Ακης Ζήκος: Η καριέρα του σε 90′!
Οσο λοιπόν εγώ σκέφτομαι ότι υπήρχε πιθανότητα να μην δούμε τον Ακη Ζήκο στην μεγαλύτερη παράσταση της καριέρας του, τουλάχιστον με την φανέλα της ΑΕΚ, ευχαριστώ όποιον τον έπεισε να μην το κάνει. Κι αυτό γιατί έδωσε σε μένα -και εκατοντάδες χιλιάδες φίλους του ποδοσφαίρου υποθέτω- να δω έναν παίκτη βγαλμένο από τις χρυσές σελίδες του Champions League, που ο ίδιος έγραψε.
Το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό ήταν ο ορισμός της καριέρας του Ακη Ζήκου. Ο κορυφαίος στο γήπεδο, ο οποίος φεύγει από τα αποδυτήρια βλέποντας να κρατάει το βραβείο του MVP ένας συμπαίκτης του. Πιο φαντεζί, πιο καλός στις ντρίμπλες και τα τακουνάκια, πιο επικοινωνιακός. Οχι βέβαια ότι αυτός ο Ριβάλντο δεν ήταν ένας μεγάλος Ριβάλντο. Και βέβαια ήταν. Αλλά, συγνώμη, εγώ το είδα αλλιώς το ματς από όλους όσοι ψήφισαν τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ ως τον πολυτιμότερο παίκτη του αγώνα.
Στα δικά μου μάτια ο Ζήκος ήταν το Α και ο Ριβάλντο το Ω. Από τον μέσο της ΑΕΚ άρχιζαν τα πάντα και με τον Βραζιλιάνο τελείωναν. Και η αλήθεια είναι ότι τελείωναν καλά. Πολύ καλά. Για να μετατραπεί η νύχτα αυτή σε σημείο αναφοράς της ομάδας, όχι μόνο για φέτος, αλλά για όλη την ιστορία της ΑΕΚ.
Πέρα και πάνω απ’ όλα όμως ήταν μία δικαίωση για έναν ποδοσφαιριστή που αποφάσισε να γυρίσει από την ποδοσφαιρική -και όχι μόνο- χλιδή του Μονακό, στην ομάδα της καρδιάς του με “στόχο” να βάλει στη βιτρίνα της καριέρας του, ένα μετάλλιο πρωταθλητή Ελλάδας. Είναι πιθανόν να μην τα καταφέρει, αλλά από την Δευτέρα ένα είναι βέβαιο: Εχει πάρει περίοπτη θέση σε ό,τι αφορά τις αναμνήσεις των φίλων της ΑΕΚ από την αγαπημένη τους ομάδα. Μία θέση που την αξίζει 100%. Κι ας μην έχει στο σπίτι του ούτε ένα βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη ενός αγώνα. Σίγουρα θα είναι πολύ ικανοποιημένος που έχει πάρει αυτόν τον τίτλο στις καρδιές πολλών φίλων της ομάδας του, αλλά και των άλλων ομάδων.
Ηταν η μεγαλύτερη παράσταση ενός παίκτη που ποτέ δεν διεκδίκησε να πάρει θέση στο “πάνθεον” των εντυπωσιακών παικτών που πέρασαν από το ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά ήθελε πάντα να είναι ο πιο χρήσιμος για την ομάδα. Από το Γαλάτσι που ξεκίνησε, μέχρι τον Α.Σ. Παπάγου που του άνοιξε την πόρτα της Α’ Εθνικής. Και για να ακριβολογούμε: Την χρονιά που πήγε στην Skoda Ξάνθη η πόρτα άνοιξε βασικά για έναν συμπαίκτη του στην ομάδα των “στρατηγών”, επιθετικό που σκόραρε κατά βούληση.
Ο Ζήκος την πέρασε δεύτερος, αλλά μετά από λίγα χρόνια έφυγε για την ΑΕΚ κι από κει για την Μονακό με την φανέλα της οποίας έγινε ο μοναδικός μέχρι τώρα Έλληνας που έχει παίξει με ομάδα του εξωτερικού στο τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης. Όπου πήγε, πήγε αθόρυβα, ωστόσο θεωρώ ότι πρέπει να φύγει με τον… θόρυβο που του αξίζει. Ένα μεγάλο, παρατεταμένο χειροκρότημα από τους φίλους της ΑΕΚ. Αυτός ο ήχος θα είναι στον απολογισμό του μεγαλύτερο βραβείο από κάθε άλλο.
Υ.Γ. Ζητάω συγνώμη από τους υπόλοιπους παίκτες της ΑΕΚ, οι οποίοι όλοι έκαναν καταπληκτικό παιχνίδι, αλλά προτίμησα να αφιερώσω το σημερινό μου σχόλιο στον Ζήκο. Είμαι σίγουρος ότι κι αυτοί το ίδιο θα έκαναν. Ξέρουν μπάλα άλλωστε και τιμούν όπως τους αξίζει παίκτες σαν τον συμπαίκτη τους.
