Άρης-ΠΑΟΚ: επιτέλους μπάσκετ
Για την νέα γενιά τα Άρης-ΠΑΟΚ αποτελούν κάτι πολύ μακρινό. Με περίεργα τηλεοπτικά χρώματα, κοντά σορτσάκια, τρίχες στους ώμους, Γκάλη, Γιαννάκη, Φασούλα, Πρέλεβιτς, γεμάτο Αλεξάνδρειο ως κοινή έδρα.
Κοιτώντας πίσω, αυτά τα παιχνίδια κατέστησαν το μπάσκετ δημοφιλές στην Ελλάδα, του άνοιξαν την πόρτα της τηλεόρασης. Το μπάσκετ ήταν πάντα αγαπητό στον κόσμο, με γεμάτα κλειστά, εξαιρετικούς παίκτες, επιτυχίες. Έλειπε το απόλυτο πακέτο: Άρης-ΠΑΟΚ.
Αγαπήσαμε αυτά τα παιχνίδια όχι για την κόντρα, την ένταση, το μίσος, τις έριδες, τους διαιτητές με τα λάθη τους, αλλά γιατί βλέπαμε το καλύτερο μπάσκετ. Οι μεγάλοι παίκτες προσέφεραν τρομερό θέαμα και όταν μπήκαν οι ξένοι, ακόμα καλύτερο. Άλλωστε γι αυτό πάντα λατρεύαμε το μπάσκετ, αφενός διότι μας ταίριαζε περισσότερο από το ποδόσφαιρο, αφετέρου διότι μας έδινε στιγμές συγκλονιστικές. Καλάθια που προσπαθούσαμε να αντιγράψουμε με τεράστια…αποτυχία. Αλλά προσπαθούσαμε, είχαμε κάτι ενδιαφέρον να αντιγράψουμε.
Και μετά ήρθε το…Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Η αφέλεια χάθηκε πήρε μαζί της το θέαμα και από το 1992 έως σήμερα οι 40,50, 60 πόντοι έγιναν συνήθεια. Μην πάμε πολύ πίσω, μόνο λίγες ημέρες γι αυτό το 55-45.
Καλοί οι τίτλοι αλλά και το …μπάσκετ
Μην παρεξηγήσει κανείς, χάρις στα Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός η Ελλάδα έγινε κέντρο του ευρωπαϊκού μπάσκετ, τα ξένα ΜΜΕ ασχολούνται μαζί μας, το μπάσκετ έμεινε ζωντανό κι επιτυχημένο. Είδαμε ορισμένους από τους κορυφαίους όλων των εποχών(όπως και τότε βεβαίως βεβαίως) κι εννιά τίτλους πρωταθλητή Ευρώπης, επίτευγμα συγκλονιστικό για την Ελλάδα. Αυτό που αρκετές φορές στερούμαστε είναι το καλό μπάσκετ και ας μην το καλύπτουμε με τον μανδύα της άγριας ομορφιάς, της άμυνας, της τακτικής. Όλα αυτά οφείλουν να συνυπάρχουν με το θέαμα.
Έρχεται αυτή η εβδομάδα και ακριβώς την περίοδο που η διαφορά ανάμεσα στους αιωνίους του Λεκανοπεδίου με τους αιωνίους της Θεσσαλονίκης είναι χαώδης, έρχεται ένα Άρης-ΠΑΟΚ να μας γεμίσει μπασκετικά. Δεν έχει σημασία αν νίκησε ο ΠΑΟΚ, διότι πριν από λίγες ημέρες επικράτησε ο Άρης. Είδαμε νέους παίκτες, πολύ καλούς προπονητές, έναν…ξένο και καλό μπάσκετ. Όσο καλό μπορούν να προσφέρουν τα αμούστακα του Αγγέλου και οι …μουσάτοι του Μαρκόπουλου. Όταν όμως οι παικταράδες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού, χωρίς καμία διάθεση ειρωνείας, και οι προπονητές τους, δεν μπορούν να δώσουν κάτι καλύτερο από 40, 50 πόντους τότε χίλιες φορές τα Άρης-ΠΑΟΚ.
Γεμάτο παιχνίδι
Τι στο καλό, είδαμε 68 πόντους στην κανονική διάρκεια, μεγάλα καλάθια και παράταση. Παιχνίδι με πραγματικό ενδιαφέρον, διαιτητές που δεν φοβούνται, ένα πολύ καλό παιχνίδι, αναλογικά με άμυνες, επιθέσεις, πέρασαμε καλά.
Ίσως για πολλούς η διασκέδαση να μην αποτελεί κομμάτι της ενασχόλησής τους με το μπάσκετ. Για άλλους, είναι αλληλένδετη. Μακάρι σύντομα ο Άρης και ο ΠΑΟΚ, να βρουν χρήματα για να μπορέσουν να επανέλθουν κοντά στην κορυφή. Διότι μπορεί το δίπολο να μας έφερε τόσους τίτλους αλλά οφείλουμε να θυμόμαστε ότι με τον Άρη και τον ΠΑΟΚ δυνατούς(συν την ΑΕΚ, τον Ηρακλή, τον Πανιώνιο και τους…μικρούς) από το 1993 μέχρι το 2002 το μπάσκετ είχε ξεπεράσει το ποδόσφαιρο σε δημοφιλία.
