Το Final 4 ανήκει στους… νέους

Ολα αυτά τα παιδιά που έζησαν ως μαθητές στο σχολείο τις πρώτες προσπάθειες του Αρη και άκουγαν στο πούλμαν της εκδρομής τους αγώνες, οι πιτσιρικάδες που άρχισαν να κτυπούν με μεγαλύτερη δύναμη την μπάλα όταν η Ελλάδα ζούσε τα Final 4 των αιωνίων, όσοι φορούσαν το κασκόλ τους το βράδυ στις πλατείες, ήρθε η ώρα να συμμετέχουν ως πρωταγωνιστές. Να τα βιώσουν.

Να γίνουν αυτοί οι “ήρωες” και το Βερολίνο, μία πόλη που θα έλεγε κανείς ότι αποτελεί την προσπάθεια για μνήμη όσο και άφεση αμαρτιών για τους Γερμανούς και τα τεράστια λάθη των περασμένων γενεών, αποτελεί τον ιδανικό τόπο.

Εδώ θα δείξουμε όλοι πως μάθαμε από τα σφάλματα των προηγούμενων και είμαστε έτοιμοι να κάνουμε το “καθήκον” μας για το μπάσκετ.

Το πρώτιστο ενδιαφέρον, στους παίκτες.

Στον δικό μας ημιτελικό το τοπίο μοιάζει ομιχλώδες. Ο Παναθηναϊκός έχει πλεονεκτήματα όπως την πείρα και το δέσιμο ενός συνόλου που δουλεύεται μία πενταετία (με προσθαφαιρέσεις) από έναν προπονητή ο οποίος γνωρίζει καλύτερα από οποιονδήποτε εν ζωή συνάδελφό του, τα Final 4. Αυτή η πείρα όμως, το δέσιμο, σε έναν και μόνο αγώνα 40 λεπτών, όπου τα πάντα συμβαίνουν, μοιάζει να εξισορροπείται από την πείνα των περισσοτέρων παικτών του Ολυμπιακού και την γνώση δύο παιδιών με τέσσερις Ευρωλίγκες στην τροπαιοθήκη τους. Ακόμα και η παρουσία του Γιαννάκη αν και πρώτη ως κόουτς, με την περίφημη λογική όμως του “patience ρε”, λειτουργεί σε έναν τόσο κρίσιμο αγώνα πολύ θετικά.

Το ερώτημα που θέτουμε είναι απλό: Πείρα ή πείνα;

Για το άλλο παιχνίδι θα είμαστε… Ελληνες. Αν οι διαιτητές επιτρέψουν στην ΤΣΣΚΑ το σκληρό της παιχνίδι (θυμίζουμε πως το 2006 οι Ρώσοι κατέσφαξαν τους αντιπάλους τους για τον τίτλο σε έναν εξευτελισμό της Ευρωλίγκας και το 2007 έστειλαν τον Καμπέθας με ένα μάτι… λιγότερο σπίτι του για να περάσουν στον τελικό), τότε υπάρχει προβάδισμα αφού εκτός από ξύλο, η περιφέρειά τους σκοτώνει και σε σκορ. Ο μόνος λόγος για μία ευχή προς την ΤΣΣΚΑ είναι ο Νίκος Ζήσης, ο πληρέστερός μας γκαρντ, αυτός που μαζί με τον Σπανούλη θα κουβαλήσουν την Εθνική τα επόμενα χρόνια ακόμα πιο ψηλά, κι ένα παιδί που έχει περάσει από τις μεγαλύτερες στενωπούς. Μία ευχή επειδή όσο ήταν… δύο οι Ελληνες, δεν υπήρχε αυτή η κατακραυγή για τις μεθόδους της ΤΣΣΚΑ. Ξαφνικά φέτος, όπου σταθείς και όπου βρεθείς ακούς για την σκανδαλώδη εύνοια των πρωταθλητών Ευρώπης.

Η Μπάρτσα από την άλλη αποτελεί το μπασκετικό όνειρο όλων. Γρήγορη, ελεύθερη, αθλητική, υπερθέαμα σε 40 λεπτά, ξαφνικά πάλι, αρχίσαμε όλοι να αγαπάμε αυτό το μπάσκετ. Το αυθεντικό μπάσκετ. Μακάρι να περάσει αυτός που είναι πιο ευκολακατάβλητος στον τελικό.

Στο Τελ Αβίβ και την Σαραγόρα, οι Ελληνες φίλαθλοι, λάθος, οι κάφροι των κάφρων προσέβαλαν τους συλλόγους τους και την Ελλάδα. Σε αυτό το δικό μας Final 4, ας μην δούμε ακόμα Ελληνες δίπλα δίπλα με πράσινα και κόκκινα κασκόλ. Καταρχάς να τους δούμε να περνούν σε μία απόσταση 10-15 μέτρων και να μην σπεύδουν τα αγκαλιαστούν με μπουνιές και κλωτσιές. Μακάρι αυτή η γενιά να δείξει την ωριμότητά της πρώτα από όλα για να το χαρεί η ίδια.

Οσο για εμάς τους δημοσιογράφους; Δεν χρειάζεται η δική μας γενιά να αναζητήσει μεταφυσικά φαινόμενα για να καλύψουμε κάποια αποτυχία, ούτε τον γνωστό παράγοντα της διαιτησίας (εκτός από την ΤΣΣΚΑ για να μην ξεφύγουμε τελείως από τα πατροπαράδοτα). Ας ανοίξουμε για όλους, νικητές και ηττημένους, την πόρτα της επόμενης ημέρας, την χαρά της επόμενης προσπάθειας. Δύσκολο, αλλά ας του δώσουμε μία ευκαιρία.

Είναι η απόλυτη συγκυρία, 100 μέτρα από τα απομεινάρια του τείχους του Βερολίνου, να ρίξουμε τα δικά μας τείχη της μισαλλοδοξίας, της βλακείας, της υπέρμετρης βλακείας, του μικροσυμφέροντος.