Ευτυχώς είναι… δύο ταχυτήτων

Το πρωτάθλημα της Α1 για πρώτη φορά από το 1989, όταν δηλαδή επιτράπηκαν οι ξένοι, παρουσιάζει τέτοια ισορροπία. Ναι είναι δύο ταχυτήτων, με τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό να έχουν την μεγαλύτερη απόσταση που είχαν ποτέ ομάδες από αντιπάλους, ακόμα και από το δίπολο ΠΑΟΚ και Άρη, αλλά ακολουθούν 12 σύλλογοι που καθένας μπορεί να τερματίσει τρίτος και καθένας να υποβιβαστεί.

Ουσιαστικά είναι μία σεζόν στην οποία για 26 αγώνες δεν θα μας απασχολήσουν καθόλου οι “αιώνιοι” και μπορούμε να πείσουμε τον εαυτό μας να δούμε τι θα πράττουν ο Άρης, ο ΠΑΟΚ, ο Πανιώνιος, το Ρέθυμνο, ο Κολοσσός, ο Ηλυσιακός, η Χαλκίδα, τα Τρίκαλα, η Νέα Κηφισιά, η Ελευσίνα, η Δράμα, η Πάτρα.

Σύμφωνοι, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο να πρέπει να ξεχωρίσεις τους καλύτερους σε ένα πρωτάθλημα στο οποίο φαίνεται ότι οι σταρ θα είναι νεαροί Αμερικανοί που προσπαθούν να φτιάξουν το όνομά τους και να βρουν συμβόλαια.

Από την άλλη όμως σκεφτείτε την βαρεμάρα προηγούμενων ετών, όπου οι ξένοι απλά ανακυκλώνονταν από ομάδα σε ομάδα και είχες βαρεθεί να βλέπεις τον Κιζ σε κίτρινα, κόκκινα και μπλε.

Τώρα οι προπονητές επιτέλους ψάχνουν να βρουν το καλύτερο που υπάρχει, με τα λιγότερα χρήματα, ρισκάρουν και δεν περιμένουν τους μάνατζερ να φέρουν ό,τι έχει μείνει στο ράφι. Όντως οι ομάδες μας ψωνίζουν από το πανέρι πια, αλλά δεν είναι απαραίτητα κακό.

Μία σημαντική ιδιαιτερότητα είναι η αποκέντρωση. Δεν σημαίνει ότι θα εξελιχθεί σε κάτι θετικό, διότι η έκρηξη του μπάσκετ οφείλεται εν πολλοίς στις ομάδες της γειτονιάς, αλλά αποτελεί μία τρομερή ίσως και τελευταία ευκαιρία της επαρχίας να αποδείξει ότι μπορεί να σηκώσει το βάρος της μεγάλης κατηγορίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, δεν θα διεξαχθεί την πρώτη αγωνιστική ούτε ένα παιχνίδι στην Αθήνα.

Ουσιαστικά αυτή τη χρονιά το μπάσκετ θα μετρήσει φίλους. Θα αποδειχθεί κατά πόσο ο κόσμος αγαπά το ίδιο το άθλημα, το θέαμα που προσφέρει, τις συγκινήσεις και όχι απλά τη νίκη.

Το περίφημο “αν δεν έχουμε αυτό που αγαπάμε, να αγαπάμε αυτό που έχουμε” ούτε εδώ βρίσκει βάση, διότι δεν χρειάζεται να είμαστε… παθητικοί. Αυτό που προσφέρει φέτος η Α1 είναι κάτι διαφορετικό, τρομερά ενδιαφέρον υπό την αναγκαία και ικανή συνθήκη της αγάπης για το ίδιο το άθλημα. Διότι μπορεί να αγαπήσαμε άλλα χρόνια πολύ την Α1, για την ανταγωνιστικότητα, το υψηλό επίπεδο των παικτών, τους σταρ, δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα δούμε κάτι όμορφο τώρα. Περισσότεροι Αμερικανοί, σημαίνει λιγότερο ξύλο, μεγαλύτερες ταχύτητες και διάθεση για θέαμα.

Με 13 Έλληνες προπονητές όλοι με διαφορετικές ταυτότητες, πολύ καλή γνώση του σπορ, μόνο κάτι ενδιαφέρον μπορεί να προκύψει. Στο χέρι τους να επιβεβαιώσουν ότι αν και δεν διαθέτουμε το κορυφαίο πρωτάθλημα, δουλεύουν οι πιο ευρηματικοί κόουτς.

Καλή χρονιά σε όλους κι ελπίζουμε ότι σας πείσαμε.