Ενα αντίο στην 14η Ιουνίου του 1987

Δεν υπάρχει ομορφότερος αγώνας από τον τελικό του 1987. Από αυτό το Ελλάδα-Σοβιετική Ένωση. Στο σπορ+ το δείχνει την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο και δεν χάνεται με τίποτα. Το παιχνίδι περιλαμβάνει όλο το ελληνικό μπάσκετ κι ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού αθλητισμού.
Ο αγώνας δεν κουράζει.

Είναι καιρός όμως να τελειώσουμε μετη 14η Ιουνίου του 1987. Μην το παρεξηγήσετε ακόμα. Κάθε φορά που θα ηχεί σε ένα γήπεδο μπάσκετ, κλειστό ή ανοικτό, κάθε στιγμή που ένας πιτσιρικάς πιάνει μπάλα, μόλις ένας επαγγελματίας του χώρου παίκτης, προπονητής, δημοσιογράφος, διαιτητής, εισπράξει τον μισθό του, θα έχει πάντα ένα κομμάτι από το 1987. ΠΑΝΤΑ. Δεν θα πεθάνει ποτέ.

Ήρθε η ώρα του να ξεπεραστεί. Μέσα σε δύο χρόνια η Ελλάδα έγινε η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη και δεύτερη στον κόσμο . Έφτιαξε την επόμενη μεγάλη εθνική. Σύμφωνοι, λείπει η διαφορετικότητα του 87. Οι προσωπικότητες, οι σούπερ σταρ. Τα χρόνια άλλαξαν. Προσωπικότητες έχουμε και τώρα, απλά φοβούνται να εμφανιστούν πολύ ανοικτά διότι ο χώρος θερίζει όποιο στάχυ ξεχωρίζει, διαφέρει, έχει γνώμη.

Με λίγη υπομονή θα επιστρέψουν οι σούπερ σταρ. Μετά από τόσα χρόνια, χρειάζεται να γίνουν λίγο πιο ονειροπόλοι και λιγότερο πρακτικοί. Όμως είναι εδώ. Αυτή η εθνική του 2005 είναι η πληρέστερη που είχαμε ποτέ. Τέτοιο ταλέντο, ποιότητα, επιλογές δεν υπήρξαν ποτέ και είναι η ώρα της να περάσει στην ιστορία.

Είναι δεδομένο ότι κανείς δεν ξεπερνά το μοναδικό, όπως είναι το 1987. Ο κόσμος πάει μπροστά όμως. Το χειρότερο για εκείνους τους ανθρώπους είναι να τους εμφανίζουμε μία φορά κάθε χρόνο μόνο και μόνο για να βλέπουμε τρεις περισσότερες γκρίζες τρίχες, δύο ρυτίδες παραπάνω.

Το 1987 ζει σε κάθε έναν που παίζει μπάσκετ. Αυτή η ιστορία με τα 10, τα 19 , τα 20 χρόνια να τελειώσει κάποια στιγμή.

Να δώσουμε ανάσα στον Ζήση, τον Παπαλουκά, τον Διαμαντίδη, τον Κακιούζη, τον Παπαδόπουλο, τον Φώτση, τον Ντικούδη, τον Τσαρτσαρή, τον Χατζηβρέττα, τον Φώτση, τον Βασιλόπουλο, τον Μπουρούση, τον Σχορτσιανίτη, αλλά και σε όσα παιδιά είναι εκτός εθνικής.

Ας αφήσουμε τους ήρωες να μείνουν όπως ήταν. Κανείς δεν θέλει να δει τον Σούπερμαν να γερνάει, τον Μπάτμαν να πονάει η μέση του μόνο και μόνο για να πούμε τα ίδια.

Από τον Κύριο εκεί ψηλά, δόθηκε στο μπάσκετ μία ακόμα ευκαιρία. Μην την πετάξει. Είναι καιρός να ζήσουμε με τους ήρωες του παρόντος. Είναι κάπως ντροπαλοί, αλλά αν τους δείξουμε ότι τους αγαπάμε, ότι σεβόμαστε την προσπάθειά τους, ότι τους χαιρόμαστε ως ήρωες, τότε όλα θα μπουν σε μία σειρά.

Ευχαριστούμε το 1987, ζούμε το 2007. Ε, και να παίξουμε και λίγο πιο θεαματικό μπάσκετ, καλό θα ήταν. Μία ιδέα είναι.