Από το Φάληρο έρχομαι και στο ΟΑΚΑ μένω

Οφείλεις ως δημοσιογράφος να χαίρεσαι όταν οι διοικήσεις ομάδων σου δίνουν… δουλειά με ενδιαφέρον. Σε βάζουν στη διαδικασία να σκεφτείς, να ψάξεις και βεβαίως, το αγαπημένο όλων, να ερμηνεύσεις. Αυτό που λέμε “διαβάζω πίσω από τις γραμμές”.

Στην ανακοίνωση της παραμονής της οικογένειας Γιαννακοπούλου στον Παναθηναϊκό, υπάρχει η προφανής ευχάριστη είδηση τόσο για τον σύλλογο όσο και για το ελληνικό μπάσκετ, της παραμονής της στο χώρο. Αποτελεί κέρδος για το μπάσκετ να παραμείνουν στις τάξεις του άνθρωποι οι οποίοι για 26-28 χρόνια πληρώνουν, με ελάχιστα έσοδα, για να έχουν την καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη. Ένας σταθερά ισχυρός Παναθηναϊκός βοηθάει το ίδιο το μπάσκετ όπως συνέβη στα 00ς όταν οι περισσότεροι είχαν εγκαταλείψει το σπορ.

Βεβαίως επειδή οφείλουμε να θυμίζουμε και τα θετικά μας, την παραμονή της οικογένειας την υπερτονίζουμε από τον Φεβρουάριο, άρα για όσους μας παρακολουθείτε δεν αποτέλεσε είδηση.

Η δεύτερη είδηση βγαίνει από… μπακ ντορ στις γραμμές του κειμένου: δεν υπάρχει συμφωνία με τον Ομπράντοβιτς. ” Πρόθεσή μας είναι να είμαστε για ΠΑΝΤΑ μαζί, εφόσον και ο ίδιος το επιθυμεί”. Όμως αυτή η πληροφορία έχει και προεκτάσεις κρίνοντας με τα γραφόμενα πάντα. Η οικογένεια Γιαννακοπούλου τονίζει ότι θέλει να κτίσει τον Παναθηναϊκό της επόμενης ημέρας: ” μαζί με τον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, να χτίσουν τον Παναθηναϊκό της νέας εποχής“.

Κι εδώ δεν υπάρχει έκπληξη αφού υπογραμμίζουμε συνέχεια ότι το 2012-13, για πρώτη φορά, υπολογίζεται να υπάρξει στους πρωταθλητές πραγματική μείωση προϋπολογισμού. Αποκαλύπτεται όμως επισήμως η πρόθεση για αλλαγές και “χτίσιμο” μίας νέας ομάδας.

Ουσιαστικά διαβάζουμε ότι θα γίνει πρόταση παραμονής στον Ζοτς για να διαχειριστεί όμως έναν μικρότερο προϋπολογισμό από ότι συνέβαινε στα προηγούμενα 12 χρόνια.

Γιατί τώρα θα ρωτήσει κάποιος και γιατί…μείωση. Η απάντηση είναι μια: Ολυμπιακός.

Μέχρι τώρα οι πρωταθλητές Ευρώπης μάθαιναν από τον Παναθηναϊκό, από την ομάδα που κυριαρχούσε. Για πρώτη φορά τον… διδάσκουν αυτοί.

Κατ’ αρχήν είναι προφανές, στο χρονικό σημείο που έχουν επιλεγεί όλα αυτά, ότι οι “πράσινοι” ζορίζονται φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά από τους “κόκκινους”. Για να είμαστε ακριβείς, δεν περίμεναν ότι αυτή η ομάδα-εφηβικό, θα τους προκαλούσε τόσα προβλήματα και θα κατακτούσε το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα. Υποτίμησαν, όπως όλοι άλλωστε, γενικώς και ειδικώς, τον εφετινό Ολυμπιακό και θέλουν καλύψουν το ψυχολογικό προβάδισμα του αντιπάλου. Θέλουν να δώσουν ξανά, στους πολλούς παίκτες που λήγουν τα συμβόλαιά τους, την αίσθηση της σιγουριάς πριν από τη μεγάλη μάχη.

Παράλληλα, και αυτό απαντά στο δεύτερο σκέλος, η φετινή επιτυχία του Ολυμπιακού με τους νέους παίκτες, ο δραστικά μειωμένος προϋπολογισμός που βρίσκεται στο 60% όσων πληρώνουν φέτος οι πρωταθλητές, δείχνει το δρόμο. Δεν χρειάζεται πλέον οι Γιαννακόπουλοι να έχουν 15ο παίκτη που να παίρνει 500.000 ευρώ. Ο Παναθηναϊκός μπορεί να παραμείνει στην κορυφή και με πιο μαζεμένες επιλογές. Τέλος στις αλόγιστες σπατάλες και στις υπερβολές.

Στην ανακοίνωση όμως υπάρχει ένα ατόπημα κι ένα πολύ θολό σημείο. Η αναφορά στα μέσα ενημέρωσης για την παραπληροφόρηση πριν από το φάιναλ φορ αποτελεί το ένα ζήτημα: ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έθεσε το διοικητικό θέμα στην σειρά με τον Κολοσσό επισήμως και το συνέχισε με την άποψή του ότι αποχωρεί στο τέλος της χρονιάς. Οι δημοσιογράφοι όφειλαν να αναζητήσουν τους λόγους που ένας προπονητής τόσο δεμένος με ένα σύλλογο δημοσιοποιεί το διοικητικό ερωτηματικό. Άρα, οι βολές θα έπρεπε να είναι προς τον κόουτς και όχι τα ΜΜΕ.

Το θολό σημείο εντοπίζεται στο φινάλε : “Στο Φάληρο ερχόμαστε…”. Μεγάλα παιδιά είμαστε και καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για υπενθύμιση προς τον οδηγό του λεωφορείου να μην χάσει το δρόμο που με όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν, δεν θα τον κατηγορούσε κάνεις. Τέθηκε θέμα από κανέναν πως θα συμβεί ότι το 1993 όταν δεν κατέβηκε ο Παναθηναϊκός να αγωνιστεί; Αμφισβήτησε κανείς την παρουσία του στον αγώνα; Κόσμος του Παναθηναϊκού δεν θα πάει στο ΣΕΦ, οπότε για ποιον κτυπούν οι καμπάνες ή πιο σωστά οι…τελείες; Σίγουρα όχι για τον Ολυμπιακό που ξέρει ότι ο μεγάλος αντίπαλός του έρχεται για να παίξει.

Δυστυχώς όσα χρόνια κι αν περάσουν όσες επιτυχίες κι αν έρθουν οι μόνοι, οι οποίοι δεν κατανοούν το τεράστιο μέγεθος του ιδίου του δημιουργήματός τους είναι οι… δημιουργοί του. Δεν έχουν ανάγκη από τίποτε και από κανέναν. Ούτε χρειάζονται προειδοποιήσεις ούτε έφοδοι στο παρκέ. Μακάρι αυτό το μοναδικό μειονέκτημα της τεράστιας προσφοράς των συγκεκριμένων παραγόντων να βελτιωθεί σε αυτή την νέα εποχή που αρχίζει από τη Δεύτερα.