Δεν ενθουσίασαν οι “αιώνιοι”
Δεν είναι λίγο νωρίς για ενθουσιασμούς; Γιατί να κρεμάσετε από τώρα μία πέτρα στο λαιμό όταν υπάρχει ολόκληρη η χρονιά για …μακροβούτια; Μένουν 20 ημέρες από την επίσημη πρεμιέρα των δύο ακριβότερων ομάδων στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ και δόθηκαν τα πρώτα δείγματα.
Ένα ριμπάουντ βρε παιδιά
Καταρχάς ο Ομπράντοβιτς έχει επιλέξει φιλικά πολύ υψηλού επιπέδου διότι οι πράσινοι είναι μία από τις λίγες, ίσως η μοναδική ομάδα στην Ευρώπη, που δεν αλλάζει ριζικά. Μόνο προσθέτει. Ακόμα και η ΤΣΣΚΑ μοιάζει να φρεσκάρει καταστάσεις, την ίδια ώρα που ο Παναθηναϊκός περιμένει μόνο την προσθήκη του Πέκοβιτς. Ομάδα έτοιμη, τρομερά δουλεμένη στις αρχές του προπονητή της, με ακόμα περισσότερα όπλα για περιφερειακό παιχνίδι. Επιτυχημένη συνταγή σίγουρα αλλά με κάποιες σημαντικές παραφωνίες όπως τις είδαμε πέρυσι στην Ευρωλίγκα.
Η ρακέτα των πρωταθλητών βρέθηκε σε κατάσταση πολιορκίας με αποκορύφωμα το αλά Ολάζουον παιχνίδι του Ράτκο Βάρντα της Ζαλγκίρις (όσοι τον θυμόμαστε πέρασε από τον Απόλλωνα Πατρών). Σε δύο αγώνες οι αντίπαλοι είδαν την μαύρη τρύπα και όρμηξαν. Γι αυτό το λόγο όμως αποκτήθηκε ο Πέκοβιτς για να γεμίσει με το τεράστιο κορμί του την ρακέτα και να μην υποχρεώνονται παίκτες όπως ο Τσαρτσαρής ή ο Φώτσης να παίζουν ξύλο με τα θηρία. Φτάνει; Είναι έτοιμος; Μην ξεχνάμε όμως ότι η λογική του προπονητικού τιμ δεν ρίχνει ευθύνες στους ψηλούς μόνο επειδή η Ζαλγκίρις ή η Μακάμπι πήραν όλα τα ριμπάουντ σκοράροντας μέσα από τη ρακέτα. Οι περίφημες περιστροφές θέλουν πολύ δουλειά για παίκτες όπως ο Νίκολας ή αργότερα ο Πέκοβιτς. Εκεί θα εντοπιστεί η προσπάθεια όπως και σε πιο πολύ παιχνίδι με τον Μαυροβούνιο σέντερ πράγμα που αναζητούν από την εποχή του Ζέλικο Ρέμπρατσα.
Στα θετικά είναι η βελτίωση του Στράτου Περπέρογλου κυρίως στην αυτοπεποίθησή του. Ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη εκτιμούν την δουλειά του και θα του δώσουν κανονικό χρόνο συμμετοχής. Νεαρός και ταλαντούχος …τέλος στα 24 του. Καιρός να παίξει.
Επίσης φάνηκε να βρίσκεται ισορροπία στην παρουσία των τριών πλέι μέικερ. Ο Ζοτς δείχνει πολύ πιο σίγουρος για το πώς θα μοιράσει την τράπουλα ανάμεσα στους τρεις μεγάλους γκαρντ πράγμα το οποίο θα φανεί καλύτερα με την παρουσία του Πέκοβιτς διότι μόνο τότε η μπάλα θα φτάνει στο καλάθι.
Μακρινό σουτ; Νot this year
Ο Ολυμπιακός και φέτος ξεκινάει από το μηδέν. Ζητάει χρόνο αλλά πιστώσεις δεν γίνονται όταν υπάρχει τέτοια επένδυση. Σε έναν τέλειο κόσμο, οι ερυθρόλευκοι θα είχαν όλη την άνεση να περιμένουν μέχρι τον Δεκέμβριο για να παίξουν καλό μπάσκετ. Δεν είναι τέλειος ο κόσμος μας όμως. Το τουρνουά της Ρόδου αποτέλεσε σωστή επιλογή γιατί όταν κτίζεις ξεκινάς από τις βάσεις και το πρώτο που θέλει ο Γιαννάκης είναι να γνωριστούν μεταξύ τους. Να καταλάβουν την νέα φιλοσοφία στην οποία περιλαμβάνεται και η περίφημη τριγωνική επίθεση. Ένα, ας το πούμε απλοϊκά, σύστημα το οποίο έγινε διάσημο από τους Μπουλς και τους Λέικερς με τον Τεξ Ουίντερς, βοηθό του Τζάκσον, να το διδάσκει στην εντέλεια. Στον…Τζόρνταν, τον Πίπεν, τον Κόμπε, τον Σακίλ. Η μεγαλύτερη αδυναμία αυτής της επίθεσης είναι ο χρόνος εκμάθησης καθώς χρειάζονται πολλές ώρες προπόνησης. Βάλτε και το γεγονός ότι ουσιαστικά τέλεια την έπαιξαν ορισμένοι από τους καλύτερους της ιστορίας κι έχετε το δύσκολο του έργου.
Οι ερυθρόλευκοι όμως αγωνίστηκαν χωρίς τον μεγάλο της πλέι μέικερ, τον Θοδωρή Παπαλουκά, τον αναπληρωματικό του Μίλος Τεόντοσιτς αλλά και τον έμπειρο Γιόταμ Χαλπερίν. Πρακτικά αν το δείτε, κανείς δεν έχει δει τον πραγματικό Ολυμπιακό αφού όλη η ομάδα θα βρεθεί μαζί τις επόμενες ημέρες. Πραγματική κριτική για ένα τόσο καινούργιο σύνολο θα γίνει μετά από έναν μήνα όσο σκληροί και αν θέλουμε να είμαστε άμεσα. Πάντως ακόμα και με τις προσθήκες, εμφανίζεται πρόβλημα στο σουτ από την περιφέρεια. Στο σταθερό σουτ από τα 6,25 και αυτό δεν αλλάζει με την παρουσία των απόντων.
Στα θετικά, οι ψηλοί. Ο Βούισιτς παραμένει ο καλύτερος ψηλός πασέρ της Ευρώπης, ο Μπουρούσης θα παίζει πάντα στο κόκκινο ενώ μέχρι και ο Σχορτσιανίτης εμφανίζεται έτοιμος για να βοηθήσει πραγματικά και όχι επικοινωνιακά.
Για τον Τσίλντρες; Αυτός και θα έχει και πρέπει να έχει όλη την υπομονή του κόσμου όπως συνέβη με όσους μεγάλους παίκτες έκαναν το άλμα από το ΝΒΑ. Αρκεί βεβαίως ο Ολυμπιακός να αξιοποιήσει όλα του τα ταλέντα και όχι μόνο την ομαδικότητα ή την άμυνα. Όσο και αν το στυλ του είναι περίεργο όταν σουτάρει, ο Τσίλντρες είναι παίκτης που κάνει την διαφορά.
Η μεγαλύτερη αποτυχία όλων στον Πειραιά θα είναι αν δεν εξασφαλίσουν τον χρόνο που χρειάζεται για να δέσει ένα τόσο καινούργιο σύνολο.
Επειδή στην Ελλάδα είναι συγκρίσιμα τα πάντα, ο Παναθηναϊκός δικαίως είναι πιο μπροστά διότι δουλεύει χρόνια με σταθερό προπονητή, κορμό παικτών και μεγάλες δαπάνες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Ολυμπιακός δεν έχει δικαίωμα στην κορυφή. Φρόντισε να επενδύσει την τελευταία διετία για να το αποκτήσει. Και κάτι ακόμα για να συνδεθεί με τον τίτλο: Οι αιώνιοι θα κριθούν αναλογικά με τα τεράστια ποσά που δαπάνησαν γι αυτό και δεν χωρούν …φιλικά κτυπήματα στην πλάτη.
