Εγχειρίδιο επιβίωσης

Ο Παναθηναϊκός βούλιαξε στο μαύρο και σκοτεινό πηγάδι του 0-2 κόντρα στην ΤΣΣΚΑ και τώρα το μοναδικό που του απομένει είναι να ανοίξει τους οδηγούς επιβίωσης και να κάνει μια ταχύρυθμη μελέτη. Η αλήθεια είναι ότι η μεγαλύτερη πληγή που άφησαν οι δύο ήττες της Μόσχας δεν είναι οι… ήττες, αλλά ο τρόπος που ήρθαν. Σχεδόν αμαχητί, με συνολική διαφορά 47 πόντων.

Αυτή τη στιγμή, όποιος υποστηρίξει ότι ο Παναθηναϊκός έχει σοβαρές ελπίδες πρόκρισης είναι σαν να υποστηρίζει ότι τα οικονομικά της χώρας είναι ανθηρά… Θα τον περάσουν όλοι οι υπόλοιποι για τον τρελό του χωριού. Το καλύτερο ορατό σενάριο είναι ο Παναθηναϊκός να “κλέψει” ένα παιχνίδι χρησιμοποιώντας τη δύναμη του ΟΑΚΑ και να σώσει τα προσχήματα, λέγοντας “αντίο” με αξιοπρέπεια στην ευρωπαϊκή χρονιά του. Αλλά και αυτό τίθεται υπό αίρεση, γιατί η ενέργεια που έβγαζε εντός έδρας σε ένα μεγάλο μέρος της σεζόν, εμφανίσθηκε για τελευταία φορά στον αγώνα με τη Ρεάλ, που μοιάζει πια πολύ μακρινός…

Λατρεύει τους τύπους, όχι τον Τύπο

Η αλήθεια είναι ότι πλησιάζει ο καιρός της αποδόμησης, όχι της ομάδας, αλλά του προπονητή της που συγκεντρώνει όλα τα πυρά και τις κριτικές για τις εμφανίσεις στη Μόσχα. Μια ακόμη αλήθεια είναι ότι προσωπικά ο Ιβάνοβιτς με έχει μπερδέψει…

Είναι η πιο αμφιλεγόμενη περίπτωση προπονητή που έχει εμφανιστεί σε ελληνική ομάδα τα τελευταία χρόνια. Με όλους τους άλλους πάνω κάτω ξέραμε τι να περιμένουμε. Με τον Μαυροβούνιο τα πράγματα μπερδεύονται, ίσως γιατί κι ο ίδιος –λόγω χαρακτήρα- μοιάζει απρόσιτος και υψώνει ένα τείχος αδιαπέραστο με τους πάντες γύρω του.

Μπορώ εύκολα να βάλω στοίχημα ότι δεν ξέρει τα ονόματα ούτε 5 δημοσιογράφων που ασχολούνται με το ρεπορτάζ της ομάδας του. Πιθανώς τους λέει “καλημέρα” καθαρά από θέμα ευγένειας. Αλλά μπορεί κάποιος να “σταυρώσει” έναν προπονητή επειδή δεν του αρέσουν οι δημόσιες σχέσεις και είναι ένας κλασικός τυπολάτρης; Μάταια θα ψάξετε για συνεντεύξεις του από τότε που ήρθε στον Παναθηναϊκό. Δεν έχει δώσει παρά μόνο μια κι αυτή στην εφημερίδα του ανθρώπου που τον πληρώνει. Και δεν θα βρείτε καμία άλλη στο μέλλον, αφού έχει ξεκαθαρίσει ότι θα μιλάει μόνο όταν έχει υποχρέωση εκ των κανονισμών, δηλαδή πριν και μετά από τα παιχνίδια. Την ίδια λογική έχει και μέσα στην ομάδα. Θέλει τα πάντα να γίνονται με ακρίβεια, λατρεύει τους τύπους και τις αρχές και όλα αυτά τα τηρεί με θρησκευτική ευλάβεια.

ΟΚ, είναι λοιπόν αυτός λόγος για να τα βάλει κάποιος με έναν άνθρωπο που θέλει να κουμαντάρει μια ομάδα με τον δικό του –έστω αδόκιμο και παράξενο για τους υπόλοιπους- τρόπο; Σίγουρα όχι, αρκεί όμως να είναι ο σωστός τρόπος και να φέρνει τα σωστά αποτελέσματα. Στον επαγγελματικό αθλητισμό, ένας προπονητής έχει δικαίωμα να λέει το δικό του “my way”, αρκεί η ομάδα του να κερδίζει.

Δεν φωνάζει, αλλά και δεν χαρίζει

Για τρεις μήνες ο Παναθηναϊκός έπαιζε εκπληκτικό μπάσκετ, ειδικά στην επίθεση όπου οι παίκτες του έμοιαζαν απελευθερωμένοι, άνετοι, σούταραν γρήγορα. Και δεν ήταν και μια ομάδα που ξεχνούσε την άμυνα. Τι μεσολάβησε από τότε μέχρι τους δύο αγώνες της Μόσχας; Ο Παναθηναϊκός ήταν μια ταχύτητα πιο αργός από την ΤΣΣΚΑ, χωρίς διάθεση να παίξει άμυνα, έστω και για τα μάτια του κόσμου και νομίζω ότι με τα δύο παιχνίδια της Μόσχας οι παίκτες αδίκησαν πάνω από όλα τους εαυτούς τους και την προσπάθεια που έκαναν φέτος στην Ευρωλίγκα.

Έχω ακούσει διάφορες απόψεις, αλλά δυσκολεύομαι ειλικρινά να υιοθετήσω κάποια από αυτές. Άλλοι υποστηρίζουν ότι ο Ιβάνοβιτς “έκαψε” τους παίκτες με τις σκληρές προπονήσεις και ότι ο Παναθηναϊκός θα ακολουθήσει τη μοίρα όλων των προηγούμενων ομάδων του, που τελείωναν ασθμαίνοντας τη χρονιά. Θα φανεί αν έχουν δίκιο.

Αυτό που μπορώ να υποστηρίξω είναι ότι ο Ιβάνοβιτς ήρθε με τη φήμη ενός σκληρού δικτάτορα, ενώ στην πραγματικότητα είναι απλά ένας προπονητής που θέλει να γίνονται τα πράγματα με το δικό του τρόπο. Όπως χιλιάδες άλλοι συνάδελφοι του στον πλανήτη. Στις προπονήσεις ούτε βρίζει ούτε φωνάζει ούτε φέρεται άσχημα. Το αντίθετο. Δεν θα χαρίσει, όμως, ούτε ένα λεπτό στους παίκτες του και δεν θα σκεφτεί τη λέξη κούραση. Τηρεί τους κανόνες πειθαρχίας που έχει επιβάλλει από την αρχή χωρίς παρέκκλιση και χωρίς να σκέφτεται αν ο παίκτης που έχει απέναντι του παίζει 10 χρόνια μπάσκετ ή 10 μήνες. Για παράδειγμα, προξένησε τρομακτική εντύπωση το ρεπό που έδωσε στους παίκτες του στην επιστροφή μετά από την πολύ κακή εμφάνιση στην Πόλη κόντρα στη Γαλατά. Οι περισσότεροι περίμεναν ότι από το αεροδρόμιο τους περίμενε το… γήπεδο και μια σκληρή δίωρη προπόνηση.

Χαμένοι στη μετάφραση

Η κριτική που δέχεται εστιάζεται κυρίως στον τρόπο που κοουτσάρει και στη διαχείριση του υλικού. Θα συμφωνήσω με αρκετές από αυτές τις απόψεις, αλλά από τη στιγμή που ο ίδιος δεν ανοίγει τα χαρτιά του και δεν μιλάει για το τι έχει στο μυαλό του είναι πολύ δύσκολο για όλους τους υπόλοιπους να κάνουν αυθαίρετες ερμηνείες.

Με τα μέτρια αγγλικά του, ο Ιβάνοβιτς δείχνει χαμένος στη… μετάφραση και μαζί του είμαστε χαμένοι στη μετάφραση και όσοι προσπαθούμε να τον ερμηνεύσουμε! Πιθανώς και κάποιοι από τους παίκτες του. Μοιάζει να τραβάει έναν δικό του μοναχικό δρόμο και σίγουρα δεν κοιτάζει ούτε αριστερά ούτε δεξιά, δεν ακούει κανέναν και πηγαίνει μόνο ευθεία. Μερικές φορές, βέβαια, στην ευθεία υπάρχει τοίχος και κάπου εκεί αρχίζει το πρόβλημα.

Σε κάθε νόμισμα υπάρχουν δύο όψεις. Ο ισχυρός αντίλογος είναι ότι ο Παναθηναϊκός που γύρισε φορτωμένος με δύο βαριές ήττες από τη Μόσχα, για την ώρα έχει πετύχει το μάξιμουμ των στόχων του. Πήρε το Κύπελλο Ελλάδος, μπήκε στους 8 της Ευρωλίγκας όπως έκανε τα δύο προηγούμενα χρόνια και το πιθανότερο είναι ότι θα αποκλειστεί, αλλά από ένα πανίσχυρο αντίπαλο. Και πέρσι στη Μόσχα διαλύθηκε στον καθοριστικό 5ο αγώνα από την ΤΣΣΚΑ που δεν ήταν σε καμία περίπτωση καλύτερη από τη φετινή. Γι’ αυτό ακριβώς υποστηρίζω ότι ο Ιβάνοβιτς έχει καταφέρει να μας μπερδέψει.

Είναι καλύτερο να σταματήσουμε εδώ αυτή την κουβέντα γιατί αν μπούμε και στο κεφάλαιο του βιβλίου που γράφει “νέοι παίκτες”, κινδυνεύουμε να βουλιάξουμε σε κινητή άμμο και να πάμε αύτανδροι. Ο ίδιος Ιβάνοβιτς που χρησιμοποίησε για 32 λεπτά και χωρίς ορατό λόγο τον Διαμαντίδη σε ένα παιχνίδι πρωταθλήματος με τη Δράμα τολμάει να ρίξει στη “φωτιά” της Μόσχας με τη διαφορά στους 13 πόντους τον υπερταλαντούχο, πλην όμως 16χρονο, Λούντζη κάνοντας ακόμη και τον σχολιαστή της τηλεόρασης της Ευρωλίγκας, Φρανκ Λόρολ, να απορεί για την απόφαση του. Γι’ αυτό ακριβώς και πριν από τους κώδικες αποκρυπτογράφησης του Ιβάνοβιτς, ο Παναθηναϊκός έχει ανάγκη πρώτα από όλα να ξαναβρεί κάτι που υπάρχει στο DNA του: το ένστικτο επιβίωσης.

Διαβάστε ακόμη

Τάσος Μαγουλάς: Μην χαθεί στον… Χαραλαμπόπουλο

Νίκος Γιαννόπουλος: This is the reality…

Τσάρλυ: Ο φετινός Παναθηναϊκός δεν έχει θέση σε αυτό το επίπεδο

ΤΣΣΚΑ – Παναθηναϊκός 100-80 (VIDEO)