Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα

Από το πρώτο δεκάλεπτο γινόταν αντιληπτό ότι η Ρούμπιν δεν είναι η ομάδα που θα απειλήσει τον Ολυμπιακό. Δεν το έκανε με τον ΠΑΟΚ, δεν θα μπορούσε να το κάνει και με τους ερυθρόλευκους πόσο μάλλον τώρα που είχε δίμηνη αποχή από τη δράση, αλλά και πάνω που η ομάδα του Βαλβέρδε έχει αρχίσει να φορμάρεται.

Ο Ολυμπιακός δεν έκανε καμία υπέρβαση και κανένα ηρωισμό στην παγωμένη Μόσχα. Αφού πρώτα ξεπέρασε το πολικό ψύχος, έβγαλε στο γήπεδο την ποιότητά του και με ενδεκάδα και εμφάνιση άλα Champions League πήρε μία νίκη που μπορεί να κριθεί ως απολύτως φυσιολογική.

Το γκολ του Φουστέρ και η απόκρουση του ήρωα Κάρολ είναι δύο στιγμές που θα μνημονεύονται τα επόμενα χρόνια. Μέχρις εκεί. Αυτή καθ’ αυτή η νίκη, όμως, δεν πρέπει να συνοδευτεί από παχυλούς τίτλους και βροντοφωνές. Εκτός αν αυτός ο Ολυμπιακός θεωρεί ότι το ταβάνι του είναι το διπλό στη Μόσχα. Τότε, ναι, ας αντιμετωπιστεί έτσι κι ας μείνει μόνο ο στόχος του πρωταθλήματος.

Πέραν, όμως, της νίκης και της πρόκρισης, η οποία θα σφραγιστεί στη… ζεστή Ελλάδα, ο Ολυμπιακός είχε και άλλα κέρδη. Έδειξε ότι έχει βάθος στον πάγκο με παίκτες που μπορούν να παίξουν και να κουβαλήσουν το βάρος των ευθυνών και όχι απλά να συμπληρώνουν τη 18άδα.

Ο Παπάζογλου βρέθηκε από το πουθενά στην ενδεκάδα δίπλα στον Μαρκάνο με αποτέλεσμα να δούμε ένα ανέλπιστο και ασυνήθιστο αμυντικό δίδυμο, το οποίο προήλθε από τις ανάγκες που έβγαλε το ματς. Τα πήγαν μια χαρά. Ο Κάρολ αποκτήθηκε για να κάνει αυτά που έκανε στην πολυετή καριέρα του και φυσικά στον ΟΦΗ. Το έκανε. Ο Μακούν ήρθε για να δώσει λύσεις και βοήθειες στη μεσαία γραμμή. Το ίδιο και ο Ορμπάιθ. Η καλή δουλειά τους φάνηκε από το γεγονός πως ουδείς θυμάται ότι στη Μόσχα δεν έπαιξε ο Ιμπαγάσα.

Δεν ξέρουμε αν ο Ολυμπιακός θα φτάσει ψηλά και πόσο ψηλά στη διοργάνωση. Ξέρουμε, όμως, πως έχει τις δυνατότητες, τον προπονητή και τον ανοιχτό δρόμο… να τρέξει.