Το μοντέλο-πρόταση του Αμαρουσίου
Το Μαρούσι μέχρι το τέλος της περασμένης σεζόν ένωνε τον κόσμο του μπάσκετ. Φέτος κατάφερε να τον…διχάσει. Παρά το γεγονός ότι στην Ελλάδα, έως τώρα, τα αποτελέσματα είναι εξίσου επιτυχημένα, τίθεται το θέμα κατά πόσο η φετινή επιτυχία των κιτρινόμαυρων αποτελεί δείγμα της δραματικής πτώσης του επιπέδου στο ελληνικό μπάσκετή όχι.
Κάθε νόμισμα έχει σαφέστατα δύο όψεις και δεν θέλει κόπο για να τις δεις. Ταπεινή άποψη η διαδρομή του Αμαρουσίου εκτός από απίστευτα επιτυχημένη, ακόμα και αν δεν πάρει άλλη νίκη έως το τέλος της σεζόν,
δίνει ανάσα στο ελληνικό μπάσκετ. Πιθανώς δε να αποτελεί και μία πραγματική λύση (με συγκεκριμένες διαφοροποιήσεις) για την επόμενη ημέρα. Αιρετική άποψη; Άκουσον μεν, πάταξον δε.
Εμείς που αποθεώναμε, ιδιαίτερα πέρυσι τον συγκεκριμένο σύλλογο για την εκπληκτική του διαδρομή στην Ευρωλίγκα, αποθεώναμε μία ομάδα η οποία σταμάτησε να πληρώνει από τις αρχές του 2009. Αποθεώναμε την απόλυτη χρεωκοπία, έναν σύλλογο ο οποίος διέθετε το τρίτο πληρέστερο ρόστερ της Α1, 12-13 παίκτες υψηλού επιπέδου, έκανε αλλαγές μεσούσης της χρονιάς μετά από τραυματισμούς και όλα αυτά χωρίς να έχει πληρώσει τα οφειλόμενα προπονητές και αθλητές από την σεζόν 2008-2009. Το κονφετί από τις νίκες, σκέπαζε την πραγματικότητα ίσως διότι και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές πίστευαν πως θα εξαργυρώσουν την χρονιά τους με δυνατά νέα συμβόλαια κάπου αλλού.
Το Μαρούσι δεν κορόιδεψε κανέναν, ήταν μία
σιωπηλή συμφωνία αφού δινόταν η ευκαιρία να παίξουν στην Ευρωλίγκα οι παίκτες και οι προπονητές έστω και χωρίς χρήματα. Το μοντέλο που κατέστρεψε αρκετές ομάδες, το μοντέλο που πλέον ζορίζει επικίνδυνα Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, δηλαδή 12 ισάξιοι αθλητές άρα και υψηλοί προϋπολογισμοί αναλογικά, έριξε και το Μαρούσι στα γόνατα. Εμείς μείναμε να χειροκροτάμε, ξεχνώντας ότι κάποτε υπήρχε ο
Μακεδονικός που έφτασε, με παρεμφερή λογική, στον τελικό του Uleb Cup και τώρα τον αναζητούμε κάπου μεταξύ Γ εθνικής, τοπικών και πλήρους εξαφάνισης.
Φέτος οι κιτρινόμαυροι τα έκαναν όλα, φαινομενικά ανάποδα και δεν έχασαν. Με εξαίρεση το γεγονός ότι ο Βαγγέλης Αλεξανδρής μάζεψε τους παίκτες του τρεις ημέρες πριν το ξεκίνημα της σεζόν, τα υπόλοιπα εντός του παρκέ, αποτελούν μία σαφή πρόταση για καλές ομάδες, με περιορισμένα έξοδα. Αρκεί να υπάρχει μπασκετική λογική.
Όσοι λένε πως αποτελεί έκπληξη η διαδρομή του Αμαρουσίου ξεχνούν ή δεν γνωρίζουν αρκετά πράγματα.
Ξέρατε ότι ο
Βαγγέλης Αλεξανδρής, παρά τα όσα ακούει γύρω γύρω από τους ειδήμονες, είναι ο Έλληνας προπονητής με δύο ευρωπαϊκούς τίτλους (Άρης, Μαρούσι) και με τελευταία επιτυχία την παραμονή του Κολοσσού πριν από δύο χρόνια;
Ξέρατε ότι ο συνεργάτης του
Σωτήρης Μανωλόπουλος δουλεύει στο Μαρούσι εδώ και τρία χρόνια σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού όπως και στην ανεύρεση ξένων παικτών με σημαντική συνεισφορά τόσο επί Μαρκόπουλου όσο κι επί Μπαρτζώκα;
Ξέρατε ότι ο
Νίκος Λινοξυλάκης, έτερος συνεργάτης, έχει προπονήσει τον Παπάγο στην Α1 και την Α2, δημιούργησε τον Ίκαρο που ξέφυγε από την Γ εθνική μετά από χρόνια για να φτάσει φέτος στην Α1 και πέρυσι δούλεψε με μεγάλη επιτυχία δίπλα στους Γκέκο και Παπαχατζή στην ΑΕΚ;
Ξέρατε ότι ο γιατρός του Αμαρουσίου,
Δημήτρης Τσούκας, περιλαμβάνεται στους κορυφαίους επιστήμονες ορθοπεδικούς στην Ελλάδα με πολλά χρόνια δουλειάς στο μπάσκετ και το βόλεϊ;
Ξέρατε ότι ο γυμναστής
Γιώργος Βαβέτσης είναι από τους κορυφαίους στον τομέα του όπως αποδεικνύεται και φέτος όντως ο πλέον καταρτισμένος σε όλες τις παραμέτρους της εκγύμνασης των αθλητών τους;
Ξέρατε ότι ο
Νέστορας Κόμματος ήταν από τους κορυφαίους της Μακάμπι στο τελευταίο ευρωπαϊκό της στην Μόσχα αλλά ψιλοθάφτηκε η απόδοσή επειδή αφιέρωσε το κύπελλο στην ποδοσφαιρική ΑΕΛ; Γίνονται και αυτά.
Ξέρατε ότι ο
Γιάννης Γκαγκαλούδης παραμένει ένας πολύ καλός παίκτης με ειδικότητα στα κρίσιμα σουτ;
Τελευταίο και καλύτερο, ξέρατε ότι ο
Σταύρος Ελληνιάδης είναι αυτή την περίοδο ο μοναδικός άνθρωπος στο ελληνικό μπάσκετ που έχει το δικαίωμα να αποκαλείται παράγοντας του μπάσκετ ασχολούμενος νυχθημερόν με την δουλειά του;
Εν κατακλείδι το Μαρούσι και φέτος οφείλει χρήματα, τουλάχιστον υπάρχει ελπίδα να εξοφλήσει. Λογικό είναι να χάνει παίκτες που θα βρουν συμβόλαια κάπου αλλού, τουλάχιστον όμως τους …επιτρέπει να φύγουν για να γλυτώσει κάποια χρήματα. Δεν είναι ηθικό, διότι αλλοιώνεται η μορφή της ομάδας, αλλά εκτός από νόμιμο είναι απαραίτητο. Έχουμε δει και βλέπουμε πολύ χειρότερα.
Όταν όμως έχεις έναν σπουδαίο επικεφαλής τεχνικό, άριστο τιμ δίπλα του, παράγοντες που αγαπούν το μπάσκετ και παίκτες αδικημένους από το σύστημα επειδή είναι διαφορετικοί (και γκρινιάρηδες) τότε κάνεις την δουλειά σου καλύτερα από τα 12 καλά κι αθλητικά παιδιά που έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και την τσέπη άδεια.
Το μοναδικό θέμα που προκύπτει αφορά στο κατά πόσο του χρόνου το Μαρούσι θα έχει και αυτά τα χρήματα για να συντηρήσει την ομάδα του, όχι στην τετράδα ή την οκτάδα, αλλά στην Α1. Ούτως ή άλλως το επίπεδο δεν έπεσε φέτος.
Στα πατώματα βρίσκεται από πέρυσι.
δίνει ανάσα στο ελληνικό μπάσκετ. Πιθανώς δε να αποτελεί και μία πραγματική λύση (με συγκεκριμένες διαφοροποιήσεις) για την επόμενη ημέρα. Αιρετική άποψη; Άκουσον μεν, πάταξον δε.
Εμείς που αποθεώναμε, ιδιαίτερα πέρυσι τον συγκεκριμένο σύλλογο για την εκπληκτική του διαδρομή στην Ευρωλίγκα, αποθεώναμε μία ομάδα η οποία σταμάτησε να πληρώνει από τις αρχές του 2009. Αποθεώναμε την απόλυτη χρεωκοπία, έναν σύλλογο ο οποίος διέθετε το τρίτο πληρέστερο ρόστερ της Α1, 12-13 παίκτες υψηλού επιπέδου, έκανε αλλαγές μεσούσης της χρονιάς μετά από τραυματισμούς και όλα αυτά χωρίς να έχει πληρώσει τα οφειλόμενα προπονητές και αθλητές από την σεζόν 2008-2009. Το κονφετί από τις νίκες, σκέπαζε την πραγματικότητα ίσως διότι και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές πίστευαν πως θα εξαργυρώσουν την χρονιά τους με δυνατά νέα συμβόλαια κάπου αλλού.
Το Μαρούσι δεν κορόιδεψε κανέναν, ήταν μία
σιωπηλή συμφωνία αφού δινόταν η ευκαιρία να παίξουν στην Ευρωλίγκα οι παίκτες και οι προπονητές έστω και χωρίς χρήματα. Το μοντέλο που κατέστρεψε αρκετές ομάδες, το μοντέλο που πλέον ζορίζει επικίνδυνα Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, δηλαδή 12 ισάξιοι αθλητές άρα και υψηλοί προϋπολογισμοί αναλογικά, έριξε και το Μαρούσι στα γόνατα. Εμείς μείναμε να χειροκροτάμε, ξεχνώντας ότι κάποτε υπήρχε ο
Μακεδονικός που έφτασε, με παρεμφερή λογική, στον τελικό του Uleb Cup και τώρα τον αναζητούμε κάπου μεταξύ Γ εθνικής, τοπικών και πλήρους εξαφάνισης.
Φέτος οι κιτρινόμαυροι τα έκαναν όλα, φαινομενικά ανάποδα και δεν έχασαν. Με εξαίρεση το γεγονός ότι ο Βαγγέλης Αλεξανδρής μάζεψε τους παίκτες του τρεις ημέρες πριν το ξεκίνημα της σεζόν, τα υπόλοιπα εντός του παρκέ, αποτελούν μία σαφή πρόταση για καλές ομάδες, με περιορισμένα έξοδα. Αρκεί να υπάρχει μπασκετική λογική.
Όσοι λένε πως αποτελεί έκπληξη η διαδρομή του Αμαρουσίου ξεχνούν ή δεν γνωρίζουν αρκετά πράγματα.
Ξέρατε ότι ο
Βαγγέλης Αλεξανδρής, παρά τα όσα ακούει γύρω γύρω από τους ειδήμονες, είναι ο Έλληνας προπονητής με δύο ευρωπαϊκούς τίτλους (Άρης, Μαρούσι) και με τελευταία επιτυχία την παραμονή του Κολοσσού πριν από δύο χρόνια;
Ξέρατε ότι ο συνεργάτης του
Σωτήρης Μανωλόπουλος δουλεύει στο Μαρούσι εδώ και τρία χρόνια σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού όπως και στην ανεύρεση ξένων παικτών με σημαντική συνεισφορά τόσο επί Μαρκόπουλου όσο κι επί Μπαρτζώκα;
Ξέρατε ότι ο
Νίκος Λινοξυλάκης, έτερος συνεργάτης, έχει προπονήσει τον Παπάγο στην Α1 και την Α2, δημιούργησε τον Ίκαρο που ξέφυγε από την Γ εθνική μετά από χρόνια για να φτάσει φέτος στην Α1 και πέρυσι δούλεψε με μεγάλη επιτυχία δίπλα στους Γκέκο και Παπαχατζή στην ΑΕΚ;
Ξέρατε ότι ο γιατρός του Αμαρουσίου,
Δημήτρης Τσούκας, περιλαμβάνεται στους κορυφαίους επιστήμονες ορθοπεδικούς στην Ελλάδα με πολλά χρόνια δουλειάς στο μπάσκετ και το βόλεϊ;
Ξέρατε ότι ο γυμναστής
Γιώργος Βαβέτσης είναι από τους κορυφαίους στον τομέα του όπως αποδεικνύεται και φέτος όντως ο πλέον καταρτισμένος σε όλες τις παραμέτρους της εκγύμνασης των αθλητών τους;
Ξέρατε ότι ο
Νέστορας Κόμματος ήταν από τους κορυφαίους της Μακάμπι στο τελευταίο ευρωπαϊκό της στην Μόσχα αλλά ψιλοθάφτηκε η απόδοσή επειδή αφιέρωσε το κύπελλο στην ποδοσφαιρική ΑΕΛ; Γίνονται και αυτά.
Ξέρατε ότι ο
Γιάννης Γκαγκαλούδης παραμένει ένας πολύ καλός παίκτης με ειδικότητα στα κρίσιμα σουτ;
Τελευταίο και καλύτερο, ξέρατε ότι ο
Σταύρος Ελληνιάδης είναι αυτή την περίοδο ο μοναδικός άνθρωπος στο ελληνικό μπάσκετ που έχει το δικαίωμα να αποκαλείται παράγοντας του μπάσκετ ασχολούμενος νυχθημερόν με την δουλειά του;
Εν κατακλείδι το Μαρούσι και φέτος οφείλει χρήματα, τουλάχιστον υπάρχει ελπίδα να εξοφλήσει. Λογικό είναι να χάνει παίκτες που θα βρουν συμβόλαια κάπου αλλού, τουλάχιστον όμως τους …επιτρέπει να φύγουν για να γλυτώσει κάποια χρήματα. Δεν είναι ηθικό, διότι αλλοιώνεται η μορφή της ομάδας, αλλά εκτός από νόμιμο είναι απαραίτητο. Έχουμε δει και βλέπουμε πολύ χειρότερα.
Όταν όμως έχεις έναν σπουδαίο επικεφαλής τεχνικό, άριστο τιμ δίπλα του, παράγοντες που αγαπούν το μπάσκετ και παίκτες αδικημένους από το σύστημα επειδή είναι διαφορετικοί (και γκρινιάρηδες) τότε κάνεις την δουλειά σου καλύτερα από τα 12 καλά κι αθλητικά παιδιά που έχεις το κεφάλι σου ήσυχο και την τσέπη άδεια.
Το μοναδικό θέμα που προκύπτει αφορά στο κατά πόσο του χρόνου το Μαρούσι θα έχει και αυτά τα χρήματα για να συντηρήσει την ομάδα του, όχι στην τετράδα ή την οκτάδα, αλλά στην Α1. Ούτως ή άλλως το επίπεδο δεν έπεσε φέτος.
Στα πατώματα βρίσκεται από πέρυσι.
