Ένας συναγερμός, μέχρι τον επόμενο
Ο συναγερμός που σήμανε χθες στα γραφεία των αρμοδίων, από τη στιγμή που ακούστηκε -ως ενδεχόμενο κιόλας- ότι υπάρχει νεκρός στο Καυτατζόγλειο Στάδιο, ήταν γενικευμένος.
Ήταν θύμα των περιορισμένων -κατά τα άλλα- επεισοδίων που σημειώθηκαν μετά το σφύριγμα της λήξης ή όχι; Αυτό ήταν το βασικό ερώτημα και ο μεγαλύτερος εφιάλτης όλων, μέχρι που απαντήθηκε.
Ποιοι ανησυχούσαν; Μα, όλοι αυτοί που συναινούν στις οργανωμένες μετακινήσεις, ενώ ταυτόχρονα συνομολογούν ότι δεν έχει γίνει ούτε ένα βήμα προόδου στην απαιτούμενη κάθαρση στους χώρους των οργανωμένων οπαδών.
Όλοι αυτοί που φρόντισαν να απενοχοποιήσουν τις ΠΑΕ από τις πράξεις των ίδιων τους των οπαδών, καταργώντας τις ποινές αποκλεισμού της έδρας και περιορίζοντας την ευθύνη των ποδοσφαιρικών εταιριών στην καταβολή -συμβολικών ασφαλώς- χρηματικών προστίμων.
Όλοι εκείνοι που ξεκίνησαν με τις αυστηρότερες και… ευρωπαϊκότερες των προθέσεων για να αναδιοργανωθεί ο συγκεκριμένος χώρος και να μετεξελιχθεί σε ποδοσφαιρικές λέσχες, αλλά στην κρίσιμη στιγμή λειτούργησαν… ελληνικά. Έκαναν πίσω μετ’ επαίνων!
Και η αλήθεια είναι ότι ανακουφίστηκαν όλοι τους! Ανάσαναν βαθιά όταν πια σιγουρεύτηκαν, ότι ο άτυχος φίλαθλος δεν χτυπήθηκε, αλλά υπέκυψε στο βεβαρημένο ιατρικό του παρελθόν.
Ναι, δεν ήταν αιτία, αλλά αφορμή, τα επεισόδια. Κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει βέβαια, ότι την επόμενη φορά θα είναι και αιτία. Αλλά μέχρι τότε ποιος ζει, ποιος πεθαίνει…
Έτσι δεν είναι κύριοι αρμόδιοι;
