Ακρως τρελό και… Πανιώνιο
Υπάρχουν ομάδες που τα προβλήματα τις καθηλώνουν και τις αφαιρούν κάθε ζωτική δύναμη. Υπάρχουν επίσης ομάδες που οι όποιοι μπελάδες τις συσπειρώνουν και μία, μόνο μία, που οι κακοτοπιές γεμίζουν το ρεζερβουάρ της με καύσιμο για υψηλές πτήσεις. Καλά καταλάβατε, αυτή η ομάδα είναι ο Πανιώνιος.
Όλη την εβδομάδα στο στρατόπεδο του Ιστορικού τρώγονταν με τα ρούχα τους κατά το κοινώς λεγόμενο. Το προηγούμενο Σάββατο έλαβε χώρα το φιάσκο με το δελτίο του Μενδρινού, εν συνεχεία ήρθε το θρίλερ με την καταλληλότητα του γηπέδου της Νέας Σμύρνης ενώ κερασάκι στην τούρτα μπήκε η κατάληψη των γραφείων της ΠΑΕ από τους οργανωμένους και η απαίτηση, εκτός των άλλων, για καρατόμηση στελεχών της ετιαρίας αλλά και η μεγάλη ενόχληση του κόσμου για το ακριβό (15 ευρώ) εισιτήριο.
Μέσα σ΄αυτή τη…μονιασμένη, οικογενειακή και άκρως Πανιώνια ατμόσφαιρα, το ποδοσφαιρικό τμήμα προετοιμάστηκε για το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Που όπως και να το κάνουμε ήταν ένα δύσκολο παιχνίδι έστω και αν ο αντίπαλος διάγει ημέρες αγωνιστικής ανασυγκρότησης, για να το θέσουμε κομψά. Και όμως, παρά τις ανορθογραφίες μίας ολόκληρης εβδομάδας, η ομάδα βγήκε στο γήπεδο και κατέθεσε την ψυχή της.
Είναι πραγματικά ασύλληπτη η αξία αλλά και το εύρος αυτής της επιτυχίας. Χωρίς να γνωρίζει κανείς που θα καταλήξει η φετινή πολύ δύσκολη προσπάθεια του Πανιωνίου, ο οποίος σημειωτέον, ουδόλως έχει ξεπεράσει τα πολύ σοβαρά οικονομικά του προβλήματα, αυτή η νίκη γέμισε την καρδιά των παικτών με κουράγιο και με μία ισχυρή δόση αυτοπεποίθησης για τη συνέχεια.
Δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει ότι εφέτος τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα στην Πλατεία. Πέρυσι υπήρχε η πολυτέλεια της προετοιμασίας στο Απήλιον ενώ στα αποδυτήρια συναντούσε κανείς περισσότερα σημεία αναφοράς με κορυφαίο φυσικά τον Φανούρη Γουνδουλάκη. Το καλοκαίρι όμως ο εμβληματικός αρχηγός μετακόμισε στα Χανιά για λογαριασμό του Πλατανιά ενώ τη θέση του Απήλιον στην καθημερινότητα των παικτών πήρε η πολύ πιο…ταπεινή Βάρη στην οποία ακόμα και οι στοιχειώδεις ανέσεις δεν είναι αυτονόητες.
Αποδείχθηκε όμως για άλλη μία φορά τους τελευταίους 14 μήνες ότι ο Πανιώνιος διαθέτει ποδοσφαιριστές παλικάρια. Ο Αυλωνίτης, για παράδειγμα. Αγωνίστηκε με σοβαρό πρόβλημα στα πλευρά και έκανε ένεση στο ημίχρονο για να μην στερήσει από τον προπονητή του μία αλλαγή. Ο Αραβίδης, αν και δεν είναι ο κλασικός φορ, μεταμορφώνεται σε έναν πολύ επικίνδυνο στράικερ. Ο Μενδρινός, που τα έχει ζήσει όλα στην καριέρα του, βρίσκει κίνητρο για να οδηγεί εκ του ασφαλούς τα νέα παιδιά. Και όλοι οι υπόλοιποι απαρτίζουν μία παρέα που βιώνει μαζί τις καθημερινές δυσκολίες (που στον Πανιώνιο είναι πολλές) αλλά και απολαμβάνει το νέκταρ των μεγάλων νικών όπως αυτή του Σαββάτου.
Το πως θα βγει βέβαια ο… μήνας είναι μία διαφορετική υπόθεση, ειδικά για τους χαμηλόμισθους νεαρούς. Μην νομίζει κανείς ότι οι παίκτες του Πανιωνίου (εξαιρούνται οι λίγοι έμπειροι που έχουν κάνει το κομπόδεμά τους) είναι τίποτα νεόπλουτοι που κάνουν μεγάλη ζωή και δεν προλαβαίνουν να ξοδεύουν χρήματα. Για να ξοδέψει κανείς πρέπει να έχει…Στην Νέα Σμύρνη πολλές φορές δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για βενζίνη.
ΥΓ: Το γκολ του Κολοβού γέμισε με θλίψη τον κάθε αγνό ποδοσφαιρόφιλο. Ναι, με θλίψη. Ο νεαρός θα κάνει του χρόνου προετοιμασία με τον Ολυμπιακό αλλά με τον ακραίο ανταγωνισμό που υπάρχει σε μία ομάδα που έχει περίπου 40 συμβόλαια λογικά δεν θα βρει θέση. Και θα δοθεί ξανά δανεικός. Και τα χρόνια θα παιρνούν. Και ένα μεγάλο ταλέντο θα μένει ακατέργαστο σαν ένα διαμάντι μέσα στη σκόνη. Μακάρι να διαψευστούμε…
