Αποδείξεις και ονόματα

Η δήλωση του προέδρου της Superleague Γιάννη Μώραλη στην “SuperBall” ότι “φεύγουμε ικανοποιημένοι ως διοργανώτρια Αρχή από ένα παιχνίδι που το φοβόμασταν πάρα πολύ” μπορεί να ανταμείβει τις προσπάθειες όλων των συντελεστών και ιδιαίτερα της γηπεδούχου ομάδας, ωστόσο δεν απαγορεύει στον Παναθηναϊκό να κάνει την αυτοκριτική του.

Και θέλω να πιστεύω ότι αυτή η ενδοσκόπηση, όσο κι αν διατηρεί απολογιστικά ένα θετικό πρόσημο, θα βάλει στο μικροσκόπιο τις ρίψεις των φωτοβολίδων στον αγωνιστικό χώρο, που όσο κι αν ακουστεί παράξενο δεν είχαν συγκεκριμένο στόχο! Εκτός κι αν πρέπει να δεχτούμε ότι στόχος τους στο δεύτερο ημίχρονο ήταν ο Καπίνο που αντιμετώπισε προβλήματα από το νεφέλωμα και τη δυσοσμία των καμένων πανιών και τα μπαμ- μπουμ στον χώρο πίσω από την εστία του.

Τα περί ζούγκλας…

Βέβαια από του σημείου αυτού έως τις δηλώσεις Θεοδωρίδη και Καραπαππά περί “ζούγκλας” μεσολαβεί ένα… ημισφαίριο δρόμος. Μία αποστολή που έφτασε και αποχώρησε από το γήπεδο σε γυάλα, πανηγύρισε χωρίς κανένα πρόβλημα, μία μεγάλη νίκη σ’ ένα γήπεδο που ο θεατής σφαλιαρώνει τον εκτελεστή του αράουτ εάν το επιθυμεί, αναδεικνύει σε εύθυμη νότα τα όσα υποστήριξαν, πιθανότατα υπό την επήρεια αυτού του 0-1.

Γιατί η κατάσταση βομβαρδισμού στην οποία επιστρέφει το λεωφορείο του Παναθηναϊκού μετά από κάθε επίσκεψη στο Καραϊσκάκη, τα στυλό και τα αεροβόλα που κάθε χρόνο “εκπλήσσουν” τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και τους… εξονυχιστικούς ελέγχους στις θύρες εισόδου, τους δήθεν σεκιουριτάδες που τραγουδούν γαλλικά στα αυτιά των εκτελεστών κόρνερ και αράουτ, τα ντου ακόμη και σε παιχνίδια που έχουν τελειώσει νικηφόρα στον Πειραιά, δεν έχουν προηγούμενο ή επόμενο, σε κανένα άλλο ελληνικό γήπεδο.

Βιάζουν κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη μας…

Κι αν εν πάση περιπτώσει, το απόφθεγμα στη Ριζούπολη ήταν ότι “το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα”, στη Λεωφόρο ήταν “για μωρές παρθένες”… Κλείνει εδώ αυτή η δυσάρεστη παρένθεση, αλλά δυστυχώς δεν μας αφήνουν για αγιάσουμε, όσοι απευθυνόμενοι ουσιαστικά σε ελάχιστους, βιάζουν παρά φύσιν και κατ’ εξακολούθησιν τη νοημοσύνη όλων μας.

Πάμε στην επόμενη ημέρα για τον Παναθηναϊκό, που πρέπει να είναι και το θέμα μας. Μία ημέρα που απαιτεί πολύ προσεκτική διαχείριση από όλους. Σε χρονιές που ο Παναθηναϊκός ήταν εκτός πρωταθλητισμού, μετά τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό παρουσίασε ένα φαινόμενο να αδειάζει ψυχολογικά το ποδοσφαιρικό τμήμα και να χάνει τη συγκέντρωση και τον προσανατολισμό του.

Τη χρονιά του Μουνιόθ (2006-2007), που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα, ο Παναθηναϊκός νίκησε με 1-0 στο γήπεδο Καραϊσκάκη την 24η αγωνιστική και δεν ξανάκανε νίκη μέχρι το τέλος (!), έχοντας τρεις αλλεπάλληλες εντός έδρας ήττες από Εργοτέλη, Ατρόμητο και Άρη. Βεβαίως φέτος, ο στόχος εισόδου στα πλέι οφ και εξόδου στην Ευρώπη δεν είναι εξασφαλισμένος, όσο τότε, οπότε η απαιτούμενη εγρήγορση είναι στα θετικά. Ωστόσο, η απογοήτευση από την αγωνιστική παρουσία που δεν επιβραβεύτηκε από το ανάλογο αποτέλεσμα, είναι ισχυρό αντίβαρο στη ζυγαριά και εγκυμονεί κινδύνους.

Η σκληρή πραγματικότητα…

Το επόμενο παιχνίδι, εκτός έδρας, κόντρα σ’ ένα Άρη που παίζει πλέον την ύπαρξή του κάθε σαββατοκύριακο, δεν είναι ό,τι ευκολότερο ως πέρασμα στην επόμενη ημέρα, αλλά σίγουρα συνηγορεί σε μία… υποψιασμένη επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα. Αν ο Παναθηναϊκός επιδείξει την ίδια επαγγελματική συμπεριφορά, όπως ακριβώς έκανε μετά την ήττα από τον Πανθρακικό στα δύο παιχνίδια με τον Εργοτέλη, τότε θα βγει αναίμακτα από την επικίνδυνη ατραπό που τον ώθησε το ντέρμπι.

Είναι διαφορετική η ανακούφιση που αισθάνθηκαν όλοι οι υπόλοιποι για την ομαλή διεξαγωγή του ντέρμπι και διαφορετική η ανακούφιση των πρασίνων που είδαν τον κόσμο τους να χειροκροτεί και να συμπαραστέκεται για το άδικο αποτέλεσμα. Ή μάλλον πιο σωστά, δεν πρέπει να υπάρχει ανακούφιση για όσα πρωτόγνωρα έζησαν μετά από ήττα σε ντέρμπι “αιωνίων”. Αυτό που πρέπει να νιώθουν είναι η ανάγκη να ξεπληρώσουν πολλαπλάσια αυτή τη στήριξη στα δύσκολα, εκεί που την εισέπραξαν: μέσα στο γήπεδο.

Η ηθική ικανοποίηση…

Τα καλά λόγια περισσεύουν από το βράδυ του Σαββάτου. Ακόμη και επιφανή στελέχη του “αιωνίου” αντιπάλου, όπως οι Μίτσελ και Καρεμπέ, κατέθεσαν δημοσίως την -σχεδόν- έκπληξή τους για τη δυναμικότητα του Παναθηναϊκού, τόσο ως σύνολο, όσο και ως μονάδες. Βέβαια σε μια ομάδα που πίστευε στον εαυτό της, πολύ πριν πιστέψουν όσοι βρίσκονται εκτός των αποδυτηρίων της, όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά μία ηθική ικανοποίηση και τίποτε περισσότερο. Μία ικανοποίηση που επίσης προσθέτει ευθύνες, αλλά και υποχρεώνει τους προσεχείς αντιπάλους να την αντιμετωπίσουν χωρίς ίχνος αμετροέπειας και χαλαρότητας.

Ξέρω πως είναι πιο ευχάριστο να συζητάμε τα κέρδη που μπορεί να αποκόμισε ο Παναθηναϊκός από το παιχνίδι, αλλά εντός των τειχών δεν έχει κανένα απολύτως νόημα μία τέτοια συζήτηση. Εντός των τειχών προέχει η συζήτηση γι αυτά που μπορεί να χάσει ο Παναθηναϊκός μετά από ένα τέτοιο παιχνίδι (και όπως εξελίχθηκε), ώστε να τα κρατήσει μακριά.

Υ.Γ.: Για τον Μέντες τα είπαμε στη “SuperBall” και τα γράψαμε και στο Contra. Κάποιοι ειρωνεύτηκαν την ατάκα του περί συγγένειας ποδοσφαιρικού στιλ με τον Ζιλμπέρτο Σίλβα, αν και ήταν απάντηση σε ερώτηση σχετική με την αμφισβήτηση που εισέπραξε και ο Βραζιλιάνος σταρ στις πρώτες αναιμικές του εμφανίσεις με το Τριφύλλι.

Δεν ξέρω αν ήταν ο MVP του ντέρμπι, όπως με διαφορά ψηφίστηκε από τους εκπροσώπους του Τύπου, αλλά ξαναλέω ότι βρίσκεται σε ρότα διαρκούς βελτίωσης και σύντομα θα μπορέσει να κριθεί ως Μέντες και όχι ως κάτι που του μοιάζει.

Υ.Γ.1: Το καλύτερό του παιχνίδι έκανε και ο Νάνο, χωρίς πάντως να προσφέρει επιθετικά. Ωστόσο η δυναμικότητα του αντιπάλου και η ισχύς του στις πτέρυγες δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο, ούτε από τη μία, ούτε από την άλλη πλευρά.

Υ.Γ.2: Για το νεαρό Ρισβάνη ακούστηκαν ήδη πολλά και θα ακουστούν περισσότερα και καλύτερα, εάν παραμείνει προσγειωμένος και πολλαπλασιάσει τη δουλειά στις προπονήσεις. Δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι ένας ολοκληρωμένος ποδοσφαιριστής, αλλά έχει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις να αφήσει εποχή.

Δείτε ολόκληρη την εκπομπή Super BALL με ρεπορτάζ, σχόλια και συνεντεύξεις από το ντέρμπι της Λεωφόρου: