Τα μπάτζετ άρχισαν να… καρφώνουν

Το πάθος που βγάζει είναι ομάδας με γνώση της αποστολής της. Μέχρι τώρα ψαχνόταν ο Παναθηναϊκός, ο Ομπράντοβιτς θέλησε να δώσει περισσότερο χρόνο σε παίκτες αλλά τα αστεία τελείωσαν. Είναι αυτό που λέμε: όποιος πήρε…πήρε. Όποιος κέρδισε τον Παναθηναϊκό, και κάποιες ομάδες το έκαναν σχεδόν άκοπα, να αισθάνεται τυχερός διότι από εδώ και πέρα για να ηττηθούν οι πρωταθλητές θα πρέπει ο αντίπαλος να είναι έτοιμος να μην φύγει…ζωντανός από το παρκέ.

Η νίκη στη Μάλαγα ήταν μήνυμα πρώτα προς τους Ισπανούς. Ειρήσθω εν παρόδω και αυτοί είναι σκληροί παίκτες, σύνολο δουλεμένο έτοιμο να νικήσει μόνο από την άμυνα. Δεν είχαν όμως αυτό το κάτι που δίνει τη νίκη σε έναν αγώνα. Τη φλόγα. Ο Ομπράντοβιτς παρατάσσει την ομάδα του σαν σε τελικό και αυτό δεν μπορούν να το κάνουν πολλοί στην Ευρώπη. Κάπως έτσι ξεχωρίζουν οι άνδρες από τους…εφήβους.

Αγωνιστικά είναι αλήθεια ότι από την αρχή περιμέναμε περισσότερα, οπότε το να αποθεώσουμε τώρα μία ομάδα που θα έπρεπε, πρωτίστως, να παίζει σπουδαίο μπάσκετ από την πρώτη ημέρα, δεν ταιριάζει σε ένα τέτοιο σύλλογο. Εκείνο όμως που κάνει τώρα ο Παναθηναϊκός είναι να δουλεύει με όλους τους κυλίνδρους στην άμυνα. Στην Ανδαλουσία οι πράσινοι ήταν τέλεια διαβασμένοι και μετά το ξεκίνημα, αποφάσισαν ότι θα επιβάλλονταν στους αντιπάλους. Χωρίς καρφώματα, εύκολα καλάθια, αλλά με δυνατό μπάσκετ αντρίκειο κι έξυπνο.

Ο Σπανούλης είναι όλη η διαφορά, όσο και αν μιλήσαμε για τον Νίκολας ή τον Γιασικεβίτσιους. Ο νεαρός βρήκε τα πατήματά του και τραβάει την ομάδα μαζί χωρίς πια να αγχώνεται ότι πρέπει να αποδείξει κάτι. Οι υπόλοιποι ούτως ή άλλως εκεί ήταν.

Η πρώτη θέση τελείωσε, δεν το συζητάμε, κάτι που δίνει ευκαιρία στον Ομπράντοβιτς να βελτιώσει το επιθετικό παιχνίδι και να βρει τρόπους για εύκολα καλάθια. Επί του παρόντος όμως, τέτοιο πάθος δεν βγάζει αυτή την περίοδο άλλη ομάδα και αυτή μπορεί να είναι η τελική διαφορά.

Ολυμπιακός: Επιτέλους σφυγμός

Η κουβέντα δεν θα γίνει πια για καλό μπάσκετ. Ο Ολυμπιακός θα πάει να κερδίσει πια όσους αγώνες μπορεί ελπίζοντας ότι θα του είναι αρκετό. Ξεκίνησε καλά με πολλούς και ανορθόδοξους τρόπους στην επίθεση, την καλύτερη όμως άμυνα εδώ και καιρό. Το τι θα έκανε η Ταού με τον Σπλίτερ παρόντα, είναι συνάρτηση και του τι θα έκανε ο Ολυμπιακός με τον Τσίλντρες οπότε το ξεχνάμε.

Αυτή τη φορά, το γεμάτο ρόστερ έκανε τη δουλειά του απέναντι σε μία ομάδα με τρομερή επτάδα, αλλά από εκεί και πέρα χωρίς λύσεις του ιδίου επιπέδου. Ας μην γελιόμαστε, η Ταού είναι πιο ομάδα, περισσότερο δουλεμένη, με παίκτες που ανά πάσα στιγμή γνωρίζουν τι να κάνουν. Ο Γιαννάκης από την μεριά του δείχνει αποφασισμένος να πετύχει ή να αποτύχει με τον δικό του τρόπο. Περισσότερη ενέργεια στην άμυνα, πολλές αλλαγές και η μπάλα στον Γκριρ ή τους ψηλούς για καλάθια. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει χρόνος για κάτι παραπάνω.

Μεγάλο κέρδος για τους ερυθρολεύκους η στήριξη του κόσμου και η υπομονή που έδειξε σε έναν αγώνα που…στράβωσε από νωρίς κάτι που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία δικαιολογία από εδώ και πέρα για προπονητή και παίκτες. Ατυχώς για τον Ολυμπιακό η πίεση είναι μεγαλύτερη, κι έτσι συμβαίνει όταν για χρόνια οι επιτυχίες μένουν εκτός ΣΕΦ.

Αυτό που είδαμε την Πέμπτη είναι η τελική μορφή του φετινού Ολυμπιακού; Πρώτα η άμυνα και συγκεκριμένες λύσεις στην επίθεση; Θα το μάθουμε σύντομα στους δύο αγώνες με την Πρόκομ όσο και αν φαίνονται περίπατος διότι επί του παρόντος δεν υπάρχουν περίπατοι. Αχνοφάνηκε χαρακτήρας ιδιαίτερα σε παιδιά που τώρα μεγαλώνουν μπασκετικά (Πρίντεζης, Μπουρούσης, Βασιλόπουλος) και αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος.