“Ευτυχώς η εθνική δεν είναι… ελληνική”

Ένα υγιές κομμάτι έχει το ελληνικό ποδόσφαιρο, και αυτό είναι η εθνική Ελλάδας. Το αποδεικνύουν οι πορείες, οι επιτυχίες και οι λεπτομέρειες. Η εθνική, του Σάντος τώρα και του Ρεχάγκελ κατά το παρελθόν, δεν λειτουργεί ως ελληνική ομάδα. Δεν έχει κανένα από τα τρωτά των συλλόγων, και κυρίως των “μεγάλων”.

Λειτουργεί με προγραμματισμό, όπως αυτός που θα στείλει Σάντος και Φύσσα στη Βραζιλία, μετά τον αγώνα με τη Σλοβακία, για μια πρώτη αναγνώριση εδάφους στον πιθανό προορισμό του 2014. Λειτουργεί με σχέσεις βασισμένες στην ειλικρίνεια, όπως αυτές που δημιουργούν τα τετ-α-τετ του προπονητή με τους ποδοσφαιριστές σε κάθε “πρώτη” συγκέντρωση ενόψει οποιουδήποτε αγώνα. Λειτουργεί όμως και με ισορροπία εντός και εκτός αποδυτηρίων. Σε αυτή την εθνική ομάδα κουμάντο κάνει η σοβαρότητα. Ο μόνος ασφαλής οδηγός για διακρίσεις.

Τα αποτελέσματα δικαιώνουν την εθνική, η οποία λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα από τους συλλόγους της χώρας. Από όποια πλευρά και να το δεις. Αρκεί και μια ματιά στην κατάταξη. Η εθνική ομάδα αναρριχάται στις πρώτες θέσεις του FIFA Ranking, την ώρα που οι σύλλογοι κατρακυλούν στον πίνακα της UEFA. Στην τελευταία “μέτρηση” η εθνική ήταν 10η στον κόσμο. Που είναι ο Ολυμπιακός, ο Παναθηναϊκός; 34ος ο πρωταθλητής Ελλάδας, 53ος ο άλλοτε ισχυρός στην Ευρώπη Παναθηναϊκός. Όλα αυτά βάσει της συγκομιδής την τελευταία πενταετία.

Οι αριθμοί και μόνο -χωρίς καν τη σύγκριση της αγωνιστικής εικόνας- εκθέτουν τους συλλόγους οι οποίοι αντί να παραδειγματίζονται από τα καλά της εθνικής, βάλλουν εναντίον της. Πότε με αφορμή έναν τραυματισμό όπως αυτός του Αβραάμ στο Euro και πότε λόγω του τραυματισμού του Βύντρα και του Λάζαρου. Λες και ο τραυματισμός δεν είναι μέρος του παιχνιδιού. Όσο για τα “επιχειρήματα” της επίπονης προπόνησης του Σάντος, τα κατέρριψε ο ίδιος ο Πορτογάλος με την αποκάλυψη, μέχρι δευτερολέπτου, του προγράμματος που εκπόνησε αυτές τις μέρες. Συνολικά 92 λεπτά άσκησης σε δύο μέρες (Δευτέρα και Τρίτη), εκ των οποίων τα μισά ήταν αποκατάσταση μέσω διατάσεων και χαλαρού τρεξίματος.

Στην εθνική οι παίκτες συντηρούνται σε ένα επίπεδο φυσικής κατάστασης, δεν το χτίζουν εκεί. Άρα οποιαδήποτε κουβέντα που να δικαιολογεί την αντίδραση, δεν έχει επιχειρήματα. Πόσω μάλλον όταν στο επίσημο έγγραφο του Παναθηναϊκού το ύφος παραπέμπει σε… άπλωμα χεριού “για μια ακόμη καλύτερη συνεργασία στο μέλλον”, ενώ στην ανακοίνωση που θα διαβάσει ο κόσμος και οι οπαδοί του Παναθηναϊκού η γραφή είναι πολύ πιο επιθετική, με χαρακτηρισμούς όπως “λάθος και αμέλεια”.

Ο Σάντος το είπε, αλλά αλήθεια ποιος το κατάλαβε; “Δεν είμαστε ανεύθυνοι”. Ούτε και ερασιτέχνες θα μπορούσε να συμπληρώσει κανείς. Τι άλλο πρέπει να κάνει η εθνική για συνειδητοποιήσουν οι σύλλογοι μας ότι αυτή η ομάδα είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από όσα αυτοί φαίνεται πως “ονειρεύονται” για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Μάλλον θα πρέπει να πάρει και το μουντιάλ, καθώς η κατάκτηση ενός Εuro και οι σερί συμμετοχές στα τελικά των μεγάλων διοργανώσεων που ακολούθησαν (Euro και μουντιάλ) δεν είναι αρκετά.

Όπως και να έχει αυτός που φαίνεται να αρμενίζει στραβά δεν είναι η εθνική.