Δοκιμάστηκαν τα όρια και κόστισαν βαθμούς
Ο Παναθηναϊκός είχε την πολυτέλεια μιας ισοπαλίας -υπό την προϋπόθεση βέβαια δύο νικών- στα τρία συνεχόμενα (δύο εντός και ένα στην κοινή έδρα) ντέρμπι.
Στο πρώτο χρονικά παιχνίδι και το πλέον ακατάλληλο, κατάφερε όχι μόνο να μην αναδειχθεί τουλάχιστον ισόπαλος, αλλά να ηττηθεί κιόλας από τον ΠΑΟΚ που είχε μοναδικό όπλο την απουσία οποιουδήποτε άγχους ή βάρους.
Οι ομοιότητες των δύο ομάδων…
Αυτή είναι μια πολύ απλή διαπίστωση. Είναι όμως υπεραπλουστευμένη. Για τον πολύ απλό λόγο, ότι αυτός ο Παναθηναϊκός, χωρίς τον Λέτο, χωρίς τον Μπουμσόνγκ, χωρίς τον Νίνη, χωρίς τον Σιμάο, με παρατεταμένα ντεφορμέ τον Ζέκα, εκτός κλίματος και επηρεασμένο από την απουσία του τον Κουίνσι, συμπαθάτε με, αλλά δεν απέχει δα και έτη φωτός από τον ΠΑΟΚ που φιλοξένησε.
Αφήστε που ούτε Σαλπιγγίδη, ούτε Πάμπλο Γκαρσία (για χθες θα έλεγα και Τσιρίλο…) διαθέτει. Άρα λοιπόν, ελλείψει και οποιουδήποτε άγχους, μάλλον σε πλεονεκτική θέση παρατάχθηκαν οι Θεσσαλονικείς στο χορτάρι του ΟΑΚΑ.
Κάποιοι θα πουν τώρα, ότι “στην πρώτη ευκαιρία απαξιώνουμε το υλικό του Παναθηναϊκού, αυτό που έφερε την ομάδα μέχρι δω, πολεμώντας με Θεούς και δαίμονες”.
Η απροσδόκητη γκέλα
Είναι βέβαια οι ίδιοι που έπεσαν από τα σύννεφα χθες για την “απροσδόκητη γκέλα”. Και αντί να αναρωτηθούν πώς και γιατί βρέθηκαν εκεί πάνω (στα σύννεφα ντε), θα αναζητήσουν εύκολα θύματα για να δικαιολογήσουν, πρώτα απ’ όλα στον ίδιο τους τον εαυτό, την προηγούμενη υπεραισιοδοξία τους.
Ο υπογράφων δεν σταμάτησε όλο αυτόν τον καιρό να μιλάει για διαρκή υπέρβαση που κάποτε θα δοκιμάσει και τα όριά της.
Τα… όρια κόστισαν δύο φορές
Και τα όρια αυτά δοκιμάζονται καθ’ όλη τη διάρκεια των παρατεταμένων απουσιών παικτών που ήταν κλειδιά στην ενδεκάδα του Τριφυλλιού. Όταν αυτά τα όρια ξεπεράστηκαν, κόστισε κιόλας δύο φορές: στη Λιβαδειά και χθες. Και δεν είναι τόσο ποιοτικό το πρόβλημα, όσο ποσοτικό, γι αυτό και εστιάζω στις απουσίες, που ως έναν βαθμό είναι υπερβολικές, με δεδομένο ότι ο Παναθηναϊκός, πλην του Γενάρη που είχε και τα εμβόλιμα παιχνίδια με τους δύο νεοφώτιστους, παίζει ένα παιχνίδι την εβδομάδα.
Πίστευα και εξακολουθώ να πιστεύω, ότι εδώ που έφτασαν τα πράγματα, όλα εξαρτώνται από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Δεν παραγνωρίζω ότι υπήρξαν στιγμές που υπερέβαλαν εαυτούς και ξεπέρασαν τις προσδοκίες (τουλάχιστον αυτές που υπήρχαν μετά τους ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς του καλοκαιριού), παράλληλα όμως δεν κατανοώ πώς κάποιος που έφτασε μέχρι εδώ, μπορεί να αφήσει τον εαυτό του να καταρρεύσει, μπορεί να ανεχθεί να πεταχθεί έτσι απλά όλη αυτή η προσπάθειά του στα σκουπίδια.
Ο Ολυμπιακός έχει την πολυτέλεια της ισοπαλίας
Αυτή την ώρα που γράφονται και διαβάζονται αυτές οι γραμμές, ο Ολυμπιακός έχει θεωρητικά την πολυτέλεια της ισοπαλίας στο ντέρμπι, ωστόσο ο Παναθηναϊκός έχει κάτι να κερδίσει. Ή μάλλον πιο σωστά θα το κερδίσει, εφ’ όσον νικήσει τον Ολυμπιακό. Και αυτό το πλεονέκτημα είναι να ξανακάνει δική του την πολυτέλεια μιας ακόμη ισοπαλίας, ακόμη κι αν ο Ολυμπιακός νικήσει όλα του τα παιχνίδια μέχρι το τέλος.
Βέβαια μια ομάδα που θα κλωτσήσει ξανά το πρώτο της ημίχρονο, σε παιχνίδι που έχει ως μονόδρομο τη νίκη, θα έχει σημαντικό πρόβλημα που θα διογκώνεται όσο στερεύει η άμμος στην κλεψύδρα της αναμέτρησης και πιθανότατα θα έχει δυσάρεστες εκπλήξεις όταν υποχρεωθεί να ρισκάρει.
Ξέχνα την ομάδα, άσε τον κόσμο, οι ποδοσφαιριστές χρωστούν πάνω απ’ όλα στη δική τους ποδοσφαιρική καταγραφή και διαδρομή με τη φανέλα που έχει το Τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς, ένα παιχνίδι που θα μπουν από το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή για να επιβάλλουν τα “θέλω” τους.
Ο Κομάντο Βοσκάκης και οι… φιλικοί Σάλπι-Χαλκιάς
Ένα παιχνίδι, στο οποίο ο αντίπαλος, ακόμη κι αν πρόκειται για τον “αιώνιο”, θα αντιληφθεί πολύ σύντομα ότι δεν μπορεί να είναι αυτή η μέρα του. Θέλοντας και μη θα κρατήσει τον δεύτερο ρόλο και θα περιοριστεί σ’ αυτόν. Εν τέλει, τότε θα έχει και μεγαλύτερη αξία η κούπα στην οποία ελάχιστοι πίστεψαν, γιατί πολύ απλά δεν διανοούνταν ότι κάποιοι “ελάχιστοι” θα την έκαναν δική τους…
Υ.Γ.1: “Κομάντο” ο Βοσκάκης; Λυπάμαι, μα δεν συμφωνώ φίλοι στην ΠΑΕ Παναθηναϊκός, αλλά και όσοι συμμερίζεστε την παραπάνω θέση.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, πρόκειται για κλασσική περίπτωση ατάλαντου επαγγελματία, που ψάχνει από κάπου να πιαστεί, να επιβιώσει. Εκλιπαρεί την εύνοια του ισχυρού και την επιζητεί με την ίδια απόγνωση που ο ναυαγός κοιτάζει προς τον ουρανό και περιμένει να… βρέξει σωσίβιο καταμεσής του ωκεανού.
Με προβλημάτισε το πέναλτι που έδωσε στις καθυστερήσεις. Δεν είμαι όμως σίγουρος ότι ήταν ένα σφύριγμα “έτσι για να σε εκθέσω κιόλας” ή απλώς το απαύγασμα μιας συνολικά καταγέλαστης παρουσίας;
Πιστεύω ότι ακόμη κι αν διαπιστωθεί μακροπρόθεσμα, ότι επιβραβεύτηκε κιόλας, δεν θα είναι απόδειξη πρόστυχης συνδιαλλαγής, αλλά αποδεικτικό της αφέλειας όσων το σκεφτούν και μικρόνοα το επιχειρήσουν.
Αν θα πρέπει να αναζητήσεις από κάποιον ευθύνες, δεν έχεις παρά να απευθυνθείς σε όσους τον περιέθαλψαν στοργικά και τον επέλεξαν μετά πολλής σκέψης να διαιτητεύσει το συγκεκριμένο παιχνίδι. Δεν είδες τι ωραία στα εξηγώ; Στα εξηγώ ωραία; Τόσο ωμά, τόσο απλά…
Υ.Γ.2: Πολύς λόγος για εκείνους που προέβλεπαν φιλικό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ με MVP του Παναθηναϊκού τους Χαλκιά και Σαλπιγγίδη. Κάποιοι μάλιστα τους ζητούν παραδοχή του λάθους (;) και κατάθεση συγγνώμης (!). Κλαίω από τα γέλια…
Όπως κι εκείνοι βέβαια, διότι την ίδια ώρα εισέπρατταν τα συγχαρητήρια όσων εξυπηρετούν με την υπογραφή τους και σύντομα θα επιβραβευτούν. Ή τουλάχιστον θα βραβευτούν με την ανώτατη διάκριση του “ορκισμένου μαχητή που δεν δίστασε να χάσει και την τελευταία ικμάδα της προσωπικής του αξιοπρέπειας, για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων μας”…
Μία σημείωση μόνο: όταν βρίσκεσαι σε αποστολή, οφείλεις να είσαι αδίστακτος. Αυτό είναι κανόνας απαράβατος για όποιον κι αν αποφασίσει να υποδυθεί τον συγκεκριμένο ρόλο. Είτε επιτυχημένα, είτε αποτυχημένα. Γι αυτό μην ζητάτε δηλώσεις μεταμέλειας…
