Επέτειος της δραχμής
Κάπου ανάμεσα σε στημένα και μεσοπρόθεσμο στριμώχτηκε η επέτειος του Euro. Επτά χρόνια μετά το "έπος της Πορτογαλίας", η ποδοσφαιρική Ελλάδα μετράει τις πληγές της και χάνει το λογαριασμό. Ή μάλλον τον πληρώνει. Δραχμής πράγματα.
Η Εθνική ομάδα παίζει με το χρέος της, πασχίζοντας να διεκδικεί στόχους που την κολακεύουν και δεν την προσβάλλουν. Και μέσα στις μεγάλες διοργανώσεις να βρίσκεται και έξω από τα καλο-στημένα του Στοιχήματος. Οι ποδοσφαιρικοί ταγοί ξορκίζουν την υποψία εμπλοκής της άλλοτε αγαπημένης των Ελλήνων στη γενικευμένη διαφθορά, ευχόμενοι όλα αυτά να είναι ένα -κακό- όνειρο θερινής νυκτός. Σαν να κοιμάσαι και να βλέπεις ότι πάει για φούντο ο Ολυμπιακός του Μαρινάκη ή η Ελλάδα του Παπανδρέου.
Ξυπνώντας βίαια από τον ύπνο του δικαίου, είσαι έτοιμος να δεχτείς ότι το ποδοσφαιρικό σκάνδαλο στην κραταιά Τουρκία του Ερντογάν ήρθε να τονώσει το εθνικό μας γόητρο. Αλλά και να μας σπρώξει στην εθνική υπερβολή. Ας μην αυταπατώμεθα: οι ομοιότητες μεταξύ των δυο σκανδάλων εξαντλούνται στην ασθενή κράση των προέδρων του Βόλου και της Φενέρ – αμφότεροι συνδύασαν φυλακή με νοσοκομείο.
Εχουν τα θέματά τους οι Τούρκοι, αλλά Ελληνες δεν θα γίνουν ποτέ. Και τον Ολυμπιακό τους (στα τουρκικά Φενέρ) θα ρίξουν αν χρειαστεί και Euro δεν θα πάρουν. Για να μη χρειαστεί αργότερα να το πληρώσουν.
