Μπράβο. Κουράγιο. Ε και;

Το μπάσκετ όπως, ας μην γελιόμαστε, το όρισαν αυτές οι δύο ομάδες την δεκαετία του 80 όταν έμαθαν σε ένα μέρος των Ελλήνων να το βλέπουν, να το ακολουθούν να το αγαπάνε. Διότι οι κόντρες των δύο αποτέλεσαν τον βασικό λόγο έκρηξης του μπάσκετ στην κορυφή, δεν ξεκίνησε όμως από εκεί το μπάσκετ, αφού οι Έλληνες το αγαπούσαν και τα γήπεδα έσφυζαν από κόσμο στα χρόνια της ΑΕΚ, του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού.

Πέρασε όμως στο ευρύτατο κοινό από τα Άρης-ΠΑΟΚ και δικαιολογημένα. Φέτος μπορεί να μην ήταν εφικτό να κερδίσουν σε ενδιαφέρον τα Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, κέντρισαν όμως το …ενδιαφέρον όσων ήθελαν να δουν μπάσκετ. Να παρακολουθήσουν κάτι όπως το γνωρίζει και το αγαπάει. Ο ΠΑΟΚ βγήκε νικητής σε αυτό το μπρα ντε φερ χάρις τον Σούλη Μαρκόπουλο. Ο δικέφαλος χρειάστηκε να αλλάξει αγωνιστικά πλάνα δύο φορές μέσα στην σεζόν και αποτελεί επιτυχία του Έλληνα τεχνικού το γεγονός ότι κατάφερε να προσαρμόσει εαυτόν και τους αθλητές του σε όλα τα δεδομένα. Πρώτα με το παιχνίδι στην ρακέτα και τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, μετά σε ένα πιο γρήγορο περιφερειακό μπάσκετ και στο τέλος με την άμυνα και το ομαδικό μπάσκετ. Ο Μαρκόπουλος είχε την ομάδα του από την πρώτη ημέρα και ως σπουδαίος προπονητής, γνώριζε κάθε λεπτομέρεια για να την βελτιώσει στα δύσκολα.

Αντίθετα ο Άρης, ο οποίος την τελευταία τριετία δίνει ρεσιτάλ λανθασμένων επιλογών σε παίκτες και προπονητές, συμμαζεύτηκε κάπως από τον Σούμποτιτς και τις προσθήκες του, δεν μπορούσε όμως να γίνει ομάδα. Δεν προλάβαινε να εξελιχθεί σε κάτι παραπάνω από μία…επίφαση συνόλου. Γι αυτό και μετά την μεγάλη νίκη στην Πυλαία, δεν υπήρξε η απαραίτητη στιβαρότητα για να κάνει το 3-1. Το ζητούμενο τόσο για τον μεγάλο νικητή όσο και για τον μεγάλο ηττημένο δεν αφορά μόνο στο τέλος της σειράς τους. Κάποιος γελά, κάποιος δακρύζει. Για μία εβδομάδα. Μετά; Καταρχάς γνωρίζουμε πως ο ΠΑΟΚ παίρνει ένα εισιτήριο για κάποιο…φάιναλ έιτ προκριματικών Ευρωλίγκας. Υπάρχει η φημολογία ότι και ο Άρης θα συμμετάσχει στο φάιναλ έιτ, θα γίνουν δύο, για να έχει την ευκαιρία του να σφραγίσει το εισιτήριο για τους ομίλους.

Ε και; Ο ΠΑΟΚ, καταρχάς, με τα υπάρχοντα οικονομικά δεδομένα μπορεί να συγκροτήσει ομάδα η οποία θα παίξει σε αυτό το φάιναλ έιτ με πιθανότητες να αποκλείσει κάποια ρωσική, κάποια ιταλική κάποια γερμανική; Όσο κι αν προσπαθήσει ο Μαρκόπουλος αν δεν διαθέτει τους παίκτες, δεν γίνεται τίποτα και αυτό αποτελεί το μείζον ζήτημα. Ο Άρης δείχνει, επαναλαμβάνουμε, δείχνει σε καλύτερη κατάσταση οικονομικά αλλά εκεί για κάποιο απροσδιόριστο λόγο κάθε καλοκαίρι καταβάλλεται απίστευτη προσπάθεια να μην αποκτηθεί ένας καλός άσος κι ένα σοβαρό πεντάρι. Α, και δεν στεριώνει καλός προπονητής. Προσθέστε και τον πρώτο διχασμό λόγω της έλευσης του Σούμποτιτς κι έχετε το…γινάτι.

Εν κατακλείδι, επειδή όλα αυτά είναι θεωρία, μπράβο στον νικητή, κουράγιο στον ηττημένο όμως αν δεν βρουν τρόπο να ενισχυθούν οικονομικά και οι δύο θα κάθονται να τους κλαίνε οι ρέγγες του Θερμαϊκού. Δεν μιλάμε για ενισχύσεις τύπου Γιαννακόπουλου ή Αγγελόπουλου, αλλά για λελογισμένες κινήσεις οι οποίες σε συνδυασμό με την πραγματικά πολύτιμη μπασκετική γνώση, θα συγκεντρώσουν σύνολα σοβαρά τα οποία θα σταθούν στα προκριματικά της Ευρωλίγκας, στους ομίλους της ή έστω στο γιουροκάπ. Ο κόσμος είδαμε πόσο πολύ θέλει να στηρίξει αυτές τις προσπάθειες έστω κι αν συνεχίζει να ταλαιπωρείται από…παιδικές ασθένειας βλακωδών επεισοδίων. Όπως συμβαίνει σε κάθε σειρά πλέι οφ, που σέβεται τον εαυτό της, στα ΠΑΟΚ-Άρης αναδείχθηκαν παίκτες. Ο Μιχάλης Γιαννακίδης για τον ΠΑΟΚ και ο Κώστας Σλούκας για τον Άρη(διά της τεθλασμένης αφού ο νεαρός ανήκει στον Ολυμπιακό). Ο Γιαννακίδης υπήρξε άτυχος μέχρι τώρα στην επαγγελματική του καριέρα με διαδοχικούς τραυματισμούς. Ένας από τους πιο ταλαντούχους γκαρντ της γενιάς του, για πρώτη φορά πάτησε γερά και θα είναι από τους παίκτες οι οποίοι θα μας απασχολήσουν στο μέλλον.

Ο Σλούκας έδειξε τεράστια πρόοδο με τα αυξημένα λεπτά συμμετοχής και το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός το συζητάει για να τον κρατήσει αποδεικνύει την βελτίωσή του. Ο Άρης του έδωσε την ευκαιρία που δεν θα του προσέφεραν ποτέ οι ερυθρόλευκοι. Γκαρντ που μπορεί να κοιτάει στο…υψηλό επίπεδο αν δουλέψει στις αδυναμίες του παιχνιδιού του. Άτυχος ήταν ο Δημήτρης Βεργίνης καθώς έχασε μία ακόμα χρονιά λόγω τραυματισμού. Αυτά τα τρία παιδιά, με τον Νικ Καλάθη, αποτελούν το μέλλον του μπάσκετ μας στην θέση ένα και θα πρέπει όλοι να το υπολογίσουν σοβαρά όταν θα κάνουν τις επιλογές τους το καλοκαίρι.