Ελάτε να μας κερδίσετε!

Η Γιουβέντους έβαλε τα μπλε της και λειτούργησε σαν μία γνήσια καθαρή ιταλική ομάδα. Υπάρχει πολύς κόσμος που επειδή βλέπει επιδερμικά το ποδόσφαιρο και στην ζωή του, του προσφέρεται σαν χαλαρωτικό, πιστεύει πως για να παίξει καλά μία ομάδα πρέπει να επιτεθεί. Η ομορφιά του αθλήματος είναι πως δίνει την ευκαιρία και σε ομάδες με ποδοσφαιριστές με μικρότερη δεξιοτεχνία να έχουν τον τρόπο να φανούν ανταγωνιστικές σε επίπεδο ανώτερο από το δικό τους. Ακόμα και η παραπάνω φράση είναι άδικη για τους Ιταλούς. Γιατί η αλήθεια είναι πως παίζουν άμυνα με τέχνη και φινέτσα.

Άμυνα με φινέτσα

Αν εξαιρέσουμε από την κουβέντα την Μίλαν των Γκούλιτ, Ράικαρντ, Φαν Μπάστεν που πήρε στο δεύτερο μισό του ’80 δύο πρωταθλητριών και ήταν πασιφανές πως επρόκειτο για την καλύτερη ομάδα, όλες οι υπόλοιπες ιταλικές ομάδες, μαζί με την Σκουάντρα Ατζούρα ό,τι πέτυχαν σε υψηλό επίπεδο το πέτυχαν με την ίδια συνταγή. Άμυνα βαθιά με φινέτσα, με απίστευτη ηρεμία και μία σιγουριά που τους επιτρέπει την ώρα που η μπάλα είναι σε πολύ δύσκολο χώρο για να αμυνθούν, η περιοχή τους έχει γεμίσει και ο χρόνος δημιουργεί τόσο έντονο στρες να λειτουργούν με απίστευτη ηρεμία που σε κάνει να παρακολουθείς τις αμυντικές τους προσπάθειες με ανοιχτό το στόμα. Άμυνα παίζουν πολλοί μόνο οι Ιταλοί όμως έχουν την ικανότητα να κάνουν τον θεατή να ασχοληθεί περισσότερο με τις αμυντικές αντιδράσεις τους, από τις επιθετικές προσπάθειες των αντιπάλων.

Για να φτάσει στο σημείο η Γιουβέντους να μας χαρίσει ένα εκπληκτικό, για τους λάτρεις του πραγματικού ποδοσφαίρου και όχι σε όσους πιστεύουν πως το ποδόσφαιρο είναι μόνο τι κάνεις με μπάλα, αυτό το κλασικό ιταλικό τελευταίο 20λεπτό, συνέβησαν πολλά πράγματα στο παιχνίδι.

Τα πρώτα 45 λεπτά

Ο Αντσελότι γνώριζε πως ο Αλέγκρι θα πάει με ρόμβο και στο πρώτο ημίχρονο αποδείχθηκε πως ήξερε καλά πως θα σπάσει την συγκεκριμένη άμυνα. Βλέπαμε στα πρώτα 45 λεπτά, την Ρεάλ να έχει ταχύτατη μεταφορά μπάλας από τον άξονα στις πλευρές και την διάθεση να παίξει ακόμα και με μεγάλες μπάλες στην αδύναμη πλευρά.

Ο λόγος που πήγε σε αυτήν την επιθετική προσέγγιση ο Αντσελότι ήταν πως στον ρόμβο δεν υπάρχει εξτρέμ να πάρει την κίνηση του μπακ και για να βγει κάλυψη πρέπει να προσαρμοστεί πάνω του ο εσωτερικός χαφ. Ο στόχος ήταν να φθάσει η μπάλα στους Μαρσέλο, Καρβαχάλ πριν προλάβουν οι Πογκμπά, Μαρκίσιο να καλύψουν τους Εβρά, Λιστάινερ. Στα πρώτα 45 λεπτά αυτό συνέβη και η Ρεάλ δίχως να μπορεί να βγάλει πολλές καλές συνεργασίες υπήρξαν διαστήματα που άσκησε πίεση. Άνοιξε το σκορ με το πέναλτι που εκτέλεσε ο Ρονάλντο στο 22ο λεπτό, θα μπορούσε να πετύχει δεύτερο τέρμα στην φάση που ο Μπενζεμά έσπασε όμορφα την μπάλα στον Κριστιάνο, αυτός άδειασε τον αμυντικό αλλά αντί να εκτελέσει έκανε μία αχρείαστη μικρή σέντρα στον Ίσκο και η ευκαιρία χάθηκε.

Η απουσία του Μόντριτς και οι αποφάσεις του Αντσελότι

Το πρώτο ημίχρονο, υπολογίζοντας και τις αδυναμίες της Ρεάλ αυτήν την εποχή, πήγε εξαιρετικά για τους μερένχες. Στο δεύτερο ημίχρονο, πλήρωσε την απουσία του Μόντριτς, νομίζω και το λάθος του Αντσελότι να προβληματιστεί από την εικόνα του Ράμος σαν χαφ στο Τορίνο και να αφήσει εκτός ενδεκάδας τον Πέπε.

Η Ρεάλ έχει κοντό ρόστερ και δεν υπήρχε άλλος ποδοσφαιριστής να προσφέρει σκληράδα στον άξονα εκτός του Μόντριτς. Πρακτικά είναι η μεγαλύτερη απώλεια που θα μπορούσε να τύχει στον Αντσελότι. Ο ίδιος παρότι συνήθως στα μεγάλα παιχνίδια έχει συντηρητική προσέγγιση αποφάσισε να πάει με τριάδα, Ίσκο, Κρος,, Χάμες στο κέντρο. Τριάδα που δεν έχει σκληράδα και δεν είναι εύκολο να προσφέρει αναχαίτιση. Η Ρεάλ βάση διάταξης ήταν υποχρεωμένη να κερδίσει βγάζοντας συνεχώς γρήγορο ρυθμό και παίζοντας με μπάλα. Να επιβληθεί δηλαδή μεταφέροντας την μπάλα με μεγαλύτερη ταχύτητα από τις αμυντικές καλύψεις των παικτών του Αλέγκρι.

Στο πρώτο ημίχρονο υπήρξαν διαστήματα που το πέτυχε, στην επανάληψη ή δεν υπήρχαν δυνάμεις ή πήρε σκόπιμα την απόφαση ο Αντσελότι να δώσει μέτρα στην Γιουβέντους για να βγει στην κόντρα. Το γεγονός όμως πως η Ρεάλ βγήκε στην επανάληψη με σκοπό να παίξει χωρίς μπάλα και να δώσει χώρο, αποδείχτηκε καταστροφικό. Δεν μπορούσε η Ρεάλ με την συγκεκριμένη διάταξη να υπηρετήσει παιχνίδι δίχως μπάλα και στο 56ο λεπτό ήρθε η ισοφάριση.

Από την στιγμή που η Γιουβέντους πήρε σκορ πρόκρισης παρακολουθήσαμε ένα σπουδαίο ρεσιτάλ ιταλικής άμυνας, με τον Μπουφόν να δίνει τις οδηγίες, τον Κιελίνι να είναι το πρώτο βιολί, τον Εβρά να λειτουργεί εξαιρετικά στις καλύψεις στην αδύναμη πλευρά και τους Πογμπά, Μαρκίσιο να λειτουργούν εξαιρετικά σαν εσωτερικοί χαφ στην κάλυψη στις πλευρές.

Η Ρεάλ, στο τελευταίο κομμάτι έμοιαζε εγκλωβισμένη στο παιχνίδι που της άφηνε να κάνει η Γιουβέντους. Όσο έπαιρνε βάθος η ιταλική άμυνα τόσο μεγαλύτερος χώρος υπήρχε για σέντρα. Παρότι η μπάλα μπήκε πολλές φορές από το πλάι στην περιοχή, ποτέ δεν κατάφερε να πάει σε καθαρή τελική. Ακόμα και η κεφαλιά του Μπέιλ, έγινε πάνω από το κεφάλι του Εβρά και η προσπάθεια ήταν αλλοιωμένη. Εκ του αποτελέσματος ήταν λανθασμένη η απόφαση του Ιταλού προπονητή να δώσει το πρώτο 60 λεπτό στον Μπενζεμά.

Δεν έβλεπαν τον Ερνάντες

Ήταν προτιμότερο ο Γάλλος φορ να υπάρχει στο γήπεδο όταν και θα ήταν υποχρεωμένη η Ρεάλ να διασπάσει την πολυπρόσωπη Ιταλική άμυνα. Τον Ερνάντες οι Ιταλοί αμυντικόι “δεν τον έβλεπαν”, πολλές φορές έμοιαζε σαν να πέρναγαν από πάνω του. Επίσης δεν υπήρχε ψηλός ποδοσφαιριστής να μπορεί να ανέβει από τις πίσω γραμμές και να πατήσει την περιοχή της Γιουβέντους και αυτό συνέβη επειδή η τριάδα Ίσκο, Χάμες, Κρος είναι κοντή και επειδή η παρουσία των δύο φορ που έχει πάντοτε στο χορτάρι ο Αλέγκρι δεν έδινε την δυνατότητα στον Ράμος να βρεθεί πολλές φορές στην αντίπαλη περιοχή. Ειδικά στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού και από την στιγμή που η Ρεάλ εκμεταλλεύτηκε την προσφορά στην σέντρα που έδωσε η άμυνα της Γιουβέντους, θα έπρεπε να υπάρχει άλλος ένα ψηλός να μπαίνει από πίσω στην αντίπαλη περιοχή, ώστε να υπάρχει η πιθανότητα κάποια από τις πολλές σέντρες να φέρει καθαρή φάση. Στο τελευταίο κομμάτι του παιχνιδιού η Ρεάλ άσκησε πίεση αλλά βρήκε κάτι ψεύτικες τελικές, όλες από τον Μπέιλ και η Γιουβέντους στην κόντρα είχε δύο μεγάλες φάσεις με Μαρκίσιο και Πογκμπά για να κάνει το 1-2.

Μετά από κάθε μεγάλο ποδοσφαιρικό βράδυ, υπάρχουν οι γκρινιάρηδες. Αυτοί που ψάχνουν λόγω για να διαμαρτυρηθούν για αυτό που παρακολουθούν, κυρίως επειδή δεν θέλουν να προσπαθήσουν να το αντιληφθούν, ή επειδή για ένα παράξενο λόγο, που έχει να κάνει με την ελλιπή παρακολούθηση των ομάδων, περιμένουν να δουν παραπάνω ή διαφορετικά πράγματα από αυτά που είναι σε θέση να τους προσφέρουν οι αθλητές. Κάποιοι τα έβαλαν με την Γιουβέντους που έπαιξε άμυνα, άλλοι με την Ρεάλ και τον Αντσελότι που πήγε σε σέντρες, κάποιοι με τον Ρονάλντο που κρύβεται στα μεγάλα παιχνίδια.

Τέχνη η άμυνα

Ας τα πάρουμε όλα ξεχωριστά. Η Γιουβέντους είναι ένα πιστό προϊόν του ιταλικού ποδοσφαίρου, ό,τι έχουν πετύχει οι Ιταλοί το έχουν κάνει με τον ίδιο τρόπο. Αυτή είναι η φιλοσοφία τους, όχι μόνο δεν ντρέπονται αλλά είναι και περήφανοι και όσο μπορούν προσπαθούν να την εξελίξουν βάζοντας πιο δύσκολα στον αντίπαλο. Το ποδόσφαιρο είναι μία μάχη επικράτησης, ένα πολυσύνθετο άθλημα με πολλές πτυχές, βάση κανονισμών μπορείς να παίξεις σε όποια μέτρα θες με μπάλα ή χωρίς αυτήν, η Γιουβέντους μόλις πήρε σκορ ασφαλείας πήγε χαμηλά, στο 78ο λεπτό πέρασε και τρίτο στόπερ και φώναξε στους παίκτες της Ρεάλ “ελάτε να μας κερδίσετε”. Το ποδόσφαιρο προσφέρει την δυνατότητα στον θεωρητικά πιο αδύναμο, ή μάλλον στην ομάδα με την μικρότερη δεξιοτεχνία και που μπορεί να βγάλει μικρότερο ρυθμό με μπάλα, να παίξει χαμηλά για να μην διασυρθεί. Το να πετύχει όμως μεγάλες νίκες απαιτεί τέχνη. Και οι Ιταλοί έχουν μετατρέψει σε τέχνη το να παίζουν άμυνα στην δική τους περιοχή.

Θέμα ρυθμού και έντασης

Για την γκρίνια τώρα για τις πολλές σέντρες της Ρεάλ. Όταν ο αντίπαλος παίζει μαζική άμυνα και έχεις την μπάλα οι τρόποι να επιτεθείς είναι δύο. Ο ένας είναι το τίκι τάκα της Μπαρτσελόνα, δηλαδή μεταφορά μπάλας με μικρές πάσες και πολύ υπομονή μέχρι να βρεις οποιαδήποτε τρύπα για να μπουκάρεις από το μάτι της βελόνας και ο δεύτερος είναι παιχνίδια από τα άκρα και γέμισμα της αντίπαλης περιοχής.

Ο καθένας αντιλαμβάνεται πως αν μία ομάδα παίζει άμυνα σε υψηλό επίπεδο, όπως πχ στο τελευταίο μισάωρο η Γιουβέντους, θα πρέπει όλα να γίνουν με ταχύτητα. Όταν η Μπαρτσελόνα και η εθνική Ισπανίας είχε τους Τσάβι, Ινιέστα σε εκπληκτική κατάσταση, το ποδόσφαιρο με την ανάπτυξη με μεταφορά μπάλας με συνεργασία δύο παικτών σε μικρό χώρο κέρδισε τους πάντες, αντιπάλους και θεατές. Όταν έχασε αυτό το εκπληκτικό δίδυμο τις δυνάμεις του, και παίζοντας το τίκτι τάκα έμοιαζαν σαν να τρακάρουν σε τοίχο και οι συνεχόμενες πάσες ήταν χωρίς αντίκρισμα, μερίδα κόσμου μίλαγε για ξεπερασμένο βαρετό ποδόσφαιρο. Όμως επρόκειτο σαν προσέγγιση, για ακριβώς το ίδιο με αυτό που μάγεψε από το 2008 έως το 2011 η διαφορά ήταν η ένταση και η ταχύτητα που εφαρμοζόταν.

Η Ρεάλ λόγω φύσης ποδοσφαιριστών προσπάθησε να ανοίξει την άμυνα της Γιουβέντους από τα άκρα, δεν τα κατάφερε γιατί στο δεύτερο ημίχρονο δεν υπήρχε γρήγορη μεταφορά μπάλας, η άμυνα προσαρμοζόταν πιο γρήγορα από ότι άλλαζε χώρους η μπάλα και δεν υπήρχαν ικανοί ποδοσφαιριστές στο να κερδίσουν μάχες στην αντίπαλη περιοχή. Στο τελευταίο μισάωρο φορ δεν υπήρχε, στόπερ δεν ανέβαινε εύκολα και η τριάδα χαφ ήταν κοντή.

Ο πιο εύκολος τρόπος βέβαια να ανοίξεις μία πολυπρόσωπη άμυνα που παίζει χαμηλά, είναι να της κλέψεις την μπάλα όταν πάει η άμυνα να βγει από την περιοχή, εκεί δημιουργείς ανισορροπία και αν χτυπήσεις γρήγορα την σκοτώνεις. Το κύριο όπλο δηλαδή της Μπάρτσα όταν οι Ινιέστα, Τσάβι είχαν δημιουργήσει το φονικό δίδυμο και αυτό που δεν είχε η Ρεάλ, με την απουσία του Μόντριτς. Δεν είναι τυχαίο πως ο Αλέγκρι επέλεξε να βγάλει τον Πίρλο για να βάλει τον Μπαρτζάλι καθώς ο Πίρλο ήταν ο μόνος που δεν μπορούσε να αντέξει στο τέλος, την πίεση στην μπάλα των παικτών της Ρεάλ και έχασε δύο φορές με ευκολία την μπάλα.

Ο Ρονάλντο είναι συνεπής

Κλείνω με τον Ρονάλντο. Παρότι ο Κριστιάνο είναι απολύτως συνεπής και όποτε δεν βρίσκει χώρο λειτουργεί σαν δεύτερος φορ για να εκμεταλλευτεί το καλό του άλμα, την ικανότητα του στην κεφαλιά και την εκτέλεση του, πάντοτε δέχεται μετά τα μεγάλα παιχνίδια την ίδια κριτική. Έχει φροντίσει και ό ίδιος με κάποιες αλαζονικές συμπεριφορές που δεν μπορούν να τον κάνουν συμπαθή, όμως κρίνεται με λανθασμένα πρότυπα. Επειδή ο κόσμος των συγκρίνει κακώς με τον Μέσι, περιμένει από αυτόν να πάρει την μπάλα και να κάνει τον Μαραντόνα. Να λειτουργήσει δηλαδή σαν καθαρό χαφ και να δημιουργήσει σε μικρό χώρο. Δεν μπορεί να το κάνει αυτό ο Κριστιάνο, δεν ανήκει στο ρεπερτόριο του. Ο Ρονάλντο θέλει χώρο και άμυνα που του προσφέρει μέτρα για να βγάλει τον εκπληκτικό διασκελισμό του που συνδυάζεται τρομερή αίσθηση της μπάλας, τεχνική κατάρτιση και την ικανότητα την ώρα που τρέχει σε απίστευτη ταχύτητα να συνεργαστεί με τον κοντινό του παίκτη και να εκτελέσει. Όταν συναντά αντίπαλο που δεν του προφέρει την δυνατότητα να βγάλει αυτόν τον διασκελισμό, αναγκαστικά γίνεται δεύτερος φορ για να αξιοποιήσει τα προσόντα που έχει όταν βρίσκεται στην αντίπαλη περιοχή, δηλαδή άλμα, κεφάλι εκτέλεση. Δεν τα κατάφερε με την Γιουβέντους γιατί δεν υπήρχαν άλλοι ποδοσφαιριστές στην περιοχή της που θα τον ελευθέρωναν.

Κλείνοντας, είναι δεδομένο πως φέτος ό,τι και να γίνει στον τελικό η καλύτερη ομάδα είναι η Μπαρτσελόνα. Όμως και το 2006 στο Μουντιάλ της Γερμανίας οι Γάλλοι ήταν καλύτεροι αλλά ιστορία έγραψαν οι παίκτες του Λίπι. Και το κακό είναι πως οι Ιταλοί πάντα κάπως έτσι γράφουν την δική τους επιτυχημένη ιστορία, δίχως να τους περιμένεις. Όπως και στην Ρεάλ, έτσι και στην Μπαρτσελόνα στις 6 Ιουνίου θα μπουν να κάνουν το παιχνίδι που μπορούν να υπηρετήσουν με πάθος, μυαλό, στρατηγική, φινέτσα και ευφυΐα και θα πουν “ελάτε να μας κερδίσετε”.

Διαβάστε ακόμη:

Απαγορεύονται οι “καραβολίδες”