Το πάθημα να μας γίνει μάθημα

Μετά από μία αποτυχία, όπως αυτή της Εθνικής ομάδας στη Σλοβενία, δεν είναι σωστή ούτε η σκληρή κριτική ούτε και η οποιαδήποτε άλλη σπασμωδική κίνηση. Τουλάχιστον, έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ ως άνθρωπος που αγαπά το μπάσκετ και στηρίζει πάντα την Εθνική ομάδα. Ηταν, νομίζω, χρέος να στηριχθεί ο προπονητής, όποιος και αν ήταν, γιατί πάνω απ’ όλα είμαστε με την Εθνική ομάδα.

Κόντρα στην Κροατία, αν και είχαμε μόλις 10 διαθέσιμους παίκτες, καταφέραμε να ελέγξουμε το παιχνίδι το οποίο σίγουρα θα μπορούσαμε να κερδίσουμε. Είχαμε σε τουλάχιστον δύο περιπτώσεις την τύχη στα χέρια μας. Θεωρώ ότι τελικώς χάσαμε λόγω κόπωσης αφού ουσιαστικά βγήκαν 50 αγωνιστικά λεπτά με 8 παίκτες (Καββαδάς και Πρίντεζης αγωνίστηκαν ελάχιστα).

Θεωρώ ότι είχαμε τον έλεγχο του ρυθμού, λειτουργήσαμε καλά στην άμυνα αλλά χάσαμε πολλά ριμπάουντ αφενός γιατί η Κροατία είναι μία ομάδα με πολλά ψηλά κορμιά και αφετέρου γιατί ο κόουτς Τρινκιέρι επέλεξε να παίξει με κοντά σχήματα. Στο τέλος αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκε ο Μπογκντάνοβιτς ο οποίος πόσταρε τον Μπράμος και μας έκανε μεγάλη ζημιά.

Στην επίθεση είχαμε ομαδικό πνεύμα αλλά νομίζω ότι ήμασταν και πάλι μονοδιάστατοι αφού ουσιαστικά είχαμε ένα τρόπο να επιτεθούμε, το πικ εν ρολ. Από ένα σημείο και έπειτα η άμυνα προσαρμόστηκε και ενώ είχαμε διάθεση να ψάξουμε τον ελεύθερο παίκτη, δεν έβγαιναν τα σουτ σε σωστό τάιμινγκ.

Ως μία γενική αποτίμηση της ελληνικής παρουσίας στο τουρνουά θα μπορούσα στην παρούσα φάση να πω ότι χάσαμε μία μεγάλη ευκαιρία όχι μόνο να εξασφαλίσουμε την παρουσία μας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2014 αλλά και να μπούμε στη ζώνη των μεταλλίων. Θα μπορούσαμε πιστεύω να χτυπήσουμε και το χρυσό. Δεν θέλω, προς το παρόν, να αναζητήσω τις βαθύτερες αιτίες της αποτυχίας και να μοιράσω ευθύνες όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα.

Θα ήθελα όμως να τονίσω αυτό: Αυτή η αποτυχία θα πρέπει να μας γίνει μάθημα. Τώρα είναι η ευκαιρία με τις σωστές αποφάσεις και με το καλό υλικό που υπάρχει στις μικρές ηλικίες να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Με περισσότερη ηρεμία και χωρίς να στήνουμε ανθρώπους στο απόσπασμα.

Αυτό που χρειάζεται είναι η εφαρμογή ενός μακροπρόθεσμου πλάνου που θα προβλέπει, μεταξύ άλλων, την εκμετάλλευση του ελληνικού ταλέντου. Χρόνος μπροστά μας, υπάρχει πολύς.