Σπανούλης: “Η μετάβαση από τη μία εποχή στην άλλη είναι πάρα πολύ δύσκολη”
Το Ευρωμπάσκετ βρίσκεται προ των πυλών και ο Βασίλης Σπανούλης μιλάει γι'αυτό σε συνέντευξη που παραχώρησε στο περιοδικό "ΕΙΚΟΝΕΣ".
Αναλυτικά η συνέντευξη:
– Βασίλη, πάμε και φέτος για μετάλλιο;
«Δεν πρέπει και δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε μ’ αυτό τον τρόπο. Ο,τι έγινε στο παρελθόν ανήκει και στο παρελθόν. Εδώ μιλάμε για μια καινούρια προσπάθεια, μια νέα ομάδα, η οποία συνάντησε πολλά εμπόδια και το έργο της είναι εξαιρετικά δύσκολο. Κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, θέλουμε να νικάμε και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο».
– Το ταμείο μοιάζει… μείον εξ αρχής με δεδομένες τις απουσίες των Παπαλουκά, Διαμαντίδη και Βασιλόπουλου. Μια ημέρα πριν από το τζάμπολ του Ευρωμπάσκετ πιστεύεις ότι η εθνική ομάδα είναι σε θέση να καλύψει τα κενά που παρουσίασε στα φιλικά και να παρουσιάστει έτοιμη;
«Η ομάδα είναι πολύ καινούρια, λείπουν βασικά κομμάτια του παζλ και τα παιδιά που κλήθηκαν να αντικαταστήσουν τους απόντες είναι μεν ταλαντούχοι, αλλά δεν έχουν εμπειρία από μεγάλες διοργανώσεις. Εχουμε λοιπόν καινούριους παίκτες, νέο προπονητή, άρα και νέα φιλοσοφία. Επομένως τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Δουλέψαμε σκληρά τον τελευταίο μήνα, έχουμε αντιληφθεί πως παίζουμε για την εθνική ομάδα της χώρας και ξέρουμε πολύ καλά τις απαιτήσεις που έχει ο κόσμος, με δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα έχει καλομάθει τους Ελληνες στις επιτυχίες».
– Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που είχατε να αντιμετωπίσετε στο διάστημα της προετοιμασίας;
«Η μετάβαση από τη μία εποχή στην άλλη είναι πάρα πολύ δύσκολη. Η φιλοσοφία του προπονητή είναι διαφορετική, τα νέα πρόσωπα είναι πολλά και όλοι μαζί έπρεπε να γίνουμε ομάδα σε λιγότερο από ένα μήνα. Ο κάθε κόουτς έχει τη δική του φιλοσοφία, σε άλλους ταιριάζει, σε άλλους όχι, αλλά η ουσία είναι πως όλοι μαζί, αλλά και ο καθένας μόνος του πρέπει να προσαρμοστεί, γιατί διαφορετικά δεν έχουμε τύχη. Υπάρχουν παίκτες που δεν γνωρίζονται καν μεταξύ τους, που έπαιξαν για πρώτη φορά μαζί και μέχρι σήμερα αγωνίζονταν σε διαφορετικά επίπεδα. Επρεπε λοιπόν μέσα σε ένα μήνα να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, να γίνουμε ‘ομάδα’, πράγμα που τις περισσότερες φορές είναι αδύνατον. Ας αναλογιστούμε απλά πως αυτό που θέλουμε να κάνουμε εμείς μέσα σε 30 ημέρες, κάποιες άλλες ομάδες που δουλεύουν σε υψηλό επίπεδο προσπαθούν να το κάνουν εδώ και μερικά χρόνια και δεν τα ‘χουν καταφέρει».
– Η εμπειρία των παλιών βοήθησε τα νέα παιδιά να προσαρμοστούν γρήγορα;
«Είναι δεδομένο ότι η απουσία του Δημήτρη, του Θοδωρή και του Παναγιώτη, κάνει ακόμη μεγαλύτερη την πίεση στα παιδιά που είναι περισσότερο έμπειρα και γνωρίζουν από μεγάλες διοργανώσεις. Οι παλιότεροι πρέπει να κάνουμε περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που κάναμε μέχρι σήμερα κι αυτό είναι το επκίνδυνο πολλές φορές. Οταν υπάρχουν απουσίες, οι εναπομείναντες παίκτες προσπαθούν να καλύψουν τα κενά. Στην ουσία, είναι πολύπλοκο να κάνεις παραπάνω πράγματα απ’ αυτά που έχεις μάθει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Στο πλαίσιο λοιπόν της δουλειάς που έχουμε να κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τα νέα παιδιά να εγκλιματιστιύν γρήγορα και να αντιληφθούν πόσο σημαντικό είναι να φορούν τη φανέλα της εθνικής ομάδας».
– Τελικά, η φιλοσοφία του Καζλάουσκας θα ταιριάξει με την εθνική ομάδα;
«Το λιθουανικό μπάσκετ είναι αρκετά έως πολύ διαφορετικό από το ελληνικό. Χωρίς αμφιβολία δεν είναι εύκολο για τον Ελληνα παίκτη να προσαρμοστεί τόσο γρήγορα σε μια διαφορετική φιλοσοφία. Ο Ελληνας έχει μάθει διαφορετικά… Παίζει περισσότερο με το μυαλό, τρέχει λιγότερο, παίζει πιο σκληρά, μερικές φορές πιο ‘βρώμικα’ και βασίζει πολλά στην άμυνά του. Τα χαρακτηριστικά του λιθουανικού μπάσκετ περιλαμβάνουν πολύ τρέξιμο, περισσότερους αυτοματισμούς και μεγαλύτερη ομοιγένεια, πράγματα που ήταν πολύ δύσκολο να τα πετύχουμε μέσα σε διάστημα ενός μήνα. Αλλά όλα αυτά πλέον δεν έχουν νόημα… Είτε έτσι, είτε αλλιώς, είμαστε παίκτες που πρέπει να προσαρμστούμε σ’ αυτά που ζητάει ο προπονητής μας και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να φέρουμε τη διάκριση. Ο καθένας μας πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του, να προσαρμοστεί και να δώσει το 100%».
– Η εικόνα στα φιλικά παιχνίδια προβλημάτισε… Τι προλάβατε να αλλάξετε μέσα στην εβδομάδα που μεσολάβησε;
«Το βασικό μας πρόβλημα ήταν εξ αρχής η ανομοιογένεια, γεγονός πολύ λογικό, δεδομένου ότι πρόκειται για μια νέα ομάδα, με νέο προπονητή και πολλές σημαντικές απουσίες. Ο καθένας προσπαθεί να κάνει στο παρκέ, αυτά που έχει μάθει να κάνει στην ομάδα του… Για παράδειγμα, εγώ έχω μάθει να παίζω μ’ ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού στον Παναθηναϊκό, ο άλλος έχει μάθει διαφορετικά στον Ολυμπιακό, κάποιος τρίτος κάτι άλλο στον Αρη κι όλοι εμείς πρέπει μέσα σε ένα μήνα να γίνουμε ‘ομάδα’. Είναι πολύ δύσκολο να συνεννοηθείς με τον συμπαίκτη σου με μια ματιά, όταν έχεις βρεθεί ελάχιστα μαζί του. Να μην κρυβόμαστε, το παιχνίδι μας στηρίζεται περισσότερο στο ταλέντο των παικτών και λιγότερο στην ομάδική προσπάθεια. Αυτό που βελτιώσαμε και πρέπει να βελτιώσουμε από αγώνα σε αγώνα είναι η ενέργειά μας… Να έχουμε μεγαλύτερο πάθος, δίψα και να είμαστε ‘ενα’ στα θετικά, αλλά και στα αρνητικά αποτελέσματα».
– Μας παρηγορούν οι απουσίες των αντιπάλων μας;
«Οπως και να ‘χει οι δικές μας απουσίες είναι πιο σημαντικές και η δική μας θέση είναι πιο δύσκολη. Οι αντίπαλοι μπορεί να έχουν προβλήματα, αλλά δεν έχουν αλλάξει προπονητή και φιλοσοφία. Εμείς έχουμε απουσίες, νέα λογική στο παιχνίδι μας και πολλά νέα πρόσωπα. Η φετινή προσπάθεια μου θυμίζει την αντίστοιχη του 2004. Και πάλι μιλούσαμε για ‘νέα αρχή’ , αλλά τουλάχιστον δεν είχαμε προβλήματα τραυματισμών».
– Τι μήνυμα λοιπόν στέλνεις στους Ελληνες ενόψει της πρεμιέρας;
«Να έχει υπομονή και να αντιληφθεί πως τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα όσο νομίζει. Ο κόσμος έχει συνηθίσει στις επιτυχίες και καλά κάνει, κι εγώ αν ήμουν φίλαθλος το ίδιο θα έκανα… Πρέπει να στηρίξουν τη νέα προσπάθεια κι αυτό που υπόσχομαι είναι ότι θα ματώνουμε τη φανέλα σε κάθε παιχνίδι. Παίζουμε για την εθνική ομάδα της χώρας μας και θα κάνουμε τα πάντα για να πετύχουμε, είτε αυτό είναι εύκολο, είτε είναι δύσκολο. Στην προκειμένη περίπτωση είναι πολύ δύσκολο».
– Δύο χρόνια μετά την επιστροφή σου στην Ελλάδα από το ΝΒΑ και βλέποντας τα πράγματα πιο ήρεμα, αισθάνεσαι δικαιωμένος για την απόφασή σου;
«Στην Ελλάδα είμαι χαρούμενος και γι αυτό και μόνο αισθάνομαι δικαιωμένος με την απόφασή μου. Είμαι σε μια πολύ μεγάλη ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός, με ιδανικούς συμπαίκτες, κορυφαίους προπονητές, καλούς ανθρώπους γύρω μου και δίπλα στην οικογένειά μου. Δόξα τω Θεό αισθάνομαι ευτυχισμένος».
– Τι είναι αυτό που δεν μπορούσες να ανεχτείς στο Τέξας;
«Ηταν μια… άλλη ζωή, τα πάντα ήταν διαφορετικά, ξένα από μένα. Ο τρόπος ζωής, ο τρόπος που αναπτύσσονταν και εξελίσσονταν η ομάδα μου, οι Ρόκετς, ήταν διαφορετικός απ’ αυτό που είχα μάθει. Οι συμπαίκτες μου είχαν άλλη λογική, δεν ήταν κακά παιδιά, κάθε άλλο, αλλά ήταν άλλοι χαρακτήρες. Ισως, αν ήμουν σε μια άλλη ομάδα του ΝΒΑ με περισσότερους Ευρωπαίους στο ρόστερ, να ήταν πιο εύκολα τα πράγματα για μένα».
– Οταν σου δόθηκε όμως η ευκαιρία να πας σε μια ομάδα με έντονο το ευρωπαϊκό στοιχείο, και μιλάω για το Σαν Αντόνιο, αρνήθηκες… Εχει περάσει από το μυαλό σου να ξαναδοκιμάσεις στο ΝΒΑ;
«Οταν έγινε η κουβέντα με τους Σπερς είχα πάρει την απόφασή μου να επιστρέψω στην Ελλάδα. Ηθελα να γυρίσω… Πραγματικά, δεν ξέρω αν θα δοκίμαζα ξανά στο ΝΒΑ. Εχω έναν ακόμη χρόνο συμβόλαιο με τον Παναθηναϊκό, είμαι ευτυχισμένος εδώ και ανυπομονώ μετά την εθνική να συναντήσω τους συμπαίκτες μου και να δουλέψουμε για να πετύχουμε τους στόχους μας».
