Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε πρωταθλητές

Το να καθίσεις και να αναλύσεις τον αγώνα -το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι δηλαδή- της Ελλάδας με την Τουρκία είναι το ίδιο δύσκολο με το να καθίσεις και να αναλύσεις το χαμόγελο της Μόνα Λίζα.

Η συντριβή της Εθνικής άφησε πολλά πίσω της και το κυριότερο άφησε μια πίκρα που μας γύρισε πολλά χρόνια πίσω. Τότε που η Εθνική ομάδα ήταν ανυπόληπτη, μάζευε με το ζόρι 5.000 στο γήπεδο και έτρωγε τη μία “σφαλιάρα” μετά την άλλη.

Το άσχημο μετά το βαρύ 1-4 είναι ο τρόπος που αντιμετώπισε ο κόσμος την εμφάνιση των διεθνών. Οι αποδοκιμασίες, το επεισόδιο με τον Γιούρκα Σεϊταρίδη και η αυστηρή -έως άδικη- κριτική είναι μερικά από τα πράγματα που θα μείνουν στη μνήμη μας και θα αποτελούν βασικό θέμα συζήτησης… μέχρι να αρχίσει ξανά το πρωτάθλημα της Superleague.

Εκτός όμως από την αντίδραση των Ελλήνων, υπάρχει και κάτι άλλο που αξίζει ιδιαίτερης προσοχής. Από το 2004 και μετά έχει αλλάξει κάτι που ίσως δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη. Η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης και η στάση του ποδοσφαιρικού κόσμου απέναντί της έχει διαφοροποιηθεί. Στο παρελθόν, μια βαριά ήττα ίσως περνούσε με… ψιλά γράμματα. Τώρα, όμως, αποτελεί σημαντική είδηση.

Αυτό σημαίνει ότι οι παίκτες και ο Οτο Ρεχάγκελ πρέπει να γνωρίζουν ότι θα γίνονται αποδέκτες σχολίων, που ίσως και να μην τους είναι αρεστά. Η Ελλαδίτσα, έχει γίνει πρωταθλήτρια Ευρώπης και το φορτίο είναι βαρύ. Ο “χ” Αγγλος ποδοσφαιρόφιλος ίσως τα προηγούμενα χρόνια να μην έδινε βάση στα αποτελέσματα της Εθνικής μας. Ισως να μην ήξερε κατά πού πέφτει η Ελλάδα. Τώρα, όμως, διαβάζει, ενημερώνεται, ενδιαφέρεται και σίγουρα παραξενεύεται όταν μαθαίνειότι οι πρωταθλητές Ευρώπης έχασαν με 4-1 από την Τουρκία ή ότι έχασαν σε φιλικό από τη Ν.Κορέα.

Τα δημοσιογραφικά βλέμματα εκτός Ελλάδας που πέφτουν πάνω στο συγκρότημα του Οτο Ρεχάγκελ είνα σαφώς περισσότερα -και ίσως απαιτητικά- και γι’αυτό οφείλεται η επιτυχία στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Παραλείψαμε, πάνω στους πανηγυρισμούς, να δούμε και τα αρνητικά σημεία της κατάκτησης του Euro. Καλές οι χαρές, οι αγκαλιές και οι θριαμβολογίες, αλλά δυστυχώς μείναμε εκεί. Στάσιμοι.

Οσο κι αν ακόμα ακούγεται περίεργο, τρία χρόνια μετά, είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης. Αρα ο κόσμος ασχολείται μαζί μας. Γνωρίζει πως παίζουμε, με ποιους παίζουμε, ποιοι παίζουν, πως αντιδρά ο κόσμος τι γράφουν τα ΜΜΕ.

Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμη ότι έχει αλλάξει η ποδοσφαιρική διάστασή μας προς τον έξω κόσμο. Τρία χρόνια μετά και ουδείς -από τον Γκαγκάτση μέχρι τους παίκτες- διαχειρίστηκε την επιτυχία του Euro πόσω μάλλον την εικόνα μας στο εξωτερικό.

Για τα επεισόδια δεν χρειάζεται να πούμε κάτι παραπάνω από αυτά που λέμε μετά από κάθε αγώνα της Superleague. Επαναλαμβανόμαστε αδίκως και ουδείς μας ακούει. H UEFA δεν είναι πειθαρχική επιτροπή της Superleague. Αν θέλει μπορεί να μας τσακίσει. Και να το κάνει, όμως, ποιανού το αυτί θα ιδρώσει;