Τα πανηγύρια με το φακό του Contra.gr

Το ’87 ήταν νύχτα. Το ’04 η νύχτα έγινε μέρα. Ένα χρόνο αργότερα το σκηνικό επαναλήφθηκε. Αυτή τη φορά η μέρα έγινε νύχτα.

Αθήνα. Ανεβαίνοντας τη Συγγρού τα Μάτριξ που ενημερώνουν για την κίνηση στους δρόμους έγραφαν: «Ελλάδα-Η.Π.Α.: 101-95. Η Ελλάδα στο τελικό! Η Ομόνοια κλειστή».

Αν και μεσημέρι το κέντρο της Αθήνας αλλά και των άλλων μεγάλων πόλεων γέμισε και πάλι από ανθρώπους κάθε ηλικίας, κάθε κοινωνικής τάξης να βρίσκονται αγκαλιά και να προσκυνούν για ακόμη μια φορά την γαλανόλευκη.

Το μάτι πέφτει σε ανθρώπους με γραβάτες και hands freeστα αφτιά να έχουν παρατήσει τις δουλειές τους και ναπανηγυρίζουν έξαλλα πάνω σε κάγκελα και σκαλωσιές. Κάποιος άλλος πήρε αγκαλιά τον κάμεραμαν ενός καναλιού και τον στριφογύριζε ψηλά στον αέρα ενώ μιασυμπαθέστατη γιαγιά φώναζε με όλη της τη δύναμη «Ελλάς ολέ ολέ».

Βέβαια δεν έλειψαν και τα αντιμπεριαλιστικά συνθήματα για να μην ξεχνάμε ποιους νικήσαμε. Αριστεροί και Δεξιοί όμως ήταν όλοι μια αγκαλιά. Εξάλλου είναι η νίκη της Ελλάδας. Ελάχιστοι πίστευαν πριν τον αγώνα πως θα τα κατάφερνε σήμερα η εθνική.

Όσοι τολμούσαν να το πουν πριν το αρχικό σφύριγμα, έπαιρναν ως απάντηση ένα ειρωνικό χαμόγελο από τους υπόλοιπους. Οι τελευταίοι όμως ένιωθαν μέσα τους πως θα γίνει το θαύμα.

Ήταν εκείνο το συναίσθημα που υπήρχε πριν τις βολές του Καμπούρη. Όταν πήγε ο Τσιάρτας να εκτελέσει το κόρνερ. Όταν ο Διαμαντίδης σούταρε εκείνο το τρίποντο. Την Κυριακή αναμένεται η Ομόνοια να κατακλειστεί για ακόμα μια φορά. Το περίεργο είναι πως κάθε φορά είναι ακόμα πιο γλυκιά.

Οι φωτογραφίες της μεγάλης γιορτής απο τον φακό του contra.gr