Δεν βλέπεται η ΑΕΚ…

Οι πραγματικοί ήρωες στην ΑΕΚ είναι οι φίλαθλοι της. Όσοι ακόμα το αντέχουν να μπουν στη διαδικασία του μαρτυρίου της παρακολούθησης ποδοσφαιρικού αγώνα ομάδας που αν της βγάλεις τη φανέλα, εύκολα θα έπαιζε για την παραμονή της. Αυτό το πράγμα δεν βλέπεται, δεν αντέχεται, δεν περιγράφεται. Και το μόνο που παρακαλάς είναι να λήξει μια ώρα αρχύτερα η σεζόν για να τελειώσει μαζί και το μαρτύριο. Αλλά και για την προσδοκία της επόμενης και (λογικά) καλύτερης μέρας.

Είναι μια χρονιά που κυλάει σαδιστικά για τον οπαδό της ΑΕΚ. Ο οποίος πέρσι το καλοκαίρι παραμυθιάστηκε από τα υπερφίαλα σχέδια του πρώην προέδρου όταν αποφασίστηκε η (εκτός κάθε λογικής) παραμονή του Χιμένεθ. Και επιπλέον με τη συνδρομή μέσων ενημέρωσης, καλλιεργήθηκε ένα κλίμα άκρατης αισιοδοξίας όταν Αδαμίδης και Κασνακίδης λάνσαραν το στημένο στο πόδι και πέρα για πέρα ουτοπικό σχέδιο των supporters. Η ομάδα ήταν δομημένη λάθος από το καλοκαίρι, με ανύπαρκτο σκάουτινγκ, κακές επιλογές και έναν προπονητή ο οποίος εγκαίρως (Οκτώβριος) είδε που θα οδηγούνταν η κατάσταση και προκειμένου να μην εξευτελιστεί (στην πορεία και μπροστά σ’ αυτό που θα ερχόταν) χάρισε ο,τι χάρισε από το παχυλό συμβόλαιό του και επέστρεψε στην Ισπανία.

Έχουμε ξαναδεί κακές χρονιές της ΑΕΚ. Και το 1995, μια χρονιά μετά την τελευταία κατάκτηση πρωταθλήματος τερμάτισε πέμπτη – 21 βαθμούς πίσω από τον Παναθηναϊκό. Έχει όμως καμιά σχέση εκείνη η πέμπτη θέση (χρονιάς Τσάμπιονς Λιγκ) με την φετινή; Η νύχτα με την ημέρα. Τότε και στις ήττες η ΑΕΚ έκανε οπαδούς. Σήμερα και σε (μερικές) νίκες σε απωθεί.

Είναι μια ΑΕΚ που όσο πιο γρήγορα διαλυθεί, τόσο το καλύτερο για ο,τι γεννηθεί μέσα από τις στάχτες. Από το ρόστε φυσικά και θα μείνουν αρκετοί. Κι έτσι πρέπει. Όλοι οι πιτσιρικάδες. Και θα ήταν πολύ καλό νέο η παραμονή του Βάργκας (δεν θα κρίνουμε τώρα τον Κολομβιανό από την χτεσινή τραγική του εμφάνιση). Σίγουρα του Μανωλά. Και κατόπιν όλων όσων θα μπορούν να ενταχθούν σε μια κανονική ομάδα της ΑΕΚ. Ο κύκλος των μεγάλων ηλικιακά θα κλείσει λογικά τούτο το καλοκαίρι. Του Λυμπερόπουλου, του Δέλλα, του Καφέ, του Γεωργέα. Και κάποιος εξ αυτών να παραμείνει, αντικειμενικά και πρακτικά δεν θα είναι σε θέση να επωμιστεί πρωταγωνιστικό ρόλο.

Και στα Γιάννινα, πέρα από τα τραγικά ατομικά λάθη στην άμυνα και στις φάσεις που “έφαγε” τα γκολ η ΑΕΚ, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά αυτό που σημείωνα από το καλοκαίρι. Ότι τούτη η ΑΕΚ είναι ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων επιθετικά. Όχι μόνο επειδή δεν αναπληρώθηκε ποτέ το κενό του Σκόκο, αλλά πρωτίστως επειδή δεν αποκτήθηκε κανονικό σέντερ φορ. Με όλο το συμπάθιο και χωρίς να θέλω να τον μειώσω ως προσωπικότητα, το αγωνιστικό επίπεδο του Σιαλμά δεν είναι για ομάδα που θέλει να βρίσκεται στην 5άδα του πρωταθλήματος. Ο Μπέλεκ αν δεν ήταν δανεικός με την κατάλληλη δουλειά και υπό προϋποθέσεις θα μπορούσε να εξελιχθεί. Ποτέ δεν κατάλαβα την εμμονή του κόουτς σ’ έναν παίκτη που ούτε τη διαφορά κάνει, ούτε σε μαγεύει με την απόδοσή του, ούτε βελτιώνεται και το κυριότερο; Δεν μπορείς πάνω του να χτίσεις. Δεν ξέρω πόσο αδούλευτος και ανώριμος είναι ο Τσίτας για παράδειγμα, αλλά διάολε δεν είναι και κανένα αμούστακο παιδί των 17 ετών. Τα 21 θα κλείσει σε τρεις μήνες.

Απ’ αυτή την ΑΕΚ, λοιπόν, θα έχουμε να θυμόμαστε φέτος ότι έσωσε την ύστατη στιγμή την ευρωπαϊκή παρτίδα (τρόπος του λέγειν … έσωσε) στο Γκρατς και απέφυγε το εξευτελιστικό “έξι στα έξι”. Το πάθος των παικτών απέναντι στον Ολυμπιακό στην πρεμιέρα του Κωστένογλου. Εκείνο το σερί των πέντε νικών απέναντι σε δευτεροκλασάτες ομάδες που είχαν ως αποτέλεσμα να ονειρεύεται ακόμα και κατάκτηση πρωταθλήματος ο τότε πρόεδρος (οι άλλοι είχαν τρία ματς λιγότερα και ο Σταύρος μας έλεγε ότι η ΑΕΚ είναι πρώτη). Κάποιες νίκες ρουτίνες στην επαρχία. Και τη νίκη επί του Παναθηναϊκού. Πέραν τούτων ουδέν! Πολύ φτωχός απολογισμός. Σχεδόν ανύπαρκτος. Σε συνδυασμό και με την αποκαρδιωτική εικόνα μιας ομάδας, την οποία δούλεψε, έστησε και λάνσαρε στο πρωτάθλημα ο Χιμένεθ. Και ο Κωστένογλου δεν βελτίωσε σχεδόν καθόλου διότι εκτός των άλλων μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν στο ποδόσφαιρο και το μαύρο δεν γίνεται άσπρο, όση καλή θέληση και να δείξεις.

Μένουν οχτώ ματς μαζί με τα πλέι-οφ για να λήξει τούτο το μαρτύριο. Ακόμα και αυτή η ΑΕΚ, περισσότερο με το βάρος της φανέλας, έχει τη δυνατότητα να πρωτεύσει στα πλέι-οφ. Σε κρίσιμες στιγμές το πάθος και η ψυχή ποτέ δεν έλειψαν από τους παίκτες. Το ταλέντο και η κλάση λείπουν. Οι επιλογές επιπέδου ΑΕΚ. Στο ερώτημα, τι να τα κάνει η ΑΕΚ τα πλέι-οφ κατά το “τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι” η απάντηση είναι προφανής. Για το πρεστίζ, για την αξιοπρέπεια και την ιστορία της. Από σεβασμό προς τους φιλάθλους. Όσο για το καθαρά πρακτικό και αγωνιστικό κομμάτι, η πρωτιά στα πλέι-οφ στέλνει την ΑΕΚ στον δεύτερο προκριματικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν εκεί καταφέρει να ξεπεράσει το εμπόδιο ομάδας που άλλες χρονιές θα ήταν του χεριού της, τότε θα πάει ως κανονικός Δαβίδ να παίξει απέναντι σε Γολιάθ την πρόκριση σε όμιλο του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι ελπίδες απειροελάχιστες αλλά η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.

ΥΓ: Για να φτάσει βεβαίως η ΑΕΚ στο σημείο να παίξει σε ευρωπαϊκούς καλοκαιρινούς προκριματικούς θα πρέπει προηγουμένως να καλύψει (μέχρι τις 30 Ιουνίου) εκκρεμότητες 4-5 εκατομμυρίων ευρώ. Και κατόπιν να έχει (αξιοσέβαστο) μπάτζετ για την επόμενη σεζόν. Αν τα βρει (και μακάρι να τα βρει) ο κ. Νικολαΐδης, τότε καλώς να ορίσει. Και να “σώσει” για δεύτερη φορά την ΑΕΚ…