Citius, citius και…citius
Μετά από μία ακόμα επίδειξη των δυνατοτήτων του φετινού Ολυμπιακού καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η επιτυχία για την φετινή χρονιά θα έρθει μόνο αν αντικαταστήσει από το σύνθημα των Ολυμπιακών Αγώνων, που κακώς γράφεται στα λατινικά αλλά μας πρόλαβαν, τις δύο τελευταίες λέξεις: Citius, altius, fortius. Πιο γρήγορα, πιο ψηλά, πιο δυνατά. Επειδή πιο δυνατά δεν γίνεται να παίξουν ελλείψει ψηλών, πιο ψηλά με εξαίρεση τον Παπανικολάου και τον Χάινς δεν υπάρχει περίπτωση να στενάξουν τα στεφάνια, το μεγάλο προσόν φέτος είναι η ταχύτητα.
«Μας σταματάνε μόνο με τάιμ άουτ» έλεγε πέρυσι ο Ίβκοβιτς και όντως αυτή η ταχύτητα έφερε τους ερυθρολεύκους στην κορυφή της Ευρώπης και της Ελλάδας. Ο Μπαρτζώκας, προσπάθησε να δώσει μία άλλη διάσταση προσθέτοντας το στοιχείο της επίθεσης απέναντι σε οργανωμένη άμυνα. Από την στιγμή που ο Πάουελ δεν κατάφερε να βοηθήσει, ο Έλληνας προπονητής βλέπει ότι η ομάδα του θα πρέπει να στηριχθεί αποκλειστικά στην ταχύτητά της.
Βλέποντας δε τα 39 λεπτά την τρομερά γρήγορη Κάχα να μοιάζει με τον …οδοντωτό στο Λιανοκλάδι απέναντι στην κόκκινη υπερταχεία, καταλαβαίνουμε ότι οι πρωταθλητές βρίσκονται κοντά στο ταβάνι τους. Η απουσία του Μάντζαρη, σε αυτό το σκεπτικό, δεν πληγώνει τόσο αφού σε ένα μπάσκετ πολλών οκτανίων ο Λο και ο Σλούκας είναι σαφέστατα πιο αποτελεσματικοί. Πιο χρήσιμοι αν θέλετε. Ότι δε αμυντικό κενό προκύψει, θα εμφανιστεί ο αθλητής Πέρκινς να το καλύψει.
Εδώ όμως προκύπτει και το ερώτημα: από αυτό που είδαμε την Παρασκευή, το πολύ αποτελεσματικό και θεαματικό, πόσο καλύτερος μπορεί να ειναι ο Ολυμπιακός; Δεν υπολογίζουμε το τελευταίο λεπτό και την απώλεια της διαφοράς, διότι αυτό συνέβαινε κατά κόρον πέρυσι και θα συμβαίνει διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος επίθεσης.
Πόσο έτοιμος είναι για ένα …άλλο παιχνίδι;
Το ζήτημα είναι στα πλέι οφ αν αρκεί αυτή η ταχύτητα για να υπερκεράσει δυσκολίες που θα παρουσιαστούν. Διότι πέρυσι ο Ολυμπιακός έπιασε πολύ κόσμο, σε όλες τις διοργανώσεις, σε κατάσταση…απορίας για ένα μπάσκετ που νόμιζαν ότι έχει μείνει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.
Ο Μπαρτζώκας επέλεξε να στηρίξει το αθλητικό σκέλος, την ταχύτητα με την προσθήκη του Πέρκινς περιμένοντας ότι ο Πάουελ, ασφαλής πια, θα παίξει σε υψηλότερο επίπεδο ενώ ο Σερμαντίνι θα αποδώσει στον ρολο του ψηλού για όλες τις δουλειές.
Τί θα συμβεί όμως όταν θα βρεθεί ο αντίπαλος που θα πετύχει να ελέγξει τον ρυθμό, θα πάει το παιχνίδι στην δύναμη και κοντά στο καλάθι; Ότι δηλαδή έκανε ο Παναθηναϊκός ή η Χίμκι για ένα μεγάλο διάστημα;
Ειναι σαφές πως οι πρωταθλητές βρίσκουν την φόρμα τους, τις εσωτερικές τους ισορροπίες, τις πεντάδες που δουλεύουν καλά μαζί(εξαιρετικό το κουιντέντο Λο, Σλούκας, Περπέρογλου, Χάινς, Άντιτς αν και ο τελευταίος δεν θα πρέπει να ξαναμείνει στο παρκέ σε τελευταίο λεπτό αγώνα έχοντας χάσει τον αγώνα με την Σιένα και την διαφορά με την Κάχα από δικά του λάθη) και καλπάζουν προς την δεύτερη ίσως και την πρώτη θέση του ομίλου τους. Σε αυτή την διαδρομή των έξι τελευταίων αγώνων οφείλουν να ετοιμάζονται άπαντες για να αντιμετωπίσουν πολύ πιο δύσκολες και στοχευμένες καταστάσεις στον δρόμο για το Λονδίνο. Αν βεβαίως καταφέρουν να παίζουν σε αυτό τον τρομερό ρυθμό 40 λεπτά, τότε δεν θα χρειαστούν άλλα τρυκ.
Ζουζούνια… no more
Οι καρέκλες που ισοπέδωσε ο Σπανούλης μετά το τέλος του αγώνα ίσως να ήταν και η καλύτερη…στιγμή του στον αγώνα. Ο ηγέτης στέλνει το μήνυμα ότι νοοτροπία «τα ζουζούνια»,έστω και για ένα λεπτό, δεν γίνεται αποδεκτή στην συγκεκριμένη ομάδα διότι πολύ απλά αποτελεί καταστροφή καθώς δεν υπάρχει η πληθώρα μεγάλων παικτών που θα μαζέψει ανά πάσα στιγμή την κατάσταση. Ο Ολυμπιακός ζει και πεθαίνει 40 λεπτά με το πάθος του, την ομαδικότητά του και την συγκέντρωσή του.
