Εισιτήριο; Αξία ανεκτίμητη!
Πριν από δύο χρόνια έφτασε στον πάτο. Ή πολύ κοντά στον πάτο, αν συνυπολογίσουμε ότι γλύτωσε το Πρωτοδικείο ή την καταβαράθρωση στις ερασιτεχνικές κατηγορίες. Έκτοτε ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε μία διαρκή και ως έναν βαθμό επώδυνη διαδικασία ανάνηψης. Και μπορεί σε κάποιους να ακουστεί παράδοξο, αλλά είναι η σκληρή πραγματικότητα: δεν έχει ακόμη διανύσει ούτε τη μισή διαδρομή.
Το αγωνιστικό σκέλος μπορεί να έτρεξε με μεγαλύτερες ταχύτητες και να απέδωσε συντομότερα του αναμενόμενου καρπούς, αλλά στο οικονομικό κομμάτι τα βήματα είναι μεν σταθερά, αλλά πολύ αργά. Σίγουρα απέφυγε τα χειρότερα και δείχνει να ανέκοψε οριστικά την ελεύθερη πτώση. Ο δρόμος επανόδου όμως σε απόλυτα υγιείς βάσεις αυτονομίας, παραμένει ανηφορικός και εξίσου δύσκολος.
Κανείς, μα κανείς, δεν μπορεί να κάνει ασφαλείς εκτιμήσεις για την ανταπόκριση του κόσμου στην τρίτη χρονιά του εγχειρήματος της “Παναθηναϊκής Συμμαχίας”, έστω κι αν τα αγωνιστικά αποτελέσματα περιόρισαν τη λαϊκή δυσπιστία απέναντι στα πρόσωπα και την πολιτική των εμπνευστών της. Ούτε καν ο πρόεδρος της Συμμαχίας και της ΠΑΕ Γιάννης Αλαφούζος, που παραδέχτηκε ότι μετά την παταγώδη - όπως την χαρακτήρισε αποτυχία των αρχικών προβλέψεων, με τις οποίες τον ώθησαν στο απονενοημένο για πολλούς διάβημα εισόδου στο παιχνίδι, αρνείται να προδικάσει και να στηρίξει τα επόμενα βήματα σε επισφαλείς εκτιμήσεις.
Έχουμε συζητήσει αρκετές φορές τους λόγους για τους οποίους η ανταπόκριση του κόσμου του Παναθηναϊκού ήταν μέχρι σήμερα μηδαμινή. Θα επαναλάβω ότι κατά την προσωπική μου άποψη ήταν ένας συνδυασμός από αιτιολογίες και δικαιολογίες, που καθιστούσαν αδύνατη ακόμη και την απόπειρα να αντιμετωπιστούν.
Ο θυμός για το ναυάγιο της πολυμετοχικότητας ήταν ένας πολύ σημαντικός παράγοντας που ακουμπούσε στο θυμικό του φιλάθλου και πολύ περισσότερο του οπαδού. Η συνεπακόλουθη δυσπιστία στους πάσης φύσεως μεγαλομετόχους και μεγαλοπαράγοντες, αλλά και η “απαίτηση” να επωμιστεί ο φίλαθλος την αποπληρωμή του λογαριασμού για τα λάθη τους, ήταν ο αμέσως επόμενος.
Και υπήρχε βεβαίως και η οικονομική δυσπραγία που έπληξε το μεγαλύτερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας και ασφαλώς της παναθηναϊκής οικογένειας. Το γνώριζαν όλοι. Ακόμη και πριν τρία χρόνια όμως όταν ήταν ήδη ορατά και αδιαμφισβήτητα τα πρώτα σημάδια της οξύτατης διεθνούς οικονομικής κρίσης πολλοί αρνήθηκαν να το πιστέψουν.
Όταν με τη διάλυση της πολυμετοχικότητας, ο Γιάννης Βαρδινογιάννης υποδέχτηκε τις αντιπροσωπείες των οργανωμένων οπαδών στο Μαρούσι, προκειμένου να ζητήσει στήριξη της διοίκησης Γόντικα, ήταν πολύ ωμός στις τοποθετήσεις του. “Ξεχάστε τον Παναθηναϊκό που ξέρατε και ξεχάστε το ελληνικό ποδόσφαιρο που ξέρατε. Με αυτά που θα συμβούν τα επόμενα χρόνια στην Ελλάδα, ούτε εσείς δεν θα ασχολείστε μαζί του”, ήταν τα λόγια του, τα οποία πολλοί θεώρησαν “υπερβολική και δραματοποιημένη περιγραφή”, παρά το γεγονός ότι σωστά όπως αποδείχτηκε εκτίμησαν ότι ετοιμαζόταν προς αποχώρηση.
Δεν μπορεί να μην γνώριζε τα μελλούμενα ο Γιάννης Αλαφούζος. Ίσως δεν τα εκτίμησε σωστά. Ίσως υπερεκτίμησε την ένταση της σχέσης του Παναθηναϊκού με τον κόσμο του και την καταστροφική χαλαρότητα που είχε επέλθει. Έτσι μπήκε στο παιχνίδι και αναγκαστικά έφερε και τις γυροβολιές του. Μπήκε στον χορό και χόρεψε. Τι χόρεψε δηλαδή; Συναντήσεις επί συναντήσεων με όλους τους επιφανείς,παρακάλια στα παρακάλια, από τραπέζι σε τραπέζι, σωστή κονσομασιόν. Και τα αποτελέσματα όλοι τα γνωρίζουμε. Ώσπου το πήρε απόφαση. “Μόνη σου Δοξούλα” που έλεγε και η γιαγιά μου.
Ένα μόνο κράτησε ως οδηγό της προσπάθειας που θα ακολουθούσε. Παναθηναϊκός και κόσμος θα ξαναγίνουν ένα και θα αισθανθούν και πάλι αμοιβαία την ανάγκη να πορεύονται μαζί, ως ένα. Η σχέση του με τους οργανωμένους που πολλοί χαρακτήρισαν ως υποτακτική, ήταν το πρώτο βήμα. Και βέβαια μόνο τέτοια δεν ήταν. Και σε θέματα εισιτηρίων και κυρίως στο θέμα του Νταμπίζα, ο Αλαφούζος ήταν κάθετος και επέβαλλε την απόφασή του. Σε άλλα θέματα όχι μόνο τους συμβουλεύτηκε, αλλά και υιοθέτησε τις θέσεις τους.
Τα ινδάλματα επέστρεψαν
Και δεν έμεινε εκεί. Έκανε άνοιγμα και στους υποψηφίους κατόχους εισιτηρίων διαρκείας με τιμές που δεν υπήρξαν στο παρελθόν, αντάμειψε τα μέλη της “Παναθηναϊκής Συμμαχίας” με προνόμια που σε πολλές περιπτώσεις επιστρέφουν την εισφορά πολλαπλάσια στο μέλος, αλλά και καθιέρωσε ημέρες και εκδηλώσεις φιλάθλων, παρέχοντας τη δυνατότητα στους μικρούς φίλους του “τριφυλλιού”, να ντύσουν μετά από καιρό ξανά τα παιδικά δωμάτια με αυτόγραφα των ινδαλμάτων τους.
Και θα συνεχιστεί. Αυτή είναι η εντολή και προς το τμήμα μάρκετινγκ (βλ. Bazaar) και προς το ποδοσφαιρικό τμήμα, του οποίου ζήτησε την ανοχή στον βαθμό που κάποιες ανοιχτές προπονήσεις ή περιηγήσεις στο “Γεώργιος Καλαφάτης” δυσχεραίνουν το έργο τους. Ως εδώ όλα καλά. Άλλωστε στο σύνολό τους τα παραπάνω αποτελούν παροχές προς τον φίλαθλο για να αγαπήσει και πάλι την ομάδα “ως εαυτόν”.
Το επόμενο σκέλος βάζει και προβλήματα προς λύση. Τιτλοφορείται “γηπεδική συνείδηση” και είναι ας πούμε, το ανταποδοτικό τέλος. Η ανάγκη της ομάδας να νιώσει αμοιβαιότητα σε όσα προσφέρει Έγινε πολλή συζήτηση για το θέμα του γηπέδου που θα φιλοξενήσει τους ευρωπαϊκούς αγώνες του Παναθηναϊκού, με τους ανθρώπους του συλλόγου να είναι κάθετοι (αφήνοντας ένα πολύ μικρό παράθυρο να αλλάξουν τα δεδομένα, για λόγους ανωτέρας βίας) υπέρ της ιστορικής έδρας, της “Λεωφόρου”.
Στο ερώτημα “πώς θα εξυπηρετηθούν οι 30-40 χιλιάδες που θα θέλουν να παρακολουθήσουν ένα παιχνίδι κόντρα στην Ρόμα, στην Λιόν, στην Σεβίλλη, στην Τότεναμ, αλλά και οι πολύ περισσότεροι που θα σπεύσουν σ’ ένα παιχνίδι κόντρα στην Ρεάλ ή την Μπαρτσελόνα, την Παρί Σεν Ζερμέν, την Γιουβέντους, την Σίτι, την Λίβερπουλ, την Μπάγερν;”, η απάντηση είναι: “προέχει να εξυπηρετηθούν οι 5.770 που είχαν το παιχνίδι με τον Πλατανιά, οι 7.658 που είχαν το παιχνίδι με τον Πανιώνιο, οι 7.957 που είχαν το παιχνίδι με τον Απόλλωνα, οι 8.314 που είχαν το παιχνίδι με την Ξάνθη, οι 9.156 που είχαν το παιχνίδι με τον Πανθρακικό”.
Η αλήθεια είναι ότι ο Παναθηναϊκός παρά την αγωνιστική ανάταση και το θετικό κλίμα που εισέπραξε από τους παρόντες στο “Απόστολος Νικολαΐδης” φίλους του, δεν είχε παρά μόλις 9.075 μέσο όρο εισιτηρίων, δηλαδή 58% (!!!) πληρότητα του γηπέδου του φέτος και μόλις ένα sold out με τον Ολυμπιακό. Και αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι θα πρέπει το συγκεκριμένο ποσοστό να εκτοξευτεί σε νούμερα πάνω από 80-85%, για να υπάρξει η παραμικρή σκέψη μετακόμισης.
“Μεγαλύτερη” του ΟΑΚΑ η Λεωφόρος
Άλλωστε μην λησμονούμε ότι από τον Φεβρουάριο η “Λεωφόρος” θα μετράει 3.500 περισσότερες θέσεις σε χωρητικότητα. Όταν τα 16.700 εισιτήρια στο “Απόστολος Νικολαΐδης” αποκτήσουν και πάλι τον τίτλο “μαγικά χαρτάκια”, τότε θα γίνει πιεστική η ανάγκη να φιλοξενηθεί ο Παναθηναϊκός σε μεγαλύτερο γήπεδο,ώστε να εξυπηρετήσει χωρίς προβλήματα τις αυξημένες ανάγκες των φίλων του. Διαφορετικά, οι “επετειακές παρουσίες των 23 ευρωπαϊκών αγώνων και του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό” δεν είναι προτεραιότητα της διοίκησης.
Προτεραιότητα είναι το γήπεδο που θα “αποδίδει” ατμόσφαιρα έδρας και θα αποφέρει βαθμολογικά οφέλη. Άλλωστε και οικονομικά να το δούμε, ένα Ολυμπιακό Στάδιο με 40.000 θεατές αποφέρει λιγότερα έσοδα από μία “Λεωφόρο” των 16.500 θεατών. Και αυτό μετράει επίσης στον γενικό λογαριασμό…
