ΕΛΛΑΔΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΟ: Ο απολογισμός της παρουσίας στο Μουντιάλ και όσα δεν είδαμε
Ο απεσταλμένος του Contra.gr στη Βραζιλία, Γιάννης Ντάλλας, επέστρεψε και καταγράφει σε 1500 λέξεις όσα δεν είδαμε. Η παρουσία της Εθνικής στο Παγκόσμιο Κύπελλο, οι στιγμές που θα μείνουν αξέχαστες, πως λύθηκε η παρεξήγηση Μανιάτη-Τζαβέλλα, τα δάκρυα του Καραγκούνη, η συγκίνηση του Σάντος και ο επόμενος ηγέτης που ακούει στο όνομα Σωκράτης Παπασταθόπουλος.
Ήταν ένα πολύ όμορφο και συνάμα περίεργο ταξίδι. Άρχισε στραβά, συνεχίστηκε θριαμβευτικά και έκλεισε με πίκρα. Η Βραζιλία είχε πολλά “ups and downs” για την Εθνική ομάδα, τόσο στο επίπεδο το αγωνιστικό όσο και σε αυτό των σχέσεων. Από την αρχή, όμως, όλοι γνώριζαν ότι τα πρόσωπα αυτής της αποστολής θα ήταν για τελευταία φορά μαζί. Ο προπονητής στο τέλος της ελληνικής πορείας θα έφευγε, όπως και κάποιοι ποδοσφαιριστές με κυριότερο τον μεγάλο αρχηγό Γιώργο Καραγκούνη. Το ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, μετά από τέσσερα χρόνια παύει να ισχύει για την Εθνική.
Ο ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΟΣ ΚΑΡΑΓΚΟΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΟ
Στην Εθνική ομάδα τίποτα δεν θα είναι πια ίδιο. Στην περίπτωση του Κάρα δεν ισχύει το ουδείς αναντικατάστατος. Ο Γιώργος Καραγκούνης θα λείψει όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά κυρίως για το πως δέθηκε με αυτήν την ομάδα και τον τρόπο που την αγάπησε. Είναι ο ποδοσφαιριστής που ανέδειξε περισσότερο από οποιονδήποτε το πόσο σοβαρά πρέπει να αντιμετωπίζεται αυτή η ομάδα, από αυτούς που έχουν την τιμή να φορούν τη φανέλα της.
Στην πορεία των 139 συμμετοχών του Καραγκούνη, η Εθνική έφτασε από την απαξίωση στην παγκόσμια αναγνώριση. Κάποτε δεν ήταν όνειρο η συμμετοχή στην Εθνική, ήταν απλά ένας στόχος. Οι συνεχόμενες διακρίσεις και τα μυθικά επιτεύγματα από το 2004 και έπειτα, ανέδειξαν την Εθνική, ως την καλύτερη ομάδα της χώρας. Όλοι πλέον θέλουν να αποτελούν κομμάτι της, να ζουν τις επιτυχίες, τις εμπειρίες και τις μοναδικές στιγμές που χαρίζει.
Ο Καραγκούνης σε όλο αυτό έχει βάλει την πολύ μεγάλη υπογραφή του. Ήθελε με κάθε τρόπο να βρίσκεται κοντά σε αυτή την ομάδα, να την υπηρετεί. Να κλαίει μαζί της, να χαμογελά, να πανηγυρίζει και να στεναχωριέται. Το πάθος του “τυπάρα” για το εθνόσημο έγινε πηγή έμπνευσης για όλα τα ελληνόπουλα που έπαιζαν ποδόσφαιρο και η Εθνική ομάδα δεν έγινε μόδα, αλλά όνειρο ζωής. Σε αυτή την ομάδα δόθηκε η απαραίτητη προσοχή και ο απαιτούμενος σεβασμός, πρώτα από τους ποδοσφαιριστές και έπειτα από τους φιλάθλους.
Το τελευταίο του ταξίδι ήταν πολύ δύσκολο. Η νευρικότητα χαρακτήριζε τις κινήσεις του. Ήταν σαφές ότι δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι στη Φρανκφούρτη μπήκε για τελευταία φορά σε αεροπλάνο ως ποδοσφαιριστής της Εθνικής. Το κενό που θα αφήσει ο Καραγκούνης δεν μπορεί να καλυφθεί. Κανείς άλλος δεν έχει τη δική του τρέλα με το ποδόσφαιρο. Ο τρόπος που συσπείρωνε την ομάδα, το πάθος με το οποίο αντιμετώπιζε όλα αυτά τα χρόνια τους αγώνες και το κλίμα που έφτιαχνε στα αποδυτήρια, είναι η μεγάλη κληρονομιά που αφήνει σε αυτήν ομάδα.
Για όλα αυτά και επειδή κλωνοποίηση του “Κάρα” δεν μπορεί να γίνει, ο χαρακτήρας του Καραγκούνη πρέπει να παραμείνει στην οικογένεια της Εθνικής. Με κάθε τρόπο. Στην ΕΠΟ το γνωρίζουν και ήδη έχουν κάνει τις πρώτες τους κινήσεις. Ο Γιώργος Σαρρής έχει εκφράσει στον Καραγκούνη την επιθυμία που υπάρχει στην Ομοσπονδία για να παραμείνει από άλλο πια πόστο στην Εθνική, ωστόσο η θέληση του Κάρα να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο αναμένεται να… καθυστερήσει κάτι τέτοιο, με τον ίδιο πάντως να διαμηνύει πως θα είναι δίπλα σε αυτήν την ομάδα ό,τι κι αν γίνει…
Ο ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗΣ ΛΕΓΕΤΑΙ ΠΑΠΑΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
Καραγκούνης δεν είναι κανείς. Άλλωστε ο καθένας έχει τη δική του προσωπικότητα και τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Σε αυτή την αποστολή στη Βραζιλία αναδείχθηκαν τα ηγετικά προσόντα και η έντονη προσωπικότητα του Σωκράτη Παπασταθόπουλου. Δυναμικός, παθιασμένος, συγκροτημένος και με ηγετικές αρετές. Αν υπάρχει ένας που μπορεί να πάρει περισσότερο στις πλάτες του ένα μεγάλο μέρος από το βάρος της κληρονομιάς που αφήνει ο Καραγκούνης, αυτός είναι ο “Πάπα”.
Ο Sokratis ήταν ο μόνος που θυμόταν ο Σαμαράς πριν από τον εκτέλεση του πέναλτι με την Ακτή Ελεφαντοστού. Ο Sokratis ήταν εκείνος που αυθόρμητα έφυγε “σφαίρα” για να αγκαλιάσει τον Γκέκα στη δύσκολη στιγμή μετά το χαμένο πέναλτι. Ο Παπασταθόπουλος είναι πηγή έμπνευσης για τους συμπαίκτες του. Για τον τρόπο που παίζει, που συμπεριφέρεται και μιλά. Για τις απόψεις του, για τη σεμνότητα του και για τη σπουδαία καριέρα που έχει κάνει στα 26 του χρόνια.
Και κάτι τελευταίο με σημειολογική σημασία. Όταν η ομάδα προσγειώθηκε στην Αθήνα και οι ποδοσφαιριστές παρέλαβαν τις αποσκευές τους, ο Σωκράτης έτυχε να μείνει λίγο πιο πίσω. Οι υπόλοιποι τον περίμεναν, τον φώναξαν και του είπαν να πάει μπροστά για να βγει η ομάδα στον κόσμο…
ΤΑ ΤΕΤ Α ΤΕΤ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΕ ΣΕ ΚΑΛΟ
Ο Παπασταθόπουλος ήταν ένας από τους ποδοσφαιριστές που έπαιξαν ρόλο στην ηρεμία και ομαλή λειτουργία της ομάδας μετά το επεισόδιο. Ο καυγάς Μανιάτη-Τζαβέλλα ήταν μια έκρηξη η οποία βοήθησε για να εκτονωθεί μια κατάσταση. Οι πρωταγωνιστές ξέσπασαν, έβγαλαν όσα είχαν μέσα τους ο ένας για τον άλλον και στην ομάδα ξύπνησαν τα… συσπειρωτικά ένστικτα.
Οι ποδοσφαιριστές ανέλαβαν να λύσουν μόνοι τους αυτό το σημαντικό θέμα. Με συζητήσεις, ηρεμία, ψυχραιμία και καθαρό μυαλό. Ο Σάντος θεώρησε σωστό να τα βρουν οι παίκτες μεταξύ τους και όταν είδε ότι αυτή η τακτική έφερε αποτέλεσμα, προχώρησε μπροστά και δεν έδωσε συνέχεια στο περιστατικό.
Στα δωμάτια του ξενοδοχείου της Εθνικής στο Αρακαζού έγιναν πολύωρες συζητήσεις. Άλλοι μίλησαν με τον Μανιάτη, άλλοι με τον Τζαβέλλα και στο τέλος όλοι μαζί αποφάσισαν ότι η ευκαιρία του μουντιάλ δεν πρέπει να πάει χαμένη για μια αντιπαράθεση που είχε μέσα προσωπικές διαφορές.
Η ομάδα οχυρώθηκε, παρουσιάστηκε ενωμένη και κυρίως συγκεντρωμένη στο στόχο. Μάλιστα, στον αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού υπήρξε σκηνή μπροστά από τον πάγκο της Εθνικής με τον Τζαβέλλα να δίνει νερό στον Μανιάτη στα τελευταία λεπτά και να τον ενθαρρύνει στην προσπάθεια για την ανατροπή.
Η ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΞΕ Ο ΣΑΝΤΟΣ
Και την ώρα που η Ελλάδα άρχισε να απογειώνεται, ήρθε ο αποκλεισμός από την Κόστα Ρίκα. Παρόλο που το μομέντουμ ήταν με την Εθνική, όλα γύρισαν ανάποδα. Εκεί που όλοι -και κυρίως οι ποδοσφαιριστές- είχαμε πιστέψει σε κάτι μεγάλο, ήρθε ο Κέιλορ Νάβας να μας στερήσει το όνειρο.
Στον αγώνα με την Κόστα Ρίκα έγιναν λάθη διαχείρισης. Υπήρχαν σημεία που χάθηκε η ψυχραιμία. Ο Σάντος έχασε τον αυτοέλεγχο, δεν μπόρεσε να μεταδώσει ηρεμία και η πρόκριση πήγε στα χέρια του αντιπάλου.
Ο Πορτογάλος δημιούργησε την εντύπωση ότι σε αυτό το ματς λειτούργησε κάπως σαν “τιμής ένεκεν”. Τόσο για κάποιους από τους ποδοσφαιριστές όσο και για τον ίδιο. Και στο τέλος, χωρίς να έχει καταφέρει να βρει την ψυχραιμία, έφυγε σαν τον κλέφτη. Όχι γιατί έτσι το ήθελε, αλλά γιατί δεν μπόρεσε να διαχειριστεί τη συγκίνηση και την απογοήτευση.
Η συζήτηση για το εισιτήριο δεν είναι το ζητούμενο. Μπορείς να εκδώσεις και να αλλάξεις δεκάδες εισιτήρια μέσα σε λίγα λεπτά. Ο Σάντος ήθελε να πατήσει ένα κουμπί και να εξαφανιστεί. Καλώς ή κακώς, έτσι ένιωσε έτσι έκανε. Σε αυτές τις καταστάσεις το να ανοίγει διάλογος για το ποιος έβγαλε το εισιτήριο είναι δευτερευούσης σημασίας. Όποιος και να το έβγαλε, η επιθυμία του Σάντος ήταν να αποχωρήσει. Σε διαφορετική περίπτωση θα το άλλαζε μέσα σε ένα λεπτό.
Για τους ποδοσφαιριστές, πάντως ήταν απογοητευτικό να επιστρέφουν μετά από ένα τέτοιο ταξίδι χωρίς τον προπονητή τους. Σε καμία περίπτωση δεν κατηγόρησαν τον Σάντος. Άλλωστε εδώ και πολλά χρόνια γνωρίζουν τον χαρακτήρα του. Ο Πορτογάλος δεν έκανε κάτι εκδικητικά. Ενδεχομένως να μην μπορούσε να αντέξει τη συγκίνηση και την απογοήτευση από τον τρόπο που χάθηκε αυτή η ευκαιρία ζωής.
Σε αυτά αν προσθέσουμε και την πίκρα που εδώ και καιρό έχει μέσα του για τη μη ανανέωση της συνεργασίας του με την Εθνική, ίσως τον κατανοήσουμε περισσότερο. Για αυτό, όμως, ευθύνεται και ο ίδιος καθώς με τους χειρισμούς του ουσιαστικά άναψε το πράσινο φως στη διοίκηση της ΕΠΟ για να αναζητήσει διάδοχο…
ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ
Η επόμενη μέρα στην Εθνική ομάδα θα είναι εντελώς διαφορετική. Τουλάχιστον ως προς τα πρόσωπα. Η εποχή Ρανιέρι έχει άτυπα αρχίσει και από τις επόμενες μέρες θα γίνουν οι πρώτες κινήσεις για τη στελέχωση του τιμ που θα ενισχύσει τον Ιταλό.
Όταν λέμε τιμ στην προκειμένη περίπτωση, δεν αναφερόμαστε στο προπονητικό, καθώς ο Ρανιέρι είναι δεδομένο πως θα έχει δικούς του ανθρώπους στον πάγκο. Η Εθνική ομάδα, όμως, έχει κοντά της ανθρώπους οι οποίοι έχουν συμβάλλει τα μέγιστα για τη θωράκιση της όλα αυτά τα χρόνια.
Άνθρωποι που είχαν αναλάβει ειδικές αποστολές και ρόλους, έτσι ώστε να διατηρείται η ομαλή λειτουργία της ομάδας και να… προσπερνούν χωρίς να ακουμπούν οι κρίσεις. Ο Τάκης Φύσσας είχε ηγετικό ρόλο σε όλα αυτά και με τα όποια λάθη ενδεχομένως να έγιναν, η παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια κρίνεται πετυχημένη.
Ο Φύσσας λειτουργούσε σαν ποδοσφαιριστής και σαν μέλος του προπονητικού τιμ. Και αυτή ήταν η επιτυχία του. Αφουγκραζόταν τα προβλήματα και τα “θέλω” των παικτών, και την ίδια ώρα μπορούσε να δώσει λύση στα προβλήματα και να ικανοποιήσει τις επιθυμίες του Σάντος, πάντοτε λέγοντας την γνώμη του.
Το μέλλον του Φύσσα δεν είναι δεδομένο ότι θα είναι παράλληλο με την Εθνική. Μέσα στην Ομοσπονδία υπάρχουν αντίθετες απόψεις για την περίπτωση του, με τις περισσότερες φωνές πάντως να συμφωνούν στα θετικά στοιχεία του ανθρώπου που ως “τεχνικός διευθυντής” είδε την Εθνική στους “8” του Euro και στους “16” του Μουντιάλ.
Η θέση του Φύσσα βέβαια δεν είναι η μοναδική, αλλά μία από τις πολλές που θα κριθούν άμεσα. Μαζί με αυτήν αναμένεται να υπάρξει μια… διαδικασία ντόμινο σε θέσεις και ανθρώπους που ήταν κοντά, με τον άλλοτε αριστερό μπακ της Εθνικής ομάδας. Είτε στην παραμονή, είτε στην απομάκρυνση του.
