Δεν “ξεπούλησε” στόχο
Ο Στέλιος Γρηγοριάδης θεωρεί κέρδος για τον ΠΑΟΚ το 1-1 στη Φλωρεντία και επισημαίνει τον λόγο για τον οποίο η ομάδα πρέπει να δεχτεί συγχαρητήρια, παρά την κακή εμφάνισή της στο πρώτο ημίχρονο.
Μια χαρά τα πήγε ο ΠΑΟΚ στη Φλωρεντία, αν μιλάμε για το αποτέλεσμα. Μετά από ένα κακό πρώτο ημίχρονο, τα έδωσε όλα για τους βαθμούς ή τον βαθμό και δεν “φρέναρε” καθόλου ενόψει του αγώνα με τον Παναθηναϊκό την Κυριακή. Έδειξε ότι θέλει να προχωρήσει στο Γιουρόπα Λιγκ και από τη στιγμή που πέρασε χωρίς οδυνηρές συνέπειες την “καταιγίδα” των πρώτων 45 λεπτών, προσπάθησε στο δεύτερο μισό του αγώνα με όλες τις δυνάμεις του. Το ωραίο είναι ότι παίκτες και Αναστασιάδης έφυγαν από το “Αρτέμιο Φράνκι” στενοχωρημένοι γιατί δεν πήραν τη νίκη. Με βάση τη συνολική εικόνα του αγώνα, ωστόσο, θα έπρεπε να είναι ενθουσιασμένοι με την ισοπαλία.
Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι ο ΠΑΟΚ δεν “ξεπούλησε” έναν στόχο, ή, έστω δεν άφησε τη μοίρα του στους υπόλοιπους δύο αγώνες. Αυτό ήθελα να δω, αυτό είδα και είμαι ικανοποιημένος.
Βέβαια είδα – και ποιος δεν είδε – ότι στο πρώτο ημίχρονο είχε “άγιο”. Χάρη στην εύνοια της τύχης, την αστοχία των επιθετικών της Φιορεντίνα και των σωτήριων επεμβάσεων του Γλύκου δεν δέχτηκε γκολ και σαφώς προβλημάτισε με την εμφάνισή του. Ήταν η πρώτη φορά φέτος που η ομάδα δέχτηκε τόσο έντονη πίεση και επέτρεψε στον αντίπαλο να κάνει τόσες πολλές επιθέσεις και να χάσει αρκετές κλασικές ευκαιρίες. Οι παίκτες του ΠΑΟΚ έχαναν εύκολα την μπάλα, δεν μπορούσαν να αναπτυχθούν, αλλά ήταν και ευάλωτοι αμυντικά, καθώς οι αντίπαλοί τους έφταναν εύκολα σε θέση βολής “χτυπώντας” κυρίως από τον άξονα. Ήταν προφανές ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένας τρόπος για να καλυφθεί η απουσία του Κάτσε, που, υπ’ αυτές τις συνθήκες, γινόταν αισθητή.
Όντως, ο Αγγελος Αναστασιάδης προσπάθησε να θωρακίσει τον αμυντικό μηχανισμό της ομάδας, περνώντας στο παιχνίδι τον Μαντούρο, αντί του Περέιρα, ο οποίος υστερούσε στα μαρκαρίσματα, αλλά και, σύμφωνα με τη μορφή που είχε πάρει η αναμέτρηση, έδειχνε να είναι περιττός. Η κατάσταση άλλαξε προς το καλύτερο και, μάλιστα, ο ΠΑΟΚ θα μπορούσε να προηγηθεί εάν, πολύ απλά, “μετρούσε” το γκολ του Αθανασιάδη, ο οποίος βρισκόταν στην ίδια ευθεία με δύο αμυντικούς της Φιορεντίνα, όταν έγινε η πάσα προς το μέρος του. Η σημαία σηκώθηκε όμως και ήταν μια 100% λανθασμένη υπόδειξη. Η αλήθεια είναι ότι, γενικά, η διαιτησία του Βέλγου έγειρε την πλάστιγγα προς το πλευρό της Φιορεντίνα, υπέρ της οποίας δόθηκαν σχεδόν όλες οι αμφισβητήσιμες φάσεις, εκτός από τη φάση που όντως ο Κατσικάς τράβηξε από τη φανέλα τον Γκόμεζ και θα μπορούσε να σφυρίξει πέναλτι.
Το φινάλε ήταν, στην κυριολεξία, γκραν γκινιόλ. Στην τρίτη καλή επιθετική ενέργειά του στο παιχνίδι ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε με την αριστουργηματική προσπάθεια του Γκολάσα, την ωραία ασίστ του Αθανασιάδη και το πλάσε του Μάρτενς. Λογικό ήταν να πιστέψουν όλοι ότι θα συμβεί το θαύμα. Ο Πασκουάλε, όμως, είχε άλλη γνώμη. “Ζωγράφισε” με την εκτέλεση φάουλ, ισοφάρισε και άφησε τους παίκτες του ΠΑΟΚ με την πίκρα της απώλειας δύο βαθμών. Ο Σπυρόπουλος έκανε τη σαχλαμάρα και παραχωρήθηκε το φάουλ, το τείχος “τρύπησε”, ο Γλύκος είχε πάρει λανθασμένη θέση, η μπάλα πήγε εκεί που δεν πιάνεται και έτσι το 1-1 ήρθε αναπόφευκτα.
Η αλήθεια είναι ότι ο βαθμός της ισοπαλίας είναι κέρδος. Ενα κέρδος που μπορεί να αποδειχθεί χρυσοφόρο, καθώς πλέον ο ΠΑΟΚ ελέγχει ο ίδιος την τύχη του. Εάν νικήσει την Ντινάμο στο Μινσκ και την Γκινγκάμπ στην Τούμπα, περνά σίγουρα στους 32 του Γιουρόπα Λιγκ, χωρίς να τον ενδιαφέρουν τα αποτελέσματα των άλλων αγώνων.
