Από Damned United έγινε ξανά ΑΕΚ

Ποιος να της το έλεγε της ΑΕΚ εκείνη τη μέρα που το ΟΑΚΑ έγινε μπουρλότο με τον Πανθρακικό στον τελευταίο εντός έδρας αγώνα της στην Α’ Εθνική. Αυτογκόλ Μπουγαϊδη, μπούκα, διοικούντες που ενώ λίγες μέρες πριν νυχτοπερπατούσαν στα μπουζούκια διαφημίζοντας την παραγοντική τους ιδιότητα έφευγαν από το γήπεδο αφήνοντας μόνο του τον προπονητή σε ρόλο προέδρου. Την επόμενη μέρα ακολούθησε η απόλυτη μαυρίλα.

Την ακριβώς επόμενη μέρα δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, αφού είναι η πιο χαρακτηριστική που καθιερώνει την ΑΕΚ ως την ελληνική εκδοχή της Damned United, κάνοντας άλλες δύσκολες μέρες (αποκλεισμός από Καβάλα στο Κύπελλο την ίδια χρονιά, απώλεια του πρωταθλήματος του 2002 με το αξέχαστο 4-3, Λοκομοτίβ κ.ο.κ) να θυμίζουν παιδική χαρά.

Οι ποδοσφαιριστές είχαν φύγει για τις ιδιαίτερες πατρίδες τους, καθώς στην Αθήνα κινδύνευαν, η εταιρεία ήταν προ της διάλυσης με τους υπαλλήλους να μην πηγαίνουν καν στο γραφείο (με εξαίρεση ορισμένες ελάχιστες περιπτώσεις), ο Παυλής, ο οποίος έμεινε στην Αθήνα νοσηλεύτηκε στο Ιατρικό Κέντρο λόγω της διατάραξης της κατάστασης της υγείας του, λαϊκά δικαστήρια στη Νέα Φιλαδέλφεια και ένα κλίμα, που με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι έμεινα χωρίς αντικείμενο, αφού εκτός του πούλμαν, του αθλητικού υλικού δεν είχε απομείνει τίποτα από το κουφάρι μίας παλιάς ποδοσφαιρικής μεγάλης δύναμης.

Ο μεγαλύτερος φόβος τότε ήταν ο αφανισμός. Κίνδυνος να παίζει η ΑΕΚ σε μερικούς μήνες με έδρα τα Λιόσια, με διοίκηση τον Αλεξίου της Ερασιτεχνικής, με καμιά 500αριά ταλιμπάν στις εξέδρες και με προπονητή τον… Μπάμπη Τακούνα. Το ενδεχόμενο να ασχοληθεί μια μέρα ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός, ακόμα και ο ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ φάνταζε ανέφικτο για όποιον είχε τη στοιχειώδη αυτογνωσία.

Γιατί τα λέω όλα αυτά

Για να γίνει αντιληπτό τι κατάφερε η ΑΕΚ σε κουτσά δύο χρόνια. Ένα βιαστικό -στο μυαλό, γιατί στην πραγματικότητα μόνο βιαστικό δεν ήταν- ταξίδι από τον θλιβερό Απρίλη του 2013 μέχρι την Τετάρτη το βράδυ στο “Καραϊσκάκης”. Κατάφερε να αποδιοργανώσει την καλύτερη ομάδα της Ελλάδας, η οποία την υποδέχτηκε με ένα αλαζονικό τρόπο σε σημείο που έφτασε να επιτίθεται στο αντίπαλο κόρνερ με τον… Σιόβα. Κατάφερε να εκθέσει τον διαιτητή Λαμπρόπουλο που έδωσε όλα τα σπόρια στον Ολυμπιακό και να φύγει… στραβωμένη από το Φάληρο γιατί δεν πήρε αυτό που άξιζε.

Τι έκανε για να το πετύχει αυτό

Για να φτάσει στο σημερινό σημείο η ΑΕΚ έκανε αυτό που στην Ελλάδα δε συνηθίζεται. Έδειξε εμπιστοσύνη στον προπονητή της, σεβάστηκε το πλάνο του. Όχι ότι του έδωσε τα κλειδιά εν λευκώ, αλλά σε συνεργασία με τον Μπάγεβιτς, τον οποίο ο Δέλλας εκτιμά κατάφερε να βγάλει κάτι το οποίο πριν από καμιά 20αριά μήνες φαινόταν ανέφικτο. Απέκτησε ταυτότητα, αυτοπεποίθηση και κατάφερε να δημιουργεί ευχάριστη διάθεση στον κόσμο.

Η σχέση με τον Μπάγεβιτς

Στο σημείο αυτό, επειδή λέγονται πολλά και γράφονται ακόμα περισσότερα για την επιρροή του Μπάγεβιτς στον προπονητή, πρέπει να σημειωθεί ότι ο εκτελεστικός διευθυντής έχει καθαρά συμβουλευτικό ρόλο και επεμβαίνει όσο πρέπει και κυρίως όταν του ζητηθεί. Το κλίμα που βγαίνει προς τα έξω καμιά φορά με τις υποτιθέμενες υποδείξεις αδικεί τον Μπάγεβιτς, ο οποίος στο συγκεκριμένο κομμάτι είναι… τίμιος. Το γράφω γιατί το γνωρίζω και όχι επειδή ανήκω στην κατηγορία αυτών που ενθουσιάζονται με την παρουσία του Σερβοέλληνα στο πόστο του εκτελεστικού διευθυντή, αφού δε συμβαίνει κάτι τέτοιο σε καμία περίπτωση. Όπως και να έχει, στον Μπάγεβιτς πιστώνεται η παραμονή Δέλλα, συνεπώς και η εικόνα της ΑΕΚ.

Αγωνιστικό κομμάτι

Στο αγωνιστικό κομμάτι αυτό που χαροποιεί ιδιαίτερα είναι η συνολική εικόνα της ΑΕΚ και η διάρκειά της. Θα πιέσει ψηλά, θα προσπαθήσει να πνίξει τον αντίπαλο είτε λέγεται Κρανίδι, είτε λέγεται Ολυμπιακός και θα παραμείνει πιστή στο πλάνο της. Μεγάλη υπόθεση. Στο μεταξύ κατάφερε να “βγάλει” ορισμένους ποδοσφαιριστές για την επόμενη μέρα της όλο αυτό τον καιρό, φτιάχνοντας μόνη της το βάθος του ρόστερ. Ο Τζανετόπουλος, ο Πεταυράκης, ο Πλατέλλας ήταν μερικοί από τους ποδοσφαιριστές που αξιοποίησαν τις ευκαιρίες τους και θα χρησιμεύσουν στην ΑΕΚ κάποια στιγμή. Έξυπνη η λογική της μετατροπής του βασικού κορμού της Γ’ Εθνικής σε παγκίτες στη Β’. Κάτι παρόμοιο ενδεχομένως να γίνει και του χρόνου σε μικρότερο βέβαια βαθμό.

Θα γίνει όμως. Θέλει ποιοτική ένεση η ομάδα κυρίως στις μπροστά θέσεις. Σε μία πρωταθληματική ΑΕΚ έχουν θέση οι παίκτες με ψυχή αλλά στην επιθετική γραμμή και στις περιφερειακές θέσεις μόνο με τον Σκόκο, τον Μπλάνκο, τον Νικολαϊδη, τον Μπατίστα και τον Μαλαδένη πιο παλιά (τυχαία παραδείγματα) είδε φως. Είναι ο χαρακτήρας της ομάδας τέτοιος. Αν είχε αυτή την ποιότητα στο Φάληρο η ΑΕΚ θα έφευγε νικήτρια ξεπερνώντας ακόμα και το εμπόδιο του Λαμπρόπουλου. Ωστόσο, είχε τον Βαγγέλη Πλατέλλα ο οποίος παρότι το πάλεψε αρκετά, δεν είχε τις παραστάσεις και την ποιότητα να γίνει επικίνδυνος για τον Ολυμπιακό.