Δώστε τα κλειδιά στον Παππά
Μετά τις μάχες των "αιωνίων" στην Ευρωλίγκα την Παρασκευή, ο Νίκος Γιαννόπουλος κάνει τον απολογισμό και διαπιστώνει ότι το ελληνικό μπάσκετ οφείλει να δώσει στον Νίκο Παππά το ρόλο που του αξίζει και του πρέπει. Αυτόν του πρωταγωνιστή.
Να σας συστήσουμε ένα μεγάλο σκόρερ, τον παίκτη που μπορεί να κουβαλήσει τον Παναθηναϊκό στις πλάτες του τα επόμενα χρόνια; Νίκος Παππάς το όνομά του.
Θα πείτε, “για σιγά λίγο ρε παιδιά με δύο καλά παιχνίδια, ακόμα δεν τον είδαμε ηγέτη τον βαφτίσαμε”; Μα δεν είναι δύο τα παιχνίδια κύριοι αμφισβητίες. Οσο είναι υγιής αυτός ο χαρισματικός και σπάνιος για το ελληνικό μπάσκετ παίκτης δείχνει, είτε παίζει πολύ, είτε λίγο ότι γεννήθηκε για να σέρνει τα…καρύδια του στο παρκέ. Θα μας συγχωρήσετε λίγο το αγοραίο της έκφρασης αλλά αυτό ακριβώς χαρακτηρίζει τον εν λόγω.
Δεν μασάει, δεν πτοείται, δεν …κωλώνει. Τους αντιπάλους; Δεν τους “βλέπει” χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τους υποτιμά. Σε λένε Ρούντι Φερνάντεθ, με λένε Νίκο Παππά φίλε και θα δούμε στο τέλος του αγώνα ποιος είναι ο καλύτερος. Το είχαμε γράψε και παλιότερα, θα το γράψουμε και τώρα. Το ελληνικό μπάσκετ (γενικότερα) και ο Παναθηναϊκός (ειδικότερα) δεν έχουν κανένα δικαίωμα να αποτύχουν μ’ αυτόν τον παίκτη. Οσο πιο γρήγορα πάρει τα κλειδιά του Παναθηναϊκού (από το πανάξιο κλειδοκράτορα Δημήτρη Διαμαντίδη), τόσο το καλύτερο για όλο το οικοδόμημα του αθλήματος.
Μπορεί να φαντάζουν υπερβολικά τα όσα ισχυριζόμαστε αλλά οφείλουμε να επαναλάβουμε. Τέτοιος παίκτης με τέτοιο ρεπερτόριο κινήσεων και ποικιλία στον τρόπο που σκοράρει δεν υπάρχει άλλος (με ελληνικό διαβατήριο). Οι όποιες αδυναμίες του στην άμυνα (που πάντως δουλεύονται, ειδικά εφέτος) δεν μπορούν να αποτελούν δικαιολογία έτσι ώστε ο Παππάς να συμβιβάζεται με συμπληρωματικούς ρόλους.
Για τον Παναθηναϊκό γενικότερα δεν μπορεί να γράψει κανείς πολλά. Ηταν πράγματι απολαυστικός αλλά αν επιθυμούμε να είμαστε τίμιοι με τον εαυτό μας, θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ο αντίπαλος δεν είχε σπουδαίο κίνητρο για τη νίκη με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Το γεγονός αυτό βέβαια δεν μειώνει την επιτυχία των παικτών του Ιβάνοβιτς που έφτασαν στον θρίαμβο έχοντας τον Διαμαντίδη μόλις 15 αγωνιστικά λεπτά στο παρκέ και περιορίζοντας τα λάθη τους μόλις στα 7. Σπουδαία παράσημα και τα δύο.
Να μάθει να ζει χωρίς τον Σπανούλη
Η ήττα του Ολυμπιακού στη Βιτόρια από την Μπασκόνια (χωρίς τον Βασίλη Σπανούλη) δεν πρέπει να κριθεί βιαστικά. Μπορούμε να βάλουμε στο στόμα την χιλιομασημένη τσίχλα της απουσίας του ηγέτη των “ερυθρόλευκων” και να σταματήσουμε να πληκτρολογούμε.
Η πραγματικότητα όμως δείχνει ότι οι Πειραιώτες ηττήθηκαν κυρίως από την αδυναμία τους στα ριμπάουντ (11 περισσότερα οι Βάσκοι) και την παροιμιώδη αστοχία τους στις βολές. Με τον Σπανούλη στο παρκέ ίσως να μην υπήρχε το δεύτερο πρόβλημα αλλά το πρώτο επ’ ουδενί δεν θα το έλυνε ο Λαρισαίος γκαρντ.
Οπως και να έχει ο Ολυμπιακός οφείλει να συνεχίσει και να προσαρμόσει το παιχνίδι του στο σύνολο καλύπτοντας με ομαδικό τρόπο το κενό του αρχηγού του όσο αυτό θα είναι δεδομένο. Η σκληράδα, ειδικά στην άμυνα, θα πρέπει να επιστρατευτεί και πάλι αφενός για να προστατευτεί αρκούντως αποτελεσματικά η ρακέτα και αφετέρου για να μην δίνονται τσάμπα και βερεσέ έξτρα κατοχές στον αντίπαλο.
Ετσι και αλλιώς οι “ερυθρόλευκοι” κάπως έτσι έφτασαν μέχρι εδώ. Εκαναν focus στην άμυνα, πρόσεχαν όλες τις λεπτομέρειες των αγώνων τους και έκοβαν το βήχα των αντιπάλων τους με συνοπτικές διαδικασίες. Οντως, υπήρχε και ο Βασίλης Σπανούλης στην εξίσωση και μάλιστα ως μία τρομερά σημαντική μεταβλητή. Οι κοντοί του Ολυμπιακού, άρα, πρέπει να μπουν, έστω και λίγο στα παπούτσια του αρχηγού τους και να δουλέψουν κυρίως στο μυαλό τους την ιδέα ότι ήρθε η ώρα να σηκώσουν περισσότερες ευθύνες στις πλάτες τους. Δεν είναι εύκολο αλλά ούτε και ακατόρθωτο.
