Το παρασκήνιο των F4 (vids)

Γάνδη, 1988

Το πρώτο φάιναλ φορ στην ιστορία του τότε ευρωπαϊκού πρωταθλήματος έχει και κίτρινο χρώμα αφού ο Αρης του Γκάλη, του Γιαννάκη και των άλλων παιδιών παίρνει το εισιτήριο για τη Γάνδη. Στο Βέλγιο συμβαίνουν πάντως περίεργα πράγματα, τουλάχιστον για ένα προληπτικό όπως ο Γιάννης Ιωαννίδης. Ο «ξανθός» δεν μπορεί να ησυχάσει ξέροντας ότι το ξενοδοχείο της ομάδας έχει έμβλημα μία μαύρη γάτα ενώ εξαντλεί την αυστηρότητά του βάζοντας τους παίκτες του να τρώνε κάθε μέρα το ίδιο φαγητό. Ενας από τους παγκίτες του Αρη, ο Πέτρος Σταμάτης, δήλωσε πρόσφατα για το περιστατικό (στο site του Super-3): «Ούτε φυλακισμένοι να ήμασταν».

Μόναχο, 1989

Εκείνη τη φορά, ο Αρης φάνταζε πλήρης έτοιμος να διεκδικήσει στα ίσια το τρόπαιο. Στον ημιτελικό με την πολύ δυνατή Μακάμπι της εποχής, όλα πηγαίνουν πρίμα μέχρι που…..Ο γνωστός καβγάς του Παναγιώτη Γιαννάκη με τον Κέβιν Μαγκί (πάνω στην ένταση του ματς) αλλάζει εντελώς τα δεδομένα. Ο Αρης αποσυντονίζεται και το πουλί της πρόκρισης στον τελικό πετάει για την καλύτερη ομάδα που εμφάνισε ποτέ ο αυτοκράτορας σε φάιναλ φορ.

1992, Kωνσταντινούπολη

To απίθανο τρίποντο του Αλεξάντερ Τζόρτζεβιτς (μετά από ντρίπλα και έξοχο άλμα) αποτελεί μία από τις κλασικές στιγμές των φάιναλ φορ. Μετά τη λήξη, εκτυλίσσεται μία μοναδική σκηνή. Ο νεαρός τότε Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς πηδάει τις διαφημιστικές πινακίδες και μέσα στον πανικό της στιγμής καταφέρνει να εντοπίσει τον μέντορα εκείνης της Παρτιζάν, τον Ντούσαν Ιβκοβιτς. Πέφτει στην αγκαλιά του ενώ λίγο αργότερα ακολουθεί ο προπονητής (αλλά και μαθητής του Ντούντα) Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

1993, Aθήνα

Tελικός με άδειες εξέδρες γίνεται; Πως δεν γίνεται! Οι οπαδοί του ΠΑΟΚ θεωρούν τη διαιτησία ως τον αποφασιστικό παράγοντα που η ομάδα τους ηττήθηκε από την Μπένετον στον ημιτελικό. Ετσι, μετά τη νίκη επί της Ρεάλ στο μικρό τελικό, οι φίλοι του Δικεφάλου αποχωρούν και ο τελικός μεταξύ της Λιμόζ και της Μπένετον διεξάγεται σε ένα ΣΕΦ μισοάδειο. Κρίμα, γιατί ήταν το τελευταίο παιχνίδι του μεγάλου Τόνι Κούκοτς σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

1994, Τελ Αβίβ

Αφού στον αιώνιο ημιτελικό ο Ολυμπιακός επικρατεί του Παναθηναϊκού, έρχεται η ώρα του τελικού με την Μπανταλόνα. Στην Ελλάδα καλλιεργείται ένα κλίμα απίστευτης αισιοδοξίας και όλοι πιστεύουν ότι οι ερυθρόλευκοι (πληρέστατοι με Τάρπλεϊ, Πάσπαλι, Σιγάλα, Φασούλα, Τάρλατς, Τόμιτς κτλ) θα σήκωναν την κούπα. Όλα αυτά στη θεωρία, γιατί στην πράξη ο Ολυμπιακός πνίγηκε στο άγχος. Στις ανεπάλληλες χαμένες βολές του Πάσπαλι, ο Ιωαννίδης βγάζει και βάζει συνεχώς το σακάκι του σε ένα σημάδιακαταμάχητης αμηχανίας. Και εν τέλει το τρόπαιο χάνεται με το τρίποντο του Κορνίλιους Τόμπσον. Μαζί χάνεται και η πολύ μεγάλη ευκαρία του «ξανθού» να γίνει πρωταθλητής Ευρώπης.

1996, Παρίσι

O μεγάλος τελικός τελειώνει και στο καταπράσινο «Παλαί ντε Μπερσί», αρχίζει το μεγάλο γλέντι για την κατάκτηση του τροπαίου από τον Παναθηναϊκό (το πρώτο ελληνικής ομάδας). Ολοι πανηγυρίζουν. Ολοι; Μάλλον όχι αφού αγνοείται ο μεγάλος πρωταγωνιστής της βραδιάς, ο Στόγιαν Βράνκοβιτς. Μετά το θρυλικό πλέον κόψιμο στο Μοντέρο, ο Κροάτης έχει πέσει στη ρακέτα και δείχνει να βρίσκεται σε άλλο κόσμο. Όταν οι συμπαίκτες του το διαπιστώνουν, τον σηκώνουν αλλά ο Δαλματός γίγαντας δεν αλλάζει ύφος. «Δεν ήξερα που βρισκόμουν, ούτε καν ότι είχαμε νικήσει. Ολο το κορμί μου πονούσε από την υπερπροσπάθεια. Όταν ακούστηκε η κόρνα κατέρρευσα» δήλωσε λίγες ημέρες μετά.

1997, Ρώμη

Ενας γνήσιος «μπο βιβέρ» όπως είναι ο Παναγιώτης Φασούλας έχει πάντα το δικό του, ιδιαίτερο τρόπο να πανηγυρίζει τις μεγάλες επιτυχίες. Αφού λοιπόν ο Ολυμπιακός σάρωσε τα πάντα στο διάβα του στη Ρώμη, ο «Πάνι» βγάζει από τα μπαγκάζια του το μεγάλο δώρο. Τα γιγάντια πουρά ανάβουν μέσα στα αποδυτήρια (αλλά και στον πάγκο)και το τρόπαιο των Πειραιωτών αποκτά και γεύση….Αβάνας.

1998, Βαρκελώνη

Το φάιναλ φορ της ΑΕΚ του Γιάννη Ιωαννίδη αποκτά ιταλικό χρώμα και φινέτσα. Η Κίντερ Μπολόνια του Ετόρε Μεσίνα κατακτά πανεύκολα το τρόπαιο νικώντας την Ενωση στον τελικό και γράφει τη δική της ιστορία στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ηταν τέτοιος ο αέρας ανωτερότητας των Ιταλών που ο Μεσίνα, παραμονή του μεγάλου τελικού, έβαλε τους παίκτες του να παίξουν ποδόσφαιρο σάλας στην προπόνηση. Ο ορισμός της ψυχολογικής αποφόρτισης.

1999, Mόναχο

Ο μεγάλος «εμφύλιος» ημιτελικός μεταξύ της Κίντερ και της Τιμσίστεμ Μπολόνια τελειώνει με θριαμβεύτρια την πρώτη. Αμέσως, ο πάντα εκδηλωτικός Πρέντραγκ Ντανίλοβιτς παίρνει από την εξέδρα ένα καπνογόνο, το ανάβει και κατευθύνεται στην εξέδρα των φανατικών της ομάδας του που παραληρούν. Αριστος στο παιχνίδι με τον κόσμο ο Σέρβος αλλά στον τελικό η Ζαλγκίρις του έκοψε το βήχα.

2000 Θεσσαλονίκη

Ισως ποτέ νικητής του μεγάλου τελικού της Ευρωλίγκα δεν βρέθηκε σε πιο δύσκολη θέση, όσο ο Οντέντ Κάτας. Ο Ισραηλινός αποτέλεσε ένα από τα πιο δυνατά όπλα του Παναθηναϊκού στη νίκη επί της Μακάμπι στον τελικό, όμως η «ομάδα του λαού» ήταν για τον χαρισμαρτικό πλέι μέικερ όλη του η ζωή. Ετσι λοιπόν η κόρνα της λήξης τον βρήκε να κλαίει σαν μικρό παιδί με ένα αίσθημα χαρμολύπης. Για το τρόπαιο που κατέκτησε και για τη μεγάλη αγάπη που πλήγωσε. Ισως να ήταν και προφητικό αυτό το κλάμα. Η καριέρα του μικροσκοπικού αλλά θαυματουργού Κάτας τελείωσε άδοξα την αμέσως επόμενη σεζόν λόγω ενός προβλήματος τραυματισμού.

2002, Μπολόνια

To μπάσκετ, μπάσκετ αλλά και το θρησκευτικό καθήκον, θρησκευτικό καθήκον. Το Μεγάλο Σάββατο στην Μπολόνια (μία ημέρα μετά τη νίκη επί της Μακάμπι στον τελικό) οι ορθόδοξοι του Παναθηναϊκού αναζητούν τρόπο για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Εν τέλει εντοπίζεται ένας μικρός , ορθόδοξος ναός και Ελληνες και Σέρβοι επιτελούν το καθήκον τους. Λίγες ώρες αργότερα θα κάνουν νέα Ανασταση με τη νίκη τους στον τελικό επί της οικοδέσποινας Κίντερ Μπολόνια.

2003, Βαρκελώνη

Mία πραγματικά ιστορική στιγμή για το Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Η ομάδα που τα προηγούμενα χρόνια κυνήγησε λυσσασμένα το Κύπελλο χωρίς ποτέ να τα καταφέρει, φθάνει επιτέλους στη δική της γη της επαγγελίας. Η Μπαρτσελόνα, μπροστά στο κοινό της, κατακτά το πρώτο (και μέχρι στιγμής τελευταίο) ευρωπαϊκό πρωτάθλημα της ιστορίας της και η Βαρκελώνη ντύνεται στα χρώματα της νίκης.

2006, Πράγα

Ο Παναθηναϊκός έχει αποκλειστεί, ο Ολυμπιακός το ίδιο αλλά η ελληνική εκπροσώπηση μπορεί να χαρακτηριστεί πληθωρική. Φροντίζει γι’ αυτό ο Θοδωρής Παπαλουκάς. Ο Ελληνας πλέι μέικερ, με δύο μοναδικές παραστάσεις στον ημιτελικό και στον τελικό, οδηγεί την ΤΣΣΚΑ στην κατάκτηση του τροπαίου και τον εαυτό του στην κορυφή των ατομικών διακρίσεων. O MVP του φάιναλ φορ αλωνίζει το γήπεδο έχοντας την ελληνική σημαία στους ώμους και η Ελλάδα χαίρεται για ένα δικό της παιδί που διαπρέπει στα ξένα.

2007, Aθήνα

Μία ανεπανάληπτη γιορτή στήνεται στο ΟΑΚΑ για τον πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης σβήνει μία μικρή τούρτα για τα γενέθλιά του, ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς ετοιμάζεται για τα μπουζούκια ενώ λίγα μέτρα πιο δίπλα ο Θοδωρής Παπαλουκάς αναλύει τα αίτια της ήττας της ΤΣΣΚΑ με ψύχραιμους οπαδούς του Παναθηναϊκού οι οποίοι τον συγχαίρουν για την εξαιρετική του εμφάνιση.