομίζω. Από τους σύγχρονους, ο πλέι μέικερ της εθνικής σας αυτός που τώρα παίζει στο Χιούστον. Ναι, Σπανούλη τον λένε. Στο Μαρόκο μαθαίνουμε ότι μπορούμε για το ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλά τα τελευταία πέντε χρόνια στις ΗΠΑ έχασα επαφή. Όταν έφτασε η προσφορά από τον Μακεδονικό σκέφτηκα ότι αυτή την περίοδο αποτελεί το κατάλληλο σκαλοπάτι για να παίξει επαγγελματικό μπάσκετ για πρώτη φορά στην ζωή μου. Βλέπετε στο Μαρόκο τα πάντα είναι ερασιτεχνικά».

Βλέπεις Ρέντα, από ρέντα άλλο τίποτα βέβαια, στα μέρη σου θεωρείστε ερασιτέχνες, στα μέρη μας υπάρχουν εφευρέτες. Ανακαλύπτουν ομάδες από το πουθενά, χρήματα που εξατμίζονται πριν τα αγγίξεις και τέτοια. Πριν τα Χριστούγεννα, ο σέντερ του συλλόγου της Θεσσαλονίκης βίωσε εβδομάδες παθών: «δεν περίμενα ποτέ ότι είδα στον Μακεδονικό. Δεν υπήρχε τίποτε άλλο εκτός από τους παίκτες. Οι ερασιτέχνες τουλάχιστον, βρίσκονται κοντά στην ομάδα και ας μην έχουν χρήματα. Σοκαρίστηκα τόσο που δεν ήξερα τι να κάνω. Κανονικά θα έφευγα μετά τον αγώνα με τον Πανελλήνιο, αλλά περίμενα να δω μήπως ήμουν άτυχος κι έπεσα σε ένα κακό διάστημα. Ειλικρινά ήταν η πιο δυσάρεστη έκπληξη να έρχομαι σε ένα τόσο σοβαρό, επαγγελματικό πρωτάθλημα και να ξεκινάμε για έναν αγώνα χωρίς να ξέρουμε ποιος θα δίνει οδηγίες στον πάγκο. Ήρθα για να μάθω μπάσκετ όχι να κάνω και τον προπονητή».

Ο Ραλίμι έμαθε την σκοτεινή πλευρά του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Πράγματα τα οποία ούτε 100 χρόνια δεν θα του δίδασκαν στην Αμερική, κάτι που τελικά αποτελεί κέρδος: «κάνω υπομονή αυτό κατάλαβα ότι χρειάζεται σε τέτοιες ομάδες. Νομίζω όμως ότι πριν ξεκινήσει η νέα χρονιά θα περιμένω να δω κάτι διαφορετικό. Κάτι να αλλάξει. Είναι επαγγελματικό το πρωτάθλημά σας. Μήπως κάνω λάθος;».

Μέχρι να πάρεις απάντηση θα έρθει το ραμαζάνι και δεν κάνει. Καλή πρωτοχρονιά στον πρώτο μαροκινό παίκτη της Α1. Περιμέναμε ότι αυτός θα είναι η ατραξιόν, η γραφική φιγούρα. Φανταστείτε να βρεθείτε στο Μαρόκο και να μιλήσετε για ελληνικό μπάσκετ. Ποιος θα είναι ο γραφικός;