Αναζητώντας τον X-factor
Την Παρασκευή στο ΟΑΚΑ δεν έγινε τίποτε περισσότερο από ότι πέρυσι στα πέντε παιχνίδια με την Μπαρτσελόνα από τον Παναθηναϊκό. Για την ακρίβεια δεν μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό από τους πρωταθλητές Ελλάδας. Με το ίδιο υλικό, τα ίδια δυνατά σημεία, ίδιες αδυναμίες, ουσιαστικά παρακολουθήσαμε ένα 40λεπτο déjà vu...
Αυτό που άλλαξε ήταν ο τρόπος αντιμετώπισης από την Μπαρτσελόνα η οποία σε αντίθεση με πέρυσι εμφανίστηκε σαφέστατα πιο έτοιμη. Γι αυτό και ουσιαστικά δεν κινδύνεψε μεν, αλλά και δεν τελείωσε το παιχνίδι πολύ νωρίτερα αν και είχε πολλές ευκαιρίες.
Είναι εύκολο να πούμε ότι η άμυνα του Παναθηναϊκού ήταν χαλαρή στο πρώτο ημίχρονο γι αυτό και δέχθηκε 44 πόντους. Η ανάγνωση όμως μπορεί να είναι και λίγο διαφορετική: στο πρώτο ημίχρονο ο Χουέρτας έβαλε όλα τα ελεύθερα σουτ, ο Τόμιτς έπαιξε περισσότερο από τον Ντόρσεϊ καθώς οι Καταλανοί δούλεψαν πιο πολύ με την…επιθετική πεντάδα.
Πέντε εναντίον…τεσσάρων
Δεν χρειάζεται να πάμε μακριά. Οι πράσινοι βγάζουν τρομερή ενέργεια στην άμυνα, δίνουν όλο τους το βάρος αλλά παράλληλα είναι υποχρεωμένοι να κρατήσουν φρέσκο τον καλύτερό τους παίκτη. Ότι είδαμε στους πολύ…αναλυμένους αγώνες με τον Ολυμπιακό αλλά και στα περισσότερα ντέρμπι από την άμυνα του Παναθηναϊκού, εμφανίστηκε και την Παρασκευή. Εξόντωση του ηγέτη της αντίπαλης ομάδας (Σπανούλης, Ναβάρο), ο Διαμαντίδης περισσότερο να καλύπτει χώρο διότι οι γρήγοροι ψηλοί βγαίνουν στην περιφέρεια και πάντα ένας παίκτης μένει ελεύθερος. Εκεί κτύπησε ο Πασκουάλ επιμένοντας στους σκόρερ του. Κοινώς ότι δεν έβαζε ο Ολυμπιακός, το έβαζε η Μπαρτσελόνα.
Το πρόβλημα όμως όπως τονίζουμε από την πρώτη στιγμή δεν είναι η άμυνα αλλά η επίθεση. Πρόβλημα που το παρόν ρόστερ μοιάζει να μην μπορεί να λύσει. Όσο ο Ούκιτς δεν είναι σε θέση να παίξει με συνέπεια όπως στα πρώτα 12 λεπτά, δηλαδή να δημιουργεί ρήγματα με ντράιβ, να αλλάζει τον ρυθμό, τόσο ο Παναθηναϊκός θα ζει και θα πεθαίνει από το… πόσα θα βάλουν οι αντίπαλοι.
Λείπει ο X-factor
Λείπει ο καταλύτης, ο X-factor, που θα τραβήξει την ομάδα για διαστήματα σε ένα διαφορετικό λιγότερο προβλέψιμο μπάσκετ. Ο Πασκουάλ, επειδή κτίζει μία πιο …ελληνική Μπαρτσελόνα, κατέβασε μόνος του τον ρυθμό και αξιοποίησε το θηρίο που λέγεται Ντόρσεϊ. Εκεί ακόμα και ο Λάσμε που σκόραρε άνετα στον Τόμιτς, λύγισε ενώ ο Γκιστ απλά εξαφανίστηκε. Εκεί δεν υπήρχε ο τρόπος ο Παναθηναϊκός να σκοράρει αφού ο Αμερικανός δεν επιτρέπει καμία κίνηση στην ρακέτα.
Τί γίνεται από εδώ και πέρα; Ότι αποφασίσει ο Πεδουλάκης και η διοίκηση του Παναθηναϊκού ή η αγορά, αν οι πράσινοι αναζητήσουν παίκτη όπως έκαναν πριν τα Χριστούγεννα. Βεβαίως πάντα υπάρχει ρίσκο διότι αυτή την στιγμή η ομάδα ανέκτησε την χημεία της και ουσιαστικά παίζει τέλεια αυτό που έχει σχεδιαστεί.
Το ταβάνι της όμως είναι συγκεκριμένο και η Μπαρτσελόνα το κατέδειξε. Αυτό δεν σημαίνει ότι σε ένα παιχνίδι δεν αλλάζουν οι ισορροπίες αλλά…
