Tι είδαμε και τι δεν είδαμε στην 7η αγωνιστική

Είδα:

* Κόσμο στα γήπεδα.
* Διαμαντίδη από τα παλιά (όχι πολύ παλιά).
* Έναν Σχορτσανίτη να θέλει να μην μπορεί περισσότερο.
* Το πνεύμα νικητή και τις 19 ασίστ του Πανελλήνιου.
* Πανιώνιο με μενταλιτέ.
* Μια δουλεμένη ομάδα που τη λένε ΑΕΚ.
* Ηγετική εμφάνιση από τον Βασιλειάδη.
* Το Γιώργο Καλαφατάκη να αναλαμβάνει (πάλι) να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.
* Την Ολύμπια να χάνει ένα δικό της παιχνίδι.
* Τρίποντο νίκης από τον Κόμματο. Γι αυτό αποκτήθηκε.

Δεν είδα:

* Τον Ολυμπιακό να διαχειρίζεται την πίεση ενός τέτοιου αγώνα.
* Τον Τσίλντρες να καρφώνει.
* Τους πολλούς να σταματούν τους λίγους.
* Να κρατά διαφορά το Μαρούσι. Πάλι τα ίδια.
* Τον Κολοσσό να παραδίδει τα όπλα.
* Καλό μπάσκετ στο Καβάλα-Άρης.
* Αιγάλεω με προσανατολισμό.
* Τελευταία επίθεση από τα Τρίκαλα.

Γιάννης Ζωιτός

Eίδα:

* Τον Πέκοβιτς να «ταϊζεται» ιδανικά από τους γκαρντ του Παναθηναϊκού και να τελειώνει ΟΛΕΣ τις φάσεις. Μα ΟΛΕΣ.
* Τον Διαμαντίδη να αποδεικνύει γιατί είναι ο καλύτερος και πιο σταθερός Ελληνας παίκτης της τελευταίας 10ετιας.
* Τον Νίκολας να παίρνει μπρος και να ενισχύει την ψυχολογία του.
* Την ΑΕΚ, αθόρυβα και χωρίς πολλές φανφάρες, να κάνει τη δουλειά της και να φιγουράρει στην 5η θέση.
* Τον Πανιώνιο να παίρνει ένα πολύ σημαντικό διπλό έχοντας σε κακή ημέρα τους περισσότερους παίκτες του.
* Τον Νέστορα Κόμματο να αποδεικνύει ότι μπορεί, έστω και ανέτοιμος, να κάνει τη διαφορά στην ΑΕΛ.
* Τον Πανελλήνιο να νικά με το στιλ μίας μεγάλης ομάδας.
* Τον Αρη να γεμίζει το σακούλι του με νίκες χωρίς να είναι εντυπωσιακός.

Δεν είδα:

* Τον καλό Παπαλουκά στο ΟΑΚΑ. Μήπως πρέπει να έρχεται από τον πάγκο για να αλλάζει το τέμπο;
* Τον Γιαννάκη να εκμεταλλεύεται τα προσόντα του Τσίλντρες ανοίγοντας λίγο το ρυθμό του Ολυμπιακού.
* Τον Σχορτσιανίτη στο δεύτερο ημίχρονο.
* Το Αιγάλεω να σέβεται τον καλύτερο προπονητή της Α1 πέρυσι και να τον απολύει με μία άκομψη (το λιγότερο) ανακοίνωση.
* Σοβαρότητα, εκτός παρκέ, στον ΠΑΟΚ.
* Τα Τρίκαλα να διαχειρίζονται αξιοπρεπώς το προβάδισμά τους.
* Το Μαρούσι να απελευθερώνεται από το άγχος και τον προπονητή του να βρίσκει ρόλους στους παίκτες του.
* Τους ανεγκέφαλους να βάζουν μυαλό. Αλλά που τέτοια τύχη;

Νίκος Γιαννόπουλος