Ενας λόγος να θυμάσαι τον τελικό. Και δεν είναι ο Μουρίνιο
Τον τελικό του 1999 θα τον θυμόμαστε για την ανατροπή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Τον τελικό του 2004 γιατί ο Μουρίνιο πήγε να πάρει το μετάλλιο του νικητή και αποχώρησε δείχνοντας εμμέσως πλην σαφώς πως έχει υπογράψει στην Τσέλσι. Τον τελικό του 2005 θα τον θυμόμαστε για τα… δωρεάν μαθήματα του Κάρλος Αντσελότι για “το πως να χάσετε έναν τελικό παρ’ ότι κερδίζετε 3-0”. Τον τελικό του 2007 θα τον θυμόμαστε επειδή έγινε στην Αθήνα και τον τελικό του 2009 επειδή έβαλε γκολ με κεφαλιά ο Μέσι.
Τον φετινό τελικό δεν έβρισκα λόγο να τον θυμάμαι μετά από 2-3 χρόνια. Πρώτον, γιατί έπαιζαν δύο ομάδες που δεν κουβαλάνε το… διαφημιστικό και ελκυστικό όνομα μιας Μπαρτσελόνα ή μιας Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Ειδικά η Ιντερ, αφού η Μπάγερν έχει αρκετούς οπαδούς στην Ελλάδα, αλλά κακά τα ψέμματα το όνομά της τα τελευταία χρόνια έχει ξεφτίσει. Δεύτερον, μετά την απουσία του Ριμπερί, ένας Ρόμπεν δεν μπορούσε να φέρει την άνοιξη για να λέμε μετά από καιρό πως είδαμε μια παιχτούρα να παίρνει ένα ματς μόνος του (προσπάθησε, πάντως, παρά τις πρώτες κλωτσιές που έφαγε στην αρχή για να του φύγει ο τσαμπουκάς).
Δύο ώρες αργότερα και μετά το 2-0 της Ιντερ, βρήκα τον λόγο που θα θυμάμαι τον συγκεκριμένο τελικό. Και αυτός είναι ο Ντιέγκο Μιλίτο, όχι γιατί έχει τις ποδοσφαιρικές ικανότητες του Μέσι, το πόδι του Ρόμπεν ή την ταχύτητα του Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά γιατί ξέρει να κάνει αυτό που πολλοί λένε ότι μπορούν, λίγο όμως τα καταφέρνουν: να βάζει την μπάλα στα δίχτυα. Τρανό παράδειγμα η στατιστική του στον τελικό, αφού τα δύο σουτ που επιχείρησε σε όλο τον αγώνα ήταν αρκετά για να σκοράρει τα δύο γκολ που έκριναν το παιχνίδι. Εκτός αυτού, τα 6 που πέτυχε στη φετινή διοργάνωση συν τα 22 που πέτυχε στο πρωτάθλημα αποτελούν την πληρωμένη απάντηση του Ζοζέ Μουρίνιο για την αφλογιστία του Ετό (με την επιλογή του να τον βάζει δεξί χαφ). Γιατί απλούστατα είχε καλύτερο.
Το βασικό όλων, όμως, είναι πως ο Ντιέγκο Μιλίτο κατάφερε να “κλέψει” την δόξα του Ζοζέ Μουρίνιο. Πριν τον τελικό όλες οι κάμερες και οι φωτογραφικοί φακοί ήταν πάνω του γιατί “πουλάει” και γιατί τον ακολουθεί αυτή η φήμη -που τείνει να γίνει επιβεβαίωση- ότι θα συνεχίσει την καριέρα του στη Ρεάλ Μαδρίτης. Μετά τον τελικό όλοι οι σκηνοθέτες από όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα έστρεψαν την προσοχή τους πάνω στον Ντιέγκο Μιλίτο. Εξάλλου, για τον Μουρίνιο έχουμε τόσες μέρες μπροστά μας για να ασχολούμαστε ξανά μαζί του.
Για επιμύθιο δεν θα σταθώ στο αγωνιστικό κομμάτι, γιατί θα ακούσετε πολλές απόψεις, αναλύσεις και αναφορές στο “κατενάτσιο” και το αντι-ποδόσφαιρο αλά Ρεχάγκελ. Θα σταθώ μόνο, πρώτον, στο σχόλιο του (μπασκετικού) Γιάννη Νάτου μόλις ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα και έφαγε το τελευταίο κομμάτι πίτσας που είχε μείνει, “Η Ιντερ είναι σαν τη Λιμόζ του Μάλκοβιτς” και, δεύτερον, στην απάντηση του Νίκου Γιαννόπουλου, “Ναι, αλλά η Ιντερ έχει καλύτερους παίκτες”. “Και τον Μουρίνιο”, πρόσθεσα εγώ…
