Άγιε μου Αγιοβασίλη

Το 2008 σου ζήτησα ειρήνη και ομόνοια για την ομάδα με το τριφύλλι στην καρδιά και για ενάμιση χρόνο έκανες την ευχή μου πραγματικότητα. Αυτό που δεν κατάλαβα βέβαια, είναι γιατί για ενάμιση και όχι για πέντε ή δέκα. Αγιοβασιλιάτικο δώρο με ημερομηνία λήξης δεν είχα ξανακούσει. Εκτός κι αν σου ζήτησα κινητή τηλεφωνία και κάθε χρόνο θα έπρεπε να έρχομαι για την ανανέωση.

Τελοσπάντων, περασμένα ξεχασμένα. Ψέμματα. Περασμένα ναι, ξεχασμένα όχι. Είχε ησυχάσει το κεφάλι μας ενάμιση χρόνο ρε Αγιοβασίλη. Το γήπεδο ξανάγινε γιορτούλα. Αθρόα η προσέλευση, ρεκόρ τα διαρκείας. Ενενήντα λεπτά τραγούδι (και όχι κάλαντα για τον μεγαλομέτοχο). Ως και ο Βύντρα άκουσε ρυθμικά το όνομά του. Λες και βρισκόμασταν στον πλανήτη χάπι, ένα πράγμα…

Και ξαφνικά, άντε πάλι τα ίδια. Από κει που ήμασταν με τα πούρα, ο Παναθηναϊκός ξανάγινε no smoking area. Από δω οι χοντροί, από κει οι λεπτοί. Από δω οι ξανθοί, από κει οι μελαχρινοί, από δω οι υμνητές, από κει οι νοσταλγοί και πάει λέγοντας.

Κι έρχομαι να σε ρωτήσω Αγιοβασίλη: Γιατί το επέτρεψες και δικαιώνεις αυτούς που σε λένε “ερυθρόλευκο λαμόγιο”; Σε χάλασε ρε τσιράκι του Κόκκαλη και του Μαρινάκη;

Ή μήπως θα μας πεις ότι ικανοποίησες καμιά επιθυμία που έλεγε να ξαναγίνουμε μπ…ελο; Είναι σωστό αυτό; Να ευχόμαστε το κακό του άλλου; Κι εσύ να το επιβραβεύσεις κιόλας; Με ξένα κόλλυβα θα κάνουμε κηδείες;

Τελοσπάντων. Ο,τι έγινε, έγινε. Θα σου ξαναζητήσω το ίδιο ακριβώς πράγμα… Χωρίς ημερομηνίες λήξης και πισωγυρίσματα. Δεν θα έπεφτα στην ανάγκη σου, αλλά η επιστήμη σήκωσε τα χέρια ψηλά. Εκτός κι αν μου πεις ότι τα σήκωσαν κι οι Άγιοι! Οπότε να μην μπω καν στη διαδικασία να γράψω και στον Ρότζερ Μουρ. Μόνη μου ελπίδα ο Τσακ Νόρις…