Τα οκτώ της Ρεάλ δεν μοιάζουν τόσο μακριά πλέον…

Ο Παναθηναϊκός τα κατάφερε περίφημα, η αλήθεια όμως, είναι πως μια εικόνα σήμανε χίλιες λέξεις κι αυτή δεν σημειώθηκε στο φάιναλ φορ. Ήταν στιγμές μόλις είχε τελειώσει ο τέταρτος αγώνας με την Μπαρτσελόνα στο ΟΑΚΑ και ο φακός εστίασε πάνω στον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Το χαμόγελό του σε αυτό το κοντινό πλάνο φώναζε κι έλεγε, πως από τη στιγμή που η ομάδα έβαλε το τέρας κάτω, μπορούσε να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου.

Το μεγαλείο σε όλη αυτή την προσπάθεια είναι πως κανείς δεν υπολόγιζε τον Παναθηναϊκό ότι θα μπορούσε να φτάσει μέχρι τον τίτλο. Αξίζει όμως εδώ, να δημοσιοποιήσουμε τι συνέβη στην πρώτη μέρα της προετοιμασίας: τότε ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, αυτός ο τεράστιος διοικητικός ηγέτης, έλεγε πως ήταν διατεθειμένος να βάλει το χέρι βαθιά για να φέρει μεγάλο περιφερειακό παίκτη, αλλά ο Ομπράντοβιτς τον απέτρεψε. «Αφού δεν θέλει, εγώ δεν παίρνω παίκτη. Μου είπε πως θα βγάλει αυτούς που έχει στα χέρια του», ήταν η ατάκα.

Νικ Καλάθης λοιπόν. Η μεγάλη αποκάλυψη, έστω κι αν άργησε κάπως για να βγάλει το πραγματικό του πρόσωπο. Ξέρετε όμως, πόσοι ήρθαν με τεράστιο ταλέντο και δεν το εξωτερίκευσαν ποτέ; Άρα, μόνον εύκολη διαδικασία δεν είναι.

Αυτή ήταν μια «μεταγραφή». Ο Ρομέιν Σάτο η δεύτερη, τα δικά του μακρινά σουτ έκαναν τη διαφορά σε κάθε σημαντικό φετινό αγώνα, με την Μπαρτσελόνα ή τη Μακάμπι. Κι εν συνεχεία, ο Άλεξ Μάριτς. Του πήρε χρόνο να καταλάβει σε ποια ομάδα ήρθε, οι τραυματισμοί επιβράδυναν επικίνδυνα αυτή τη διαδικασία, στον τελικό ωστόσο, ήταν αυτός ουσιαστικά που έβγαλε τον Σχορτσανίτη εκτός μάχης, άρα τα παράσημα τα πήρε. Ο Ίαν Βουγιούκας είχε ξεκινήσει τη δουλειά, ενώ ο Κώστας Καϊμακόγλου έβαλε το λιθαράκι του σε όλη τη χρονιά. Είχε δίκιο λοιπόν ο Ζοτς, άλλη μεταγραφή δεν χρειαζόταν.

Μοιάζει ώρες ώρες να θέτει από μόνος του εμπόδια, προκλήσεις στη δουλειά του. Ίσως αυτό να είναι κι ένα μυστικό για τη νεότητα και τη φρεσκάδα που αποπνέει στον πάγκο. Σίγουρα, όμως, δεν θα έπραττε έτσι, αν δεν γνώριζε πως διαθέτει τον καλύτερο περιφερειακό (λέμε τώρα) της Ευρωλίγκας και τον καλύτερο ψηλό της διοργάνωσης.

Κακά τα ψέματα, ο Διαμαντίδης και ο Μπατίστ έχουν τελειοποιήσει το παιχνίδι τους, οι συνεργασίες στα pick ‘ n ‘ roll γίνονται με κλειστά μάτια και η παρουσία τους στην ομάδα πέρα από αγωνιστικό προσανατολισμό, προσδίδει και ένα ζηλευτό χαρακτήρα. Αυτοί οι δύο συνθέτουν τη βάση της επιτυχίας για τον Παναθηναϊκό.

Από εκεί και πέρα, απαιτούνται όλα τα άλλα κομμάτια γι’ αυτές τις περίφημες λεπτομέρειες για τις οποίες κάνουν λόγο οι προπονητές σε επίπεδο κορυφής. Ο Παναθηναϊκός τα βρήκε και σήμερα, μοιάζει έτοιμος για άλλα πράγματα, καθώς ο επαγγελματισμός με τον οποίο έφτασε στην επιτυχία υπήρξε το στοιχείο που τον μετέφερε ένα επίπεδο παραπάνω.

Πλέον, έρχεται η ώρα για να τεθούν οι επόμενοι στόχοι. Τα οκτώ πρωταθλήματα Ευρώπης της Ρεάλ Μαδρίτης δεν μοιάζουν τόσο μακριά πλέον, από την άλλη, ούτε και η Ευρώπη δείχνει να χωρά τον Παναθηναϊκό.

Για την Ελλάδα, δεν το συζητάμε καν…