Τρέχουμε για να νικήσουμε

Είναι τρομερές οι
εναλλαγές συναισθημάτων στο μπάσκετ. Από την ντροπή του εθνικού μας πρωταθλήματος, στη λάμψη των υποχρεώσεων των “αιωνίων”. Τους συμπαθούμε, τους αντιπαθούμε, στο τέλος της ημέρας από αυτούς περιμένουμε κάτι καλό.


Παναθηναϊκός: Με το Σάρας, το Βασίλη και τα άλλα παιδιά

Τρομερό πλήγμα για τον Παναθηναϊκό η απουσία του Διαμαντίδη, ιδιαίτερα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Επιτρέψτε όμως μία προσωπική άποψη. Όταν υπάρχουν για την θέση του πλέι μέικερ ο μπασκετικός κολοσσός που ονομάζεται Γιασικεβίτσιους και ο μοναδικός Έλληνας που έπεισε το ΝΒΑ να του καταθέσει πρόταση, όπως ο Βασίλης Σπανούλης, τότε η ανησυχία μειώνεται.

Εννοείται πως τις δουλειές του “3d” στην άμυνα, στα επιθετικά ριμπάουντ, κάποια σουτ στο τέλος του χρόνου, δεν καλύπτονται, ωστόσο ο Σάρας παίζει το πικ εν ρολ και το γρήγορο παιχνίδι, όπως ποτέ δεν το κάνει ο Διαμαντίδης, ενώ το ένας εναντίον ενός του Σπανούλη δεν μαρκάρεται από κανέναν.

Αν ο Παναθηναϊκός, και διαθέτει το προπονητικό μυαλό να το κάνει, προσαρμοστεί στα δεδομένα των δύο σούπερ πλέι μέικερ που έχει, τότε η απουσία μπορεί και να μην φανεί καθόλου.

Μέσα στην μεγάλη τους ατυχία, οι πρωταθλητές είναι τυχεροί διότι η σημαντικότερη παράμετρος του παιχνιδιού του “13” καλύπτεται από εξίσου μεγάλους αθλητές. Φανταστείτε να κτυπούσε ο Μπατίστ. Υπάρχει κανείς ψηλός να σκοράρει 15-20 πόντους από το αγαπημένο για τον Ζοτς πικ εν ρολ; Νο. Κλειδί ωστόσο θα είναι τα σουτ από τον Νίκολας και τον Φώτση ώστε να ανοίξει η σκληρή άμυνα του Πιανιτζιάνι.

Η Σιένα είναι ομάδα που ούτως ή άλλως δυσκόλευε τον Παναθηναϊκό διότι σκοράρει πολύ από τα 6,25 και αρκετά αθλητική ώστε να κυνηγήσει όλα τα ριμπάουντ. Βάσει αριθμών, οι “πράσινοι” πετυχαίνοντας πάνω από 80 πόντους έχουν τον πρώτο λόγο, όπως συνέβαινε και νωρίτερα. Οι Ιταλοί αντιμετωπίζουν κι εκείνοι την απουσία του Λαβρίνοβιτς μόνο που αυτό συνέβη πριν από δύο εβδομάδες και όπως η ελληνική ομάδα, διαθέτουν παιδιά για να καλύψουν, σε ένα βαθμό τον σπουδαίο Λιθουανό.

Η έδρα θα παίξει το ρόλο της, αρκεί ο κόσμος να έχει υπομονή διότι δεν είναι σπριντ αλλά κούρσα ημιαντοχής που χρειάζονται τρεις νίκες. Οι φίλοι του Παναθηναϊκού πάντως, έχουν αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια πως έμαθαν να λειτουργούν με την ομάδα τους οπότε, το προβάδισμα συνεχίζει να είναι πράσινο. Ελληνικό πράσινο.

Ολυμπιακός: Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε

Όσο καινούργια και αν είναι η ομάδα του Γιαννάκη έφτασε στο σημείο να κρατάει στα χέρια της τα πάντα. Πάνω από όλα, έπεσε στον δεύτερο πιο βατό αντίπαλο αυτής της φάσης. Στην θεωρία βεβαίως, αλλά κρίνουμε με όσα βλέπουμε. Ο Ολυμπιακός απέχει πολύ σε ταλέντο από την Ρεάλ Μαδρίτης και αν καταφέρει να λειτουργήσει στο μεγαλύτερο μέρος των αγώνων ως ομάδα, θα περάσει εύκολα κι άνετα.

Πάνω από όλα οφείλει να… καθαρίσει την αντίπαλό του και να μην της δώσει την ελπίδα ότι μπορεί να τα καταφέρει. Βάσει ταλέντου μπορεί να συμβεί, ωστόσο αυτό είναι το κορυφαίο τεστ διότι οι ερυθρόλευκοι φέτος πρέπει να δώσουν σειρά αγώνων με τον ίδιο αντίπαλο διατηρώντας την πνευματική τους ισορροπία. Όπως έχουν αναφέρει όλοι όσοι γνωρίζουν την Ρεάλ, δεν υπάρχει κάποιος τομέας όπου οι ερυθρόλευκοι να υστερούν.

Στο μοναδικό σημείο το οποίο χρειάζεται προσοχή είναι οι ζώνες του Πλάθα που θα υποχρεώσουν τον Ολυμπιακό αν δεν βρει λύσεις κοντά στο καλάθι, να σουτάρει με ψηλά ποσοστά.

Να σημειώσουμε πώς άλλο το τι “πρέπει” να κάνει η ομάδα του Πειραιά και άλλο το τι θα “κάνει”. Το μεγάλο όπλο της Ρεάλ είναι η έλλειψη άγχους. Κανείς δεν θα τους καταδικάσει αν ηττηθούν από ένα σύνολο πολύ πιο ποιοτικό και σε μία από τις καλές έδρες της Ευρωλίγκας.

Ο ενθουσιασμός είναι καλός σύμβουλος επειδή υπάρχει διαφορά ποιότητας ιδιαίτερα κοντά στο καλάθι. Παπαλουκάς και Πάργκο πάντως θα είναι τα κλειδιά μόνο αν δεν βρεθούν σε καλό βράδυ ωστόσο δύο τέτοιοι παίκτες σε πόσους αγώνες θα είναι μέτριοι; Άντε σε έναν.

Κάποιος πολύ λογικά θα θεωρήσει ότι είμαστε υπερβολικοί για μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός η οποία ουσιαστικά έχει κάνει ένα μεγάλο παιχνίδι στην Ευρωλίγκα μέχρι τώρα. Ισχύει κάτι τέτοιο, όμως, είναι τέτοια η απόσταση των Μπουρούση, Βούισιτς, Πρίντεζη, Βασιλόπουλου, Τσίλντρες από τους Βαν Ντεν Σπίγκελ, Ερβέλ, Ρέγες, Τόμας, Μουμπρού ή των Παπαλουκά, Πάργκο, Χαλπερίν Γκριρ, από τους Λόπεθ, Μπούλοκ, Γιουλ ώστε δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω.