Είναι ο Γιώργος. STOP
Η εθνική του καταγωγή είναι 100% ελληνική, αλλά η ποδοσφαιρική πλησιάζει περισσότερο προς βραζιλιάνικη. Κι αν δεν είχε πρωτοκλωτσήσει τη μπάλα στον Αμπελώνα, στον Πύργο, θα μπορούσε κάλλιστα να το είχε κάνει σε κάποια φαβέλα, στη Σάντα Μαρία του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Ο Γιώργος Καραγκούνης είναι ένα παιδί που πρωτοπερπάτησε με τη μπάλα αγκαλιά και μετά από κάμποσα ακόμη χρόνια, θα καθίσει στον καναπέ, πάλι με τη μπάλα παραμάσχαλα, παραμένοντας πάντα παιδί. Είναι μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, που δεν αξίζει να ερμηνεύεται με καθημερινές παραμέτρους, γιατί είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα μας οδηγήσουν σε λανθασμένα συμπεράσματα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Κατ’ αρχάς το διαζύγιο του Γιώργου Καραγκούνη με τον Παναθηναϊκό δεν είναι χθεσινό γεγονός. Έχει ωριμάσει μέσα του ως σκέψη και αποκρυσταλλώθηκε σε οριστική απόφαση, τουλάχιστον πριν από μία εβδομάδα με δέκα ημέρες.
Ο ίδιος λόγος: θέλει να παίζει…
Για την ακρίβεια ως σκέψη υπήρχε ακόμη νωρίτερα. Εφ’ όσον ήξερε ότι στα πλάνα του προπονητή δεν έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν χρειαζόταν να το ταλαιπωρήσει περισσότερο στο μυαλό του. Το έζησε έναν ολόκληρο χρόνο και ξέρει πολύ καλά ότι τίποτε δεν άλλαξε στο μεταξύ, ώστε να αναμένει θεαματικές διαφοροποιήσεις.
Εκεί λοιπόν όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν. Όπως έφυγε το 1996, σε αντίθεση με τον Άγγελο Μπασινά, τον Γιάννη Γκούμα και τους υπόλοιπους της σειράς του και πήγε στον Απόλλωνα για να παίζει, έτσι αποχωρεί και το 2012. Για τον ίδιο και απαράλλαχτο λόγο. Για να παίζει.
Στον Παναθηναϊκό δεν θα έπαιζε, όπως ήθελε και όσο ήθελε. Παίρνει λοιπόν τα μπογαλάκια του και αναχωρεί γι άλλες Πολιτείες. Ίσως και για τις Ηνωμένες Πολιτείες, εκεί που αρκετές ομάδες του MLS ψάχνουν για ένα καλό ελληνικό όνομα, ώστε να προσελκύσουν την τεράστια ελληνική ομογένεια στα γήπεδά τους.
Το οικονομικό σε δεύτερη μοίρα…
Όχι δηλαδή ότι και στην Ελλάδα δεν υπάρχουν οι ομάδες που θα τον ήθελαν στο ρόστερ τους. Και νοικοκυρεμένες ομάδες. Ατρόμητος σαν να λέμε. Άσε τα Εμιράτα και λοιπές Αραβικές δυνάμεις. Απλώς και σ’ αυτή την περίπτωση, όπως και στο παρελθόν, το οικονομικό θα περάσει σε δεύτερη μοίρα, πίσω από το αγωνιστικό.
Αντιμετωπίζοντας το θέμα συναισθηματικά, ασφαλώς και μπαίνεις στη διαδικασία να σκεφτείς ότι ο Καραγκούνης θα έπρεπε να κλείσει την καριέρα του στον Παναθηναϊκό. Τελεία και παύλα. Δεν συζητιέται περισσότερο. Αν όμως σταθείς με ρεαλισμό μπροστά στο πρόβλημα -γιατί είναι πρόβλημα ένα τέτοιο διαζύγιο-, αργά ή γρήγορα θα παραδεχθείς ότι είναι καλύτερα και για τους δύο, να χωρίσουν οι δρόμοι τους εδώ.
Κυκλοφόρησαν πολλά. Ακουμπούσαν το πρόβλημα, αλλά με τις παραδοσιακές δόσεις υπερβολής. Ο Γιώργος Καραγκούνης θέλει να παίζει, αλλά ουδέποτε το αξίωσε. Δεν το χωράει ο ποδοσφαιρικός του εγωισμός και το απορρίπτει ως διαδικασία η ποδοσφαιρική του λογική. Αγαπάει πάρα πολύ αυτό που κάνει, για να υπογράψει “προγαμιαίο συμβόλαιο” με τον προπονητή του.
“Όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις”
Ξέρει πολύ καλά τι συμβαίνει, τον πληγώνει, αλλά μπορεί να ζήσει μ’ αυτό. Γιατί είναι ίσως από τους πιο χαρακτηριστικούς θιασώτες του “όσο με πληγώνεις, τόσο με πωρώνεις”. Κάποτε έφτασε να “τα ακούσει” ο τεράστιος Κριστόφ Βαζέχα. “Ο μεγάλος ποδοσφαιριστής πρέπει να ξέρει πότε θα φύγει και να το κάνει όσο είναι ακόμη μεγάλος”…
Ο Γιώργος Καραγκούνης δεν θα το ακούσει αυτό, ακόμη κι όταν έρθει εκείνη η ώρα. Ούτε θα το διαβάσει. Γιατί είναι ο Γιώργος Καραγκούνης. Αυτός είναι, έτσι τον μάθαμε, έτσι τον αγαπήσαμε και θα τον αποδεχόμαστε μέχρι τα βαθιά του γεράματα, να ξεκινάει τα παιχνίδια των παλαιμάχων του Παναθηναϊκού και να αρνείται να αντικατασταθεί, όπως καλή ώρα ο Μίμης Δομάζος.
Ο… τρελός “στρατηγός”
Γι αυτό ο “στρατηγός” ήταν ο πρώτος που τρελάθηκε στην ιδέα ότι θα φύγει ο Καραγκούνης. Γιατί ξέρει πως σκέφτεται, καταλαβαίνει πως λειτουργεί, απλώς αρνείται να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μία ακόμη εμβληματική φυσιογνωμία για το Τριφύλλι δεν θα έχει τον επίλογο που επιτάσσει η ιστορία του.
Μην το κουράζουμε. Ο Γιώργος Καραγκούνης θα συνεχίσει να παίζει. Πιθανότατα μέσα στο μυαλό του και όχι βέβαια σε δεύτερο πλάνο, είναι και το Μουντιάλ του 2014, στην ποδοσφαιρική του “γενέτειρα”, το Ρίο ντε Τζανέιρο. Γι αυτό σας λέω, μην το κουράζουμε. Είναι καλύτερα και για τους δυο και δεν νομίζω ότι ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι τόσο αυστηρός σε αυτή την περίπτωση. Είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση…
Διαβάστε ακόμη:
Η ΠΑΕ ρίχνει το μπαλάκι στον Καραγκούνη…
