Αστέρια οι απόντες

Η ήττα και η τελική διαφορά είναι μάλλον βαριά για μία ομάδα που βρέθηκε να προηγείται με 11 πόντους στο τέλος της πρώτης περιόδου. Σε αυτό το διάστημα οι πρωταθλητές Ευρώπης έπαιζαν το γνωστό τους μπάσκετ. Ο Σπανούλης πάσαρε το ένα καλάθι μετά το άλλο, η μπάλα γυρνούσε με τεράστια ταχύτητα, ο Παναθηναϊκός σκόραρε αλλά και αμυνόταν.

Το σερί 20-0 των γηπεδούχων αποτελεί μία από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ομάδα του Ομπράντοβιτς δεν μπορεί να αντιδράσει. Ο λόγος απλός και δεν ήταν το τάιμ άουτ το οποίο άργησε να καλέσει ο Ζοτς. Οι πράσινοι δεν διέθεταν λύσεις. Εκεί που έπρεπε να ξεκουραστεί ο Σπανούλης και να μπει ο Γιασικεβίτσιους, ο Λιθουανός βρισκόταν στην Αθήνα. Ούτε Μπατίστ για πικ εν ρολ και κοντά σχήματα, ούτε Τσαρτσαρής.

Μοιραία και παρά το σπουδαίο μπάσκετ για 10 λεπτά, μία σκληρή (υπέρ το δέον) ομάδα όπως η Ρεάλ του Μεσίνα θα κτυπούσε. Και κτύπησε κυριολεκτικά. Το μπάσκετ του Ιταλού γνωστό από την ΤΣΣΚΑ. Βλέποντας πως η διαφορά ξεφεύγει γύρισε το ματς στο ξύλο. Μόνο που ο Παναθηναϊκός υποχρεώθηκε να σταματήσει το μπάσκετ και να ασχοληθεί και αυτός με το ξύλο. Λάθος αλλά πώς θα γινόταν αλλιώς όταν λείπει ένας Γιασικεβίτσιους; Ας μην εκπλήσσεται κανείς, διότι είναι σαφές από πέρυσι πως ο Διαμαντίδης δεν θα λειτουργεί πια ως καθαρόαιμος οργανωτής. Ο Πέκοβιτς έδωσε μάχες, άντεξε αλλά δεν υπήρξαν βοήθειες από άλλους ψηλούς.

Ο Παναθηναϊκός, ο πλήρης Παναθηναϊκός, είναι καλύτερος από την Ρεάλ. Εκείνο όμως που οφείλει να προσέξει αφορά στην επίθεσή του. Θα υπάρξουν αγώνες όπου ο αντίπαλος θα προσπαθεί να κόβει τον ρυθμό κι εκεί χρειάζεται να γίνουν προσαρμογές όσο θα λείπει ο Σάρας. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο διότι παρά τα πολλά γκαρντ, ένας Γιασικεβίτσιους δεν καλύπτεται.

Δεν φέρνεις τον Ουέιφερ για να λύνει εξισώσεις

Ακούγονται πολλά και λέγονται περισσότερα για τον Βον Ουέιφερ. Ότι δεν… στρίβει, ότι δεν προσαρμόζεται, ότι δεν κολλάει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Καταρχάς υπάρχει όντως ένα ζήτημα. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης ως κόουτς δείχνει μία διστακτικότητα αναφορικά με τους σούτιγκ γκαρντ. Σαν κάτι να τον ενοχλεί σε αυτή την θέση. Δεν τα μπορεί τα δυάρια. Όταν όμως υπάρχει ένα ταλέντο σαν τον Αμερικανό τότε ο Δράκος το σκέφτεται διαφορετικά. Τουλάχιστον αυτό θα χρειαστεί να συμβεί.

Πέραν κάποιων επιπολαιοτήτων, ο Ουέιφερ κόντρα στην Λιέτουβος έδειξε μέρος από τα στοιχεία του. Εκρηκτικός, σπουδαίος σκόρερ, καλός πασέρ, αξιοπρεπής αμυντικός. Εκείνο που δεν είδαμε ήταν η ομάδα του να προσπαθεί να τον βάλει στο παιχνίδι είτε με πολλά σκριν, για να βγει να σουτάρει, είτε με απλές πάσες. Εκείνο που θα πρέπει να μάθει ο Ουέιφερ είναι ότι ορισμένοι Ευρωπαίοι προπονητές, όπως ο Γιαννάκης, δεν πιστεύουν στην ομάδα που θα δουλεύει για τον παίκτη αλλά το αντίθετο. Οπότε σκριν… γιοκ.

Αυτό όμως είναι θέμα φιλοσοφίας που δεν ελέγχεται αυτή την στιγμή. Κοινώς προπονητικό τιμ και Αμερικανός οφείλουν να συνυπάρξουν διότι εκτός του Κλέιζα, ο Ουέιφερ αποτελεί την καλύτερη λύση για σκοράρισμα.
Πιθανώς ο τέως γκαρντ των Ρόκετς να μην είναι Αϊνστάιν, αλλά στο φινάλε, κανείς δεν τον έφερε για να λύνει εξισώσεις.

Μόλις γυρίσουν ο Γιώργος και ο Μιχάλης

Κανείς δεν ζητάει ευθύνες στο Μαρούσι για την ήττα. Θα ήταν αστείο μία ομάδα με τόσες απουσίες και κόπωση να γκρινιάζει επειδή έχασε εντός(που λέει ο λόγος) από την Ρόμα. Ούτως ή άλλως, όπως και για τον Παναθηναϊκό, δηλαδή για ομάδες έτοιμες αγωνιστικά, οι κιτρινόμαυροι περιμένουν τις επιστροφές. Με την Ρόμα για παράδειγμα αλλά και με τον Ολυμπιακό έλειψαν οι 10-12 εύκολοι πόντοι του Διαμαντόπουλου και η πληθωρική προσφορά του Πελεκάνου. Ένα δίδυμο που κάποια στιγμή θα εμφανιστεί στο παρκέ λύνοντας αρκετές από τις εξισώσεις. Ούτως ή άλλως ο Μπαρτζώκας δεν θα αφήσει αυτή την ομάδα να χαλαρώσει ούτε να επαναπαυτεί. Γι αυτό και το Μαρούσι συγκαταλέγεται πλέον στους μεγάλους.